Amerikanen weten geen raad met gravel

Andy Roddick ergert zich in zijn partij tegen Teimuraz Gabashvili. De Russische qualifier won eenvoudig. (FOTO AP) Beeld AP
Andy Roddick ergert zich in zijn partij tegen Teimuraz Gabashvili. De Russische qualifier won eenvoudig. (FOTO AP)Beeld AP

Het gravelseizoen in Europa is voor tennissers uit de Verenigde Staten een kwestie van overleven. En dat gaat ze doorgaans niet goed af. Na de overwinning van Andre Agassi in 1999 op Roland Garros wonnen slechts drie Amerikanen een van de toernooien op Europees gravel, door hen weinig liefkozend red dirt genoemd. In de aanloop naar de 109de editie van de open Franse titelstrijd leken zich enige lichtpuntjes aan te dienen, maar na één week is de inbreng van de Amerikanen in Parijs alweer tot een minimum gereduceerd.

Sam Querrey (22) en John Isner (25) arriveerden in de Franse hoofdstad met meer dan redelijke rapportcijfers op gravel. Ze stonden tegenover elkaar in de finale in Belgrado, met Querrey als winnaar. Het was de eerste geheel Amerikaanse eindstrijd op Europees gravel sinds de Roland Garrosfinale in 1991 tussen Agassi en Jim Courier. Tevens haalden Isner en Querrey, de nummers 19 en 22 van de wereld, in de week voorafgaande aan Roland Garros de finale van het World Team Championship in Düsseldorf.

Die prestaties bleken geen voorbode van een succesvol optreden in Parijs. Integendeel. Querrey verloor al in de openingsronde en gaf als verklaring dat hij mentaal en fysiek was uitgewoond door het slopende gravelseizoen. Hij trok zich terug uit het dubbelspel en pakte het eerste vliegtuig naar Santa Monica. Isner, die nooit eerder een partij op Roland Garros won, deed het beter. Voor hem eindigde het toernooi in de derde ronde, die ook voor Andy Roddick het eindstation was.

Robert Ginepri is de enige Amerikaan die de reis naar huis heeft moeten uitstellen. De 27-jarige tennisser uit Kennesaw, die zijn bekendheid vooral dankt aan het feit dat hij als eerste man op Wimbledon in een mouwloos shirt speelde, haalde de vierde ronde. Dat deed hij ook al in 2008, terwijl zijn overige zes bezoeken aan de French Open niet langer dan een dag duurden. Maar knap was wel dat hij zaterdag in vijf sets zegevierde over Juan Carlos Ferrero, de Spaanse kampioen van 2003.

Het vrijwel ontbreken van gravelbanen in de Verenigde Staten is een van de voornaamste oorzaken van de onwennigheid van de Amerikanen op het rode gemalen baksteen. Om de jeugd beter te laten voorbereiden op gravel, heeft de Amerikaanse bond dit voorjaar vier gravelbanen laten aanleggen in het nationale tenniscentrum in Queens, New York. Het ATP-toernooi van Houston wordt weliswaar gespeeld op gravel, maar die ondergrond is van een andere samenstelling dan in Europa. En daar kunnen de Amerikanen wel op uit de voeten, ge tuige de vijf titels die Roddick in Houston won.

De benadering van de Amerikanen naar het gravelseizoen is niet altijd even professioneel. Roddick heeft eens geroepen dat hij alle grandslamtoernooien kan winnen, behalve Roland Garros. Hij neemt het ook niet zo nauw met de voorbereiding. Dit jaar sloeg hij het toernooi van Rome over, omdat hij de huwelijksdag met het fotomodel Brooklyn Decker in huiselijke kring wilde vieren. En in Milaan werd hij ziek, waardoor hij zonder een gravelpartij onder de schoenen zich meldde aan de spelersbalie op Roland Garros.

Na twee moeizame partijen, tegen de Fin Jarkko Nieminen en de Sloveen Blaz Kavcic, ging het zaterdag mis tegen de Rus Teimuraz Gabasjvili. Roddick had het helemaal niet naar zijn zin in de herfstachtige omstandigheden. Al na zeven games smeet hij uit pure frustratie zijn racket tegen het gravel. Tegen beter weten in liet hij later al zijn rackets opnieuw bespannen, maar het hielp niets. Roddick verloor op een grandslam nog nooit van een qualifier, en uiteraard moest hem dat overkomen op Roland Garros. Gabasjvili, nummer 114 van de wereld, triomfeerde simpel met 6-4, 6-4 en 6-2.

Roddick (27) had al bange vermoedens toen hij hoorde dat zijn partij tegen Gabasjvili was gezet op Court Suzanne Lenglen, in zijn ogen de langzaamste baan van het Parijse complex. „Het probleem is ook”, mopperde de Amerikaanse nummer acht van de wereld, „dat de zeilen die achter de baan liggen, altijd vol liggen met water. De ballen rollen daar op, worden nat en dan gaat het gravel eraan kleven. Ik heb daar al vaak iets over gezegd, nu ook tegen de umpire. Hij zei dat dat al jaren het geval is, en daar begrijp ik dan de logica niet van. Doe er dan iets aan, zou ik denken, maar dat zal wel nooit gebeuren.” Bijna opgelucht pakte hij zijn koffer, op naar het gras in Londen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden