Andere planeet

Eens in de zoveel tijd vernemen we wat van de Himba's, over wie ik het hier al eens eerder heb gehad, want ze vormen mijn favoriete 'wilden'.

De Himba's zijn een stam in Noord-Namibië, tegen de grens met Angola aan en ook daaroverheen heb je ze nog. Ze lopen naakt door de wildernis, smeren zich in met allerlei onbekende oliën, hebben geen cent te makken en leven van alles wat de natuur hun biedt. Ze verdienen de kost als herders en maken op bezoekers van buiten een bijzonder serene en gelukkige indruk. Pal nadat ik er in 2001 voor het eerst en voor het laatst geweest was, op een reisje vanuit Zuid-Afrika, vlogen in New York de vliegtuigen de Twin Towers in en een van de eerste dingen die ik toen dacht was: wat zouden de Himba's nu vinden? Op de BBC, die de avond voor de terreuraanslag in Londen een documentaire over deze idyllische stam uitzond, hoorde ik een Engelse vrouw die hetzelfde had. Teruggekeerd van een vakantie uit Namibië betrapte ze zich er op dat ze steeds dacht: wat zouden de Himba's ervan denken? Rousseau leerde ons terugverlangen naar de 'nobele wilde' en sindsdien hebben we kennelijk dat soort stammen nodig, als een soort restantje van het geweten dat ons nog organisch aan de aarde bindt. Terwijl we met projectielen een gat in een komeet schieten om te weten te komen hoe het melkwegstelsel begonnen is, of met een topdelegatie vergaderen om te zien hoe we de armoede in de wereld kunnen bestrijden, leven er nog mensen die zich zo te zien van dat soort zaken niks aantrekken. Geen kortzichtige westerlingen die voornamelijk aan zichzelf denken, geen fundamentalisten die in naam van Allah koppensnellen, maar gelukkige inboorlingen die een soort paradijsje in stand houden. Terwijl ik op tv naar 'mijn' Himba's zat te kijken, groeide dan ook een verlangen in mij om daarnaar terug te keren, om ook in een stinkende lemen hut op te groeien en op jacht te gaan. Maar ik ben natuurlijk getraind genoeg om zo'n verlangen naar puurheid direct te ontmaskeren als onwezenlijk. Ik zou me er ongetwijfeld te pletter vervelen, verlangens gaan ontwikkelen naar Philip Freriks, de Tweede Kamer, het Museumplein. Trouwens, je kunt helemaal geen Himba worden bij mijn weten; alleen in je dromen. Daarom lopen we voor de rest van onze misvormde beschaafde zielen bij de psychiater of kijken zo nu en dan naar iets over wilde dieren of natuurvolken op tv. Ben benieuwd hoe dat gaat als we straks echt op andere planeten wonen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden