Angel Wainaina 1983-2009

Angel Wainaina (Trouw) Beeld
Angel Wainaina (Trouw)

Angel Wainaina was in Kenia beroemd als zangeres en had op de radio een eigen talkshow, waarin ze zich vooral bekommerde om vrouwen.

Toen het gezin Wainaina verhuisde uit de Nairobiaanse sloppenwijk Kawangware naar het landelijk aandoende Dagoretti moest Angel nog geboren worden. Ze heette eigenlijk Angela, maar iedereen die haar kende noemde haar Angel. Als jongste van zes kinderen werd ze extra vertroeteld. Haar broer en zusjes moesten voordat ze naar school gingen eerst de varkens voederen, maar de benjamin werd van deze taak vrijgesteld.

Op het lapje grond bood een woning van golfplaat onderdak. Kippen scharrelden op het erf van de Wainaina’s en koeien waren er ook. Gaandeweg vertimmerde vader het huis tot een meer solide onderkomen. Zijn werk bij een bank stelde hem daartoe financieel in staat. Thuis sprak hij niet veel, maar hij leerde de kinderen dat je alleen door hard te werken in het leven vooruit kon komen. Misschien kwam het door de stille aard van vader dat de kinderen meer trokken naar moeder, schoonheidspecialiste van beroep.

Vooral tijdens vakanties kwam Angel veel in Kawangware, waar nog familie woonde, vanaf Dagoretti een pittige wandeling van een goede twee uur. De indrukken uit de wrede dagelijkse realiteit van de sloppen zouden zich voorgoed in haar nestelen. In die realiteit stond Angel toen ze na het internaat een kamer betrok in Kawangware, in het huis van haar grootmoeder. Ze haatte het vuil waartussen en de miserabele omstandigheden waarin mensen leefden. Iedere avond, liggend in bed, kon ze geweerschoten horen. Het maakte haar bang. Toen ze op een dag naar de schoenmaker ging om haar laarzen op te halen bleek de man de avond tevoren door een bende in koelen bloede te zijn vermoord met nog zes anderen. Het toonde haar het willekeurige gezicht van de dood.

Angel wist dat ze temidden van de onverschilligheid een verschil wilde maken. Tijdens haar managementopleiding zette ze met enig modellenwerk haar eerste schreden in de showbizz. Dat ze de covers van tijdschriften sierde deed haar weinig. Pronken wilde ze er niet mee. Waar ze op het internaat uit verveling modeshows organiseerde, stopte ze nu haar creativiteit in het schrijven van gedichten en hiphopteksten, die ze met haar groep Kenyana ten gehore bracht.

In de door 3FM, FunX en Llink gesponsorde documentaire ’Noize is my voice’ rapt ze in een zwierige jurk staande op een vuilnisbelt. Het was Angel ten voeten uit: schoonheid in het decor van een rauwe omgeving.

Angel had zich inmiddels ontpopt tot multitalent. In haar huisden ook de actrice uit de Keniaanse actieserie ’Cobra Squad’, die haar mede de status van celebrity bezorgde, en de vrouwenrechtenactiviste die op fora in Zimbabwe en Senegal de handen ineensloot met collega’s uit het hele continent. Vrouwen die het slachtoffer waren van geweld konden rekenen op haar steun. Dan initieerde ze gewoon een campagne. Als rolmodel voor jongeren deed Angel Wainaina het niet slecht.

Haar springplank was zonder twijfel het met Nederlands belastinggeld ondersteunde Ghetto Radio, een zender voor en door jongeren uit de sloppen. Angel maakte er een eigen radiotalkshow, chanuka dada: zuster, sta op. Iedere zondag behandelde ze maatschappelijke onderwerpen zoals abortus, vrouwenemancipatie, relatieproblemen en anticonceptie. Niet lang geleden mocht ze als hoofd entertainment een dagelijks programma presenteren, ’s avonds tussen zeven en tien. Het programma mengde inhoud met amusement en bleek evenals chanuka een verlengstuk van haar karakter. Overigens wist je nooit in welk outfit de zeer modebewuste presentatrice zou verschijnen. In skinny jeans bijvoorbeeld, een superstrakke spijkerbroek met een hip T-shirt erboven, of in een jurk en met buitenissige sieraden.

Er kwamen veel muzikanten over de vloer. En ook gasten uit het bedrijfsleven en de civil society, het maatschappelijk middenveld. Dan vroeg ze aan een zakenman wat hij deed om meer jongeren aan een baan te helpen.

Haar hart lag bij Ghetto Radio, dat voor haar veel meer belichaamde dan alleen een werkomgeving. Haar kompanen bij de zender beschouwde ze meer als familieleden dan als collega’s. Na het werk werd er bier gedronken, uitgegaan.

Op het moment dat het station ook nieuwsprogramma’s ging maken – februari 2008 – verkeerde Kenia in een diepe politieke crisis. In de hoedanigheid van verslaggeefster werd Angel geraakt door de treurige omstandigheden waarin ontheemde vrouwen waren terechtgekomen. Eenmaal terug in de studio zette ze meteen een kleine hulpactie op touw. Ze riep collega’s en luisteraars op om dingen als handdoeken, zeep, en voedsel te doneren. Er moest gewoon iets gebeuren als ze zag dat vrouwen ergens in een benarde positie zaten.

Ook uit andere gebeurtenissen blijkt dat ze liever gaf dan nam. Zoals die keer – ze was nog een arme student – toen ze met vrienden wat ging drinken in de stad. In het gezelschap bevond zich een Nederlandse moeder met haar tweejarige zoon. Angel kocht in een winkel naast het café van haar laatste geld twee speelgoedautootjes voor de kleine jongen, die straalde van geluk. De moeder voelde zich opgelaten en wilde het terugbetalen omdat ze wist dat Angel weinig geld had. Maar die wilde van niets weten. Alles had ze over voor de glimlach van dat jongetje.

Eind vorig jaar nam ze deel aan de Keniaanse versie van het 3FM project Serious Request. Zes dagen vrijwillig vasten in een glazen huis om aandacht te vragen voor de vluchtelingenproblematiek in het land. Vanaf het allereerste moment was ze overtuigd dat ze de uitdaging aandurfde. Sommigen twijfelden of ze ’t zou volhouden. Maar na de uitputtingsslag stond de actievoerder gewoon nog overeind. Nu pas begreep ze naar eigen zeggen hoe een hongerende vluchteling zich moest voelen.

Koud een maand later benam een brand die de supermarkt in een van de drukste straten van Nairobi in een verzengende vuurzee veranderde 29 mensen het leven.

In de ravage op de plaats des onheils identificeerden familieleden het lichaam van Angel. Tussen as en brokstukken vond men restanten van haar kleren, haar ceintuur, een armband, een kettinkje.

Er gingen hardnekkige geruchten dat de nooduitgangen bewust waren dichtgedaan uit vrees voor plunderaars. Voor Angels dierbaren begon de hopeloos bureaucratische strijd voor het vrijgeven van haar lichaam uit de hel van het mortuarium – procedures wegen in Kenia zwaarder dan de rouw van nabestaanden. Angel, die nog een gloedvol leven voor zich had, was ten prooi gevallen aan wat ze zo had gevreesd: een willekeurige dood.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden