Ane Brun / Zelfverzekerde zangeres

Haar liedjes zitten nu vast in haar ruggengraat, daarom is de Noorse zangeres Ane Brun zo zelfverzekerd.

Alsof het bedrijf waar je jarenlang hebt gewerkt na je vertrek opeens winst gaat maken. Ane Brun is Noorse maar verhuisde naar Zweden. En juist nadat ze haar woonplaats Bergen had verlaten, bereikte de muziekscene daar opeens de buitenwereld.

Röyksopp en Kings of Convenience braken door, Erlend üye van dat duo ging solo en onlangs debuteerde de Noorse cowboy Sgt.Petter succesvol. In de Bergense platenwinkel waar Brun had gewerkt en de hele dag naar muziek van haar voorbeelden Elliot Smith, Jeff Buckley en Damien Rice luisterde, was Sven van Royksopp haar collega. En Eirik Glambek van Kings of Convenience behoorde tot haar vriendenkring.

Brun is trots op het muzikale succes van haar thuisstad, maar heeft geen spijt van haar vertrek. Ook omdat Stockholm waar ze nu woont, een groeiende muziekscene kent waarin muzikanten elkaar stimuleren en op weg helpen. ,,Het afgelopen jaar zijn er bovendien weer meer podia bij gekomen waar beginnende bandjes kunnen optreden. En voor een singer-songwriter is overal wel plek.''

Plek betekent niet automatisch aandacht: vooral in de begintijd was het frustrerend dat cafébezoekers ook wel eens een biertje wilden bestellen. Ze moest de stilte waarin haar liedjes blijven drijven nog bevechten. Maar tegenwoordig mompelt het publiek hoogstens de teksten mee. Zoals ook in januari op het festival Eurosonic in Groningen, in een klein theaterzaaltje. Om de liedjes heen kwam er geklap en gefluit. Maar tussendoor hield Brun het graag intiem, al haalde ze zelf met haar band soms flink uit.

,,Ik kijk de mensen zelden in de ogen, dan vergeet ik wat ik speel. Maar nu raak ik meer aan mijn plek op het podium gewend. Ik weet wat ik doe, mijn vingers bespelen de gitaar vanzelf en ik zie meer. Behalve bij nieuwe liedjes, dan sluit ik nog vaak mijn ogen.'' Ze is zelfverzekerder geworden. ,,Die groeiende routine voelt prettig. De liedjes zijn in mijn ruggengraat beland en nu ze vastzitten kan ik werken aan dynamiek en mijn expressie.'' Dat is waarin een singer-songwriter hoort uit te blinken, zegt Brun. Dat leerde ze van voorbeelden als Ani DiFranco, Joni Mitchell en ook Nick Drake, die in het openingsnummer 'Humming One of Your Songs' een eerbetoon krijgt in het strijkersarrangement.

Jarenlang luisterde Brun vooral naar jazz. Ze studeerde een tijdje klassieke muziekgeschiedenis, maar kwam uiteindelijk uit op gitaar en stem, een combinatie die ze direct en instinctief noemt. Met een vriendin richtte ze het platenlabel Determine Records op, om bij concertjes eigen muziek te kunnen verkopen. Thuis nam ze het 'Spending Time With Morgan' op, getiteld naar het merk van haar eerste gitaar. Stem en gitaarpartijen arrangeerde ze zelf. Opvallend is de combinatie van Engelse folkinvloeden met countryblues, steel- en slidegitaar. ,,Bij ons is country vrij trendy. Enkele jaren terug werd Dolly Parton opeens cool, en ook de comeback van Johnny Cash hielp veel. Het is meer om het gevoel dat muziek uit het zuiden van Amerika oproept, dan uit liefde voor dat land. Die is veelal afwezig.''

Het zijn liedjes die geen verhaaltjes vertellen maar situaties beschrijven. Brun loopt rond, bekijkt een gegeven van een aantal kanten en neemt met haar liedje een snapshot. Over liefde ('Are They Saying Goodbye'), over de kunst van het liedjesschrijven ('Wooden Body') en over de combinatie van die twee ('Humming One of Your Songs'). Soms heeft ze weinig woorden nodig, maar de herhaling van zinnen is eerder een dramatisch effect dan een illustratie van armoede.

Platenmaatschappij V2 trok haar de grotere muziekwereld binnen, en dat in de Zweedse speelfilm 'Mamma, Pappa, Barn' vijf van haar nummers gebruikt werden, was een goede promotie. Nu speelt Brun regelmatig in de Benelux en in Duitsland, samen met de bevriende gitariste Katharina Nuttall of met een hele band.

Maar de groei die haar carrière zo plotseling doormaakt, betekent niet dat ze haar studie culturele wetenschappen onafgemaakt laat. ,,Als ik een jaar vrij kan nemen, rond ik die zeker af. Ik moet wel: anders wordt het moeilijker om mijn studieschuld af te betalen en kom ik ook lastiger aan een baan.'' Muziek is geen vanzelfsprekend eindpunt: ,,Ik treed nog niet zo lang op en accepteer nog niet honderd procent dat dit is wat ik ga doen. Nu kan ik mijn huur ervan betalen, maar over een tijdje misschien niet meer. Het was nooit een tienerdroom om muzikante te worden. Na mijn vijfentwintigste kwam muziek opeens mijn leven binnen. Een bonus die groter werd dan gepland.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden