Angelich' spel is even virtuoos als eigenzinnig

klassiek

Nicholas Angelich Goldberg-variaties HHHHH

Amsterdam kent twee pianoseries. De bekendste is de Serie Meesterpianisten in de Grote Zaal van het Concertgebouw, die zondagavond geopend zal worden met een optreden van Daniil Trifonov. Karakteristiek van deze serie is dat het veelal om gemengde programma's gaat, overwegend bestaande uit het ijzeren repertoire. Van de pianoserie in het Muziekgebouw aan 't IJ is de programmering doorgaans thematisch. Woensdag werd het spits van deze serie afgebeten door de Frans-Amerikaanse pianist Nicholas Angelich met een uitvoering van de Goldberg-variaties van Bach.

Hoewel dit klavecimbelwerk sinds de opnames door pianolegende Glenn Gould uitgegroeid is tot ware cult-muziek, wordt het niet zo vaak live gespeeld op piano. Het is ook knap lastig om dit voor twee klavecimbelmanualen geschreven, barokke variatiewerk technisch gaaf en overtuigend te vertalen naar het enkele klavier van de moderne concertvleugel. Nicolas Angelich is een pianist die hiervoor in de wieg gelegd is, bleek woensdag. Hij heeft een zeer gave en krachtige vingertechniek, een rijk kleurenpalet, met uithoudingsvermogen genoeg om de anderhalf uur durende Goldberg-variaties in volle energie te kunnen uitspelen en een heel expliciete visie op dit werk.

Angelich' uitvoering stond even ver af van vertolkingen op klavecimbel, als van die door Glenn Gould: hij koos voor een puur romantische benadering waarin de dynamische potentie van de vleugel ten volle wordt uitgebuit. Op een klavecimbel is zo'n bonte speelwijze uitgesloten, maar ook een barokorkest, dat wel dynamische mogelijkheden bezit, zal nooit zo contrastrijk spelen als Angelich. Vooral aan het begin, in de Aria waarop alle 30 variaties gebaseerd zijn, stoorde mij de geprononceerde manier waarop hij sommige versieringen en neergaande melodische lijnen speelde. In de energieke variaties was zijn toon wel erg krachtig en bits. Feit was echter dat Angelich deze opvatting met verve wist te verdedigen en zo consequent wist uit te werken dat hij de kritische luisteraar daarin wist mee te nemen. Toen hij aan het slot de herhaling van de Aria nu heel verstild speelde, bleek de cirkel rond en viel op zijn plaats waarom hij deze in de opening zo geprononceerd neerzette: hij wilde daarmee het fundament leggen waarop dit kolossale bouwwerk moest kunnen rusten. Tussen de variaties bevonden zich interpretatief ware juweeltjes van expressie en uitbarstingen van immense virtuositeit. Zeker niet barok-eigen, desondanks bewonderenswaardig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden