André Hazes is een gabber van iedereen

Hij mag dan acht jaar dood zijn; vergeten is André Hazes zeker niet. Tijdens de Uitmarkt konden zijn fans naar de Hazes-marathon in theater DeLaMar.

Het begint pas over een half uur, maar er staat al een rij voor het theater in de Amsterdamse Marnixstraat. Het Uitmarktpubliek maakt zich op voor de Andre Hazes-marathon en ze hebben er zin in. Leeftijd speelt geen rol, zo te zien. Elke generatie is present. Larissa is zeventien en komt met haar kleine broertje en haar vader naar de show kijken. Natuurlijk kent zij André Hazes: "Ik kan sommige refreinen helemaal meezingen. Al moet ik wel eerlijk zeggen dat ik vooral hier naartoe ben meegesleept door mijn vader."

Vader Bart (47) komt er dan net aanlopen. Hij lacht breeduit en is een beetje onrustig, want het gaat bijna beginnen. Hij kent de muziek van de Amsterdamse zanger uit zijn lagere schooltijd. "En de reden dat ik het nu nog kan waarderen komt volgens mij vooral door één ding: het zijn meezingers. Die blijven populair."

Dat blijkt inderdaad al direct, als acteur Martijn Fischer de Hazes-marathon begint met een overtuigende uitvoering van 'Bloed, zweet en tranen', toch dé stadionhit pur sang. En dat om twaalf uur 's middags, als - anders dan destijds bij Hazes zelf - nog geen druppel bier de tap heeft verlaten. Fischer moet dat ook wel kunnen; hij vertolkt in november in ditzelfde DeLaMar de hoofdrol van de musical 'Hij gelooft in mij'. De komst van die Van den Ende-productie is trouwens voor sommigen ook een reden om vandaag een kijkje te komen nemen."Ik had al een paar voorstukjes gezien dus ik was wel een beetje benieuwd", vertelt een meisje van een jaar of twintig. Haar vriendinnen daarentegen, hebben weer helemaal niets met Hazes, zeggen ze: "We wisten eerlijk gezegd niet eens waar we een kaartje voor gekocht hadden."

De 'Hazes-marathon' klinkt afmattender dan het werkelijk was: een zich herhalende show van ruim een uur met steeds wisselende artiesten, gepresenteerd door Ruben Nicolai. Van twaalf uur 's middags tot middernacht, dat wel, traden artiesten op als Simone Kleinsma, Freek Bartels en de meester van de levensliedpersiflage, Kees Prins. Het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid stelde bijzonder filmmateriaal over de in 2004 overleden zanger ter beschikking.

Om mee te brullen met klassieke volksliederen als 'Een beetje verliefd', 'De nacht is mijn leven' en 'De hoogste tijd', hoef je overigens allang al geen hooggeblondeerde Jordanees met messing deurkrukken, plastic tuinstoelen en porceleinen poedels op de schouw meer te zijn. Popprofessor Leo Blokhuis, vandaag in de hoedanigheid van presentator van de 'André Hazes petje-op-petje-af-quiz'(naar goed voorbeeld van Wilfried de Jong): "André Hazes is salonfähig geworden nadat hij optrad in die knakworstreclame. Toen dacht ook de rest van Nederland: 'Leuk, hij kan zichzelf dus ook relativeren'."

Bovendien had Hazes bij zijn opkomst de tijd mee. Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig kwamen tegelijk met Hazes ook bands op als Doe Maar en Toontje Lager. "Die bewezen dat goede popmuziek in het Nederlands niet kinderachtig hoeft te klinken. Hazes integreerde vervolgens als eerste blues en rock-'n-roll in het levenslied. "Bloed, zweet en tranen' heeft een rock-structuur. De van oorsprong Italiaanse smartlappen, kregen zo een nieuwe laag mee, waarmee hij het levenslied populair en tijdloos maakte."

Dat over Hazes' teksten dikwijls badinerend wordt gedaan - vanmiddag op het DeLaMar-podium ook weer - vindt Blokhuis flauw: "Hazes was echt wel meer dan een rijmwoordenboek, die teksten bewijzen juist dat hij snapt wat de gewone man wil. Hij zong zoals hij sprak."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden