Commentaar

Amnestie Boutserse: machtsmisbruik, in democratisch jasje

Desi BouterseBeeld ANP

Als het Surinaamse parlement vandaag begint met zijn beraadslagingen over aanpassing van de amnestiewet, dan zou het eigenlijk slechts één stap moeten zetten: binnen vijf minuten concluderen dat het een parlement niet past in te grijpen in een lopende rechtszaak, en zich van bemoeienis onthouden.

De realiteit is helaas anders. Parlementariërs van de NDP van president Desi Bouterse en van coalitiepartij Pertjajah Luhur lijken bereid de fundamentele beginselen van een rechtsstaat te ondergraven door de verdachten van de Decembermoorden uit 1982 van vervolging te vrijwaren.

Kennelijk zijn de president en zijn medeverdachten niet meer gerust op een goede afloop van het proces voor de Krijgsraad, dat meer dan vijf jaar juridisch onderzoek en berechting leek te kunnen bekronen met een oordeel over de schuld van de verdachten. Vorige week zei voor het eerst een van de getuigen dat Bouterse bij twee van de vijftien dodelijke slachtoffers zelf de trekker had overgehaald.

Amnestie wordt soms gegeven om een streep te kunnen zetten onder het verleden, of om een voortwoekerend conflict te beëindigen. Maar in het eerste geval moet daar altijd een periode van bezinning aan voorafgaan, waarin de betrokken partijen eerlijk rekenschap afleggen over hun rol. Daarna kunnen ze met elkaar tot de conclusie komen dat vergeving de diepe wonden het beste kan helen.

In het Surinaamse geval is van enige spijtbetuiging bij Bouterse en de zijnen geen sprake, laat staan van volledige openheid over wat zich in december 1982 in Fort Zeelandia heeft afgespeeld. Amnestie zou hier een pure vorm van machtsmisbruik zijn, vermomd als een democratische uitspraak van een parlement.

De heftigheid van de reacties laat zien dat alleen het voorstel al de verdeeldheid in Suriname over de kwestie verder heeft verdiept. Tegelijkertijd is het positief dat er zo veel openlijk verzet wordt aangetekend. Ook belangrijk is de bereidheid van prominente Surinamers de juridische houdbaarheid van een eventuele amnestiewet tot aan de hoogste internationale hoven aan te vechten. Er is alle reden om aan te nemen dat deze hoven dit soort ad-hocwetgeving illegaal zullen verklaren, wat Suriname internationaal aan de schandpaal zou nagelen.

Veel beter zou het zijn als het Surinaamse parlement het zo ver niet laat komen en het oordeel van de Krijgsraad afwacht. Als er mogelijkheden zijn tot verzoening en vergeving, dan ontstaan die pas als alle feiten boven tafel zijn gekomen en juridisch zijn gewogen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden