Review

André Rieu-romantiek in de wereld van bruinige parketvloeren

Het volgen van een voorwerp dat in de loop van de geschiedenis verschillende levens raakt is wel vaker de rode draad geweest in speelfilms. Denk aan Alex van Warmerdams 'De Jurk' of aan Otar Iosseliani's 'Les favoris de la lune'. Maar het is wel een lastige opdracht voor de regisseur, want een toeschouwer kan zich misschien snel hechten aan een personage, het lot van een willekeurige zomerjurk, porseleinen schaal of rode viool zal hem in feite een zorg zijn. Of de film werkt, hangt dus af van de werelden die de regisseur via dit object wil laten zien, iets wat in Van Warmerdams film 'De jurk' redelijk lukte, al werd je bepaald niet vrolijk van de sinistere werkelijkheid waar zijn frisgekleurde Dreft-dessin doorheen zweefde.

In 'The red violin' dienen wij ons te bekommeren om een viool die niet zomaar een viool is maar die gemaakt werd door een diepbedroefde, fameuze Italiaanse vioolbouwer uit de 17de eeuw, die zijn vrouw en kind in het kraambed verloor en die in alle ellende zijn laatste viool rood kleurt met haar bloed. Deze rode viool komt vervolgens terecht bij een Oostenrijks wonderweesje dat sterft bij zijn eerste openbare optreden; bij een groep Roma-zigeuners die hem uit het graf van het weesje hebben gevist; bij een hartstochtelijke Engelse violist met bijbehorende wapperende violisten-haren en wulpse minnares; bij een getalenteerde maoïstische Chinese vrouw die hem verbergt voor de partijbonzen van de culturele revolutie; en bij een moderne Amerikaanse viool-expert, gespeeld door de wilde Tarantino-acteur Samuel L. Jackson, die gekleed in intellectueel wollen vest en met de blik van een gevoelig musicus duidelijk uit is op nu eens iets heel anders.

Uiteindelijk moet deze rode viool ergens terechtkomen, zodat de film kan worden afgerond. Regisseur Girard, die wel succes had met zijn experimentele pianisten-film 'Thirty two short films about Glenn Gould', tracht ons nu te imponeren met André Rieu-achtige romantiek in de wereld van bruinige parketvloeren en roodfluwelen gordijnen. Vijf landen, vijf periodes, en vijf talen die stuk voor stuk te nadrukkelijk als zichzelf worden uitgesproken, dat moet wel indruk maken, dacht Girard. Nu brengt violist Joshua Bell best mooie, hoge, huilende vioolklanken voort maar we gaan niet naar de bioscoop om de ogen te sluiten zodat de oren zich beter kunnen concentreren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden