Review

Amsterdams jazzpodium sluit zijn deuren

Zaterdag is er voor de laatste keer live jazz te horen in het Amsterdamse Pompoen. Het culturele centrum, dat naast een jazzpodium ook een horecagelegenheid en een hypermoderne theaterzaal herbergt, lijdt al enige tijd verlies. Jazzprogrammeur Babette Verhoef: ,,Wetende dat het theater en het jazzpodium steeds meer bezoekers trekken, is het zuur te moeten stoppen''.

Bijzonderheid van de programmering was dat er wekelijks, van dinsdag tot en met vrijdag, eenzelfde artiest op de planken stond, doorgaans elke avond met een andere bezetting. Verhoef: ,,Zo kon je artiesten zien groeien, maar ook de muzikanten zelf hadden er veel aan. Het publiek kon kiezen uit verschillende dagen; kon je niet op woensdag, dan wel op donderdag of vrijdag.''

Jamsessies en bandjes die, als bij een soort veredelde repetitie, vijf dagen dezelfde set de zaal inpompten, werden buiten de deur gehouden. De artiesten stemden hun programma af op de Pompoen-ambiance. Curtis Clark bijvoorbeeld speelde in één week met zeven verschillende mensen. En Lucas van Merwijk, die normaal in bombastische settings te bewonderen is, speelde er een intiem, akoestisch programma, waaruit zelfs een nieuw trio en een prachtige in Pompoen opgenomen cd voortkwamen. Ook grote Amerikaanse namen als Lee Konitz, Dr. Lonny Smith en Marc Murphy speelden in Pompoen. Ze kregen een week lang onderdak, konden er eten en slapen (in kamers boven het café), wat de kosten drukte.

De culturele programmering moest betaald worden met de opbrengsten uit 'Het Mirakel van Amsterdam', een multimediavoorstelling over de sociaal-economische geschiedenis van de hoofdstad in vele talen, met zes keer per dag een voorstelling in het theatergedeelte.

Verhoef: ,,Het moest zo'n honderdduizend bezoekers - vooral toeristen - per jaar trekken. Maar die aantallen werden bij lange na niet gehaald. Er kon niet worden geconcurreerd met andere attracties als 'Holland Experience', met zijn klompen en tulpen.'' De holding besloot dat het beter was te stoppen met een goede reputatie, zonder schulden, dan het tot een faillissement te laten komen. Verhoef: ,,Tegelijkertijd zaten de overige theatervoorstellingen en de jazzprogrammering in de lift; steeds meer publiek en goede recensies. Maar je blijft een andere sector nodig hebben om het te financieren. En met de aanwezigheid van meerdere onderdelen onder één dak - horeca, theater en jazzpodium - was subsidie geen optie. Uiteindelijk draait het met dit soort dingen altijd botweg om geld. Als we dezelfde kwaliteit jazz wilden behouden, dan hadden we vijftig of zestig euro entree moeten heffen. Dat lukt misschien in Ronnie Scotts, maar in onze uitgaanscultuur is dat onmogelijk.''

,,In Amerika lukt zoiets wel, daar zijn ze gewend entree te betalen en is jazz veel meer ingebed in het uitgaansleven dan bij ons. Hier hoor je jazz eerder in een kroeg, gratis, met veel jamsessies en vooral hapklare brokken, dan in een echte club als Pompoen. Alleen het Bimhuis is nu nog een alternatief om in Amsterdam bijzondere jazz te beluisteren, maar de unieke vijfdaagse jazzprogrammering is voorlopig van de Nederlandse podia verdwenen.''

Het laatste concert in Pompoen is zaterdag vier januari met het Benjamin Herman/Joost van Schaick Quartet. Heel symbolisch was het ook Herman die Pompoen opende. Verhoef: ,,Het moet echt gaan spetteren die laatste dagen''.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden