Angst en onmacht in moeder-zoonrelatie

We Need to Talk about Kevin
Regie: Lynn Ramsay. Met Tilda Swinton, Ezra Miller. In 8 filmtheaters.

De moeder van Dylan Klebold, een van de twee moordenaars op de Columbine Highschool in 1999, schreef in 'O', het blad van Oprah Winfrey, tien jaar na het bloedbad over haar schok, ongeloof, verdriet, schuldgevoel. Hoe had de wanhoop van haar zoon haar kunnen ontgaan? Ze had zijn daad niet voorzien en begreep ook tien jaar later nog niet wat hem had bewogen.

De film 'We Need to Talk about Kevin', gebaseerd op de geheel fictieve, spraakmakende roman van Lionel Shriver uit 2003, toont als het ware het verslag van deze moeder, maar dan dat wat eruit verdrongen werd: de weerzin, de vervreemding, de woede; de wijze waarop kennis van achteraf ook het verleden kleurt. In de roman blikt een moeder in brieven aan haar man terug op haar leven met hun zoon. Af en toe verwijst ze vooruit naar het gruwelijke drama dat inmiddels heeft plaatsgevonden, maar tot het einde blijft ongewis wat er precies gebeurd is.

Regisseur Lynn Ramsay laat het boek los en grijpt ook niet naar een voice-over die duidt wat je ziet. Vanaf het begin van haar film waarin heden en verleden, herinnering en droom, zich associatief aan elkaar rijgen, kruipen we in het hoofd van de moeder. Het is haar verhaal dat we hier te zien krijgen; haar blik op haar zoon. We zien haar doodop met de almaar huilende baby in een onttakelde kamer. We zien hoe ze verlossing van zijn gekrijs zoekt door op straat vlak naast een gierende drilboor te gaan staan. We zien haar ongerustheid als het jongetje weigert zindelijk te worden. Weer wat groter gedraagt hij zich vreemd tegenover zijn zusje. Gefascineerd werpt hij zich op de kruisboog die hij op zijn verjaardag van zijn vader krijgt. Geraffineerd drijft hij een wig tussen zijn moeder en zijn vader, die niet wil weten dat zijn zoon vreemd gedrag vertoont en die de schuld legt bij de kilte van de moeder.

Ramsay schept sensuele beelden die dreigend zijn zonder dat ze echt iets engs tonen. De dreiging schuilt bijvoorbeeld in de kleur rood die voortdurend in de film terugkeert. En in de prachtig strakke Tilda Swinton, die in de rol van moeder Eva als een gespannen veer door de ruimte beweegt. En in de kledderomeletten met tomatensaus, die moeder eet.

Heel mooi weet Ramsay in het extreme en kwaadaardige juist het herkenbare te tonen; alledaagse momenten van vervreemding worden nachtmerrieachtig uitvergroot. Op het oog is de door Ezra Miller fraai vertolkte superieure puberzoon inderdaad het weerzinwekkende monsterkind: de duivelszoon uit 'Rosemary's Baby' of 'The Omen'. Maar de kracht van 'We Need to Talk about Kevin' is dat de film geen uitsluitsel geeft. Hij doet ook een appèl op angst, onzekerheid en onmacht die schuilgaan in iedere moeder-zoonrelatie: wat fysiek eigen is wordt vreemd, geheimzinnig, voer voor horrorfilms.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden