Review

Amsterdam Sinfonietta baddert in zoet geurende consonanten

Amsterdam Sinfonietta met Leila Josefowicz (viool) olv Marc Wigglesworth. Vredenburg Utrecht, wo 9/5. Werk van Kernis, Britten en Beethoven.

Wat is die Beethoven toch een moderne componist, dacht ik woensdag in het Utrechtse Vredenburg bij het beluisteren van zijn enige Vioolconcert. Hoe vaak je dat werk ook hoort, het blijft spannend, fris en zelfs gevaarlijk. Mits uitgevoerd door topmusici zoals Amsterdam Sinfonietta en soliste Leila Josefowicz, uiteraard.

Neem zo’n raar motiefje van vijf tonen achter elkaar (kort-kort-kort-kort-lang), waarvan Beethoven 200 jaar geleden besloot dat hij het steeds als een soort motto wilde laten opduiken in zijn Vioolconcert.

Een redelijk buitenissige maar kleine beslissing, met grote gevolgen voor het eerste deel. Die klonk als muziek die gisteren geschreven had kunnen zijn – door Dmitri Sjostakovitsj, Richard Ayres of wijlen Paul Termos bijvoorbeeld: componisten die hun luisteraars ook op het verkeerde been zetten met zo’n ontwrichtend oorwurmpje.

De keuze voor Josefowicz als soliste was dus niet zo gek: behalve in het romantische repertoire is ze ook goed thuis in de hedendaagse muziek. Haar toon is uitbundig en heeft een zilveren randje. Lekker. Beethovens stuwende ritmiek zette ze woensdag licht en scherp neer, terwijl ze haar instrument in het langzame tweede deel lyrisch liet zingen.

Josefowicz leek in de opening even op een hogere stemming te hebben gerekend van het orkest, maar ze hernam zich snel en revancheerde zich met haar zelfgemaakte en inventieve cadenzen: in het eerste deel liet ze zich opmerkelijk genoeg enkel door de pauk vergezellen, die Beethovens motto als begeleidingsmotief speelde. Daar zou de componist zeer mee in zijn nopjes zijn geweest.

Maar ook in de andere twee delen gaf Josefowicz haar partij het profiel van een protagonist in een toneelstuk, steeds in innige dialoog met orkest (voor de gelegenheid uitgebreid met blazers) en dirigent Wigglesworth.

De Engelsman werkt aan de integrale cd-opname van de symfonieën van Sjostakovitsj met het Radio Filharmonisch Orkest: woensdag leek je dat terug te kunnen horen in zijn heldere, architectonische interpretatie.

In ’Variations on a Thema of Frank Bridge’ van Benjamin Britten presenteerde Amsterdam Sinfonietta zich knap als een hecht ensemble. Met een beetje fantasie hoorde je in de strijkerskleuren een compleet orkest, met laag koper en hout. Alles zeer goed in balans en ieder deel met een geprofileerd karakter. Brittens ’Aria Italiana’ met zijn getokkelde lage strijkers klonk luchtig en zonnig, de ’Wiener Walzer’ was spookachtig mooi en het slotdeel dwarrelde mooi naar de ijle flageoletten toe.

Ook ’Musica Celestis’ van de Amerikaanse componist Aaron Jay Kernis klonk echt hemels in de handen van Sinfonietta. Ook hier weer associaties met andere componisten, zoals Samuel Barber of Joep Franssens. Lang niet zo modern en gevaarlijk als Beethoven, of zo kleurrijk als Britten. Maar gewoon ongecompliceerd badderen in zoet geurende consonanten, de strijkstokken in akoestische wasverzachter gedoopt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden