Amerikaanse makelaar is vooral eigen baas

In Amerika willen makelaars vooral eigen baas blijven. Maar voor de service is men toch aangewezen op samenwerking binnen één organisatie. Eigen baas en toch samenwerken, met enige moeite is die formule in Nederland gekopieerd door Match Makelaars

Glickman werkt als zelfstandig makelaar voor Long en Foster, een groot makelaarskantoor in Washington en omstreken. In totaal werken 7000 makelaars voor Long en Foster in Washington, Maryland, Virginia, Pennsylvania en West Virginia. Op ieder filiaal zijn zo een honderd zelfstandige makelaars werkzaam. Theoretisch is een makelaarsdiploma, een computer en werkkamer thuis voldoende, maar Dan zou zonder Long en Foster niet kunnen functioren. Want het moederbedrijf beschikt over een uitgebreid netwerk en infrastructuur waarvan alle makelaars-agenten gebruik kunnen maken. Het is aangesloten op het regionale computersysteem dat iedere dag alle nieuwe huizen ophoest die in de verkoop gaan.

Het moederbedrijf zorgt voor een belangrijk deel van de marketing, voor de advertenties in de plaatselijke en regionale bladen. Met zijn collega's van Long en Foster maakt Dan ook afspraken over de verdeling van de regio in wijken en buurten waarop zij hun activiteiten concentreren. Op die manier beschikt iedere agent over zijn 'eigen' wijk die hij met pamfletten en nieuwsbrieven bewerkt om bekendheid te krijgen als buurtspecialist, zonder dat er een publiciteitsoorlog uitbreekt tussen verschillende makelaars van hetzelfde kantoor. Als huiseigenaren dan besluiten hun huis te verkopen zullen zij zich hopelijk tot de vertrouwde Dan Glickman wenden. Dan stuurt zo 500 nieuwsbrieven per maand rond, maar sommigen van zijn collega's sturen er wel vijftien- tot twintigduizend per maand.

Niet iedereen kan zich zomaar makelaar in onroerend goed noemen. Er is een cursus, een examen en een vergunning voor nodig. Die laatste moet iedere twee jaar vernieuwd worden. Iedere makelaar moet bovendien voor de verlenging van zijn vergunning in zijn staat 15 uur cursus volgen over de recente ontwikkelen op zijn vakgebied.

Wie in Amerika een makelaar in de arm neemt om zijn huis te verkopen, kan voor vreemde verrassingen komen te staan. Want de makelaar vertegenwoordigt niet automatisch de belangen van zijn cliënt. Volgens het Amerikaanse systeem moet de makelaar de belangen van de verkoper behartigen, omdat de verkoper de volle zes procent commissie van de koopprijs betaalt. Vaak doet zich de juridisch vreemde situatie voor dat de makelaar van de koper en verkoper allebei de belangen van verkoper behartigen. Want als de koper een makelaar in de arm neemt dan wordt 'zijn' makelaar volgens de wet toch geacht de belangen van de andere partij te behartigen, tenzij de koper zijn makelaar zelf een commissie betaalt. De makelaars moeten in dat geval onderling en met de verkoper maar uitvechten of die commissie al dan niet van de zes procent afgaat.

Het komt maar zelden voor dat de makelaar van de verkoper die het onroerend goed aanbiedt ook zelf een koper vindt. In dat geval is er trouwens geen sprake van een belangenconflict omdat de makelaar sowieso juridisch de belangen van de verkoper behartigt. Wie zijn huis wil verkopen stapt dus naar Dan of een van zijn collega's die er voor zorgt dat het huis op de markt komt. Daarvoor heeft Dan Long en Foster nodig, want die zorgt er voor dat alle gegevens in het regionale computersysteem komen. Dat is niet alleen droge informatie over ligging, oppervlakte, indeling, aantal kamers en prijs, maar via een inter-actief videosysteem ook foto's en mogelijk een filmpje. Dat alles behoort tot het dienstenpakket dat Long en Foster zijn makelaars biedt.

Als het huis op de markt is, kunnen alle makelaars het hun cliënten aanbieden. Via het interactieve video-systeem kan een belangstellende koper ten kantore van de makelaar met het huis kennismaken door op het computerscherm door de buurt te rijden en het huis van binnen te bezichtigen. Als de koop eenmaal rond is, moet de commissie worden verdeeld. Het komt nooit voor dat Dan de volle zes procent opstrijkt. Als hij een van zijn 'eigen' huizen verkoopt moet hij sowieso de helft van de provisie, drie procent aan Long en Foster afstaan. Meestal krijgt hij slechts 1,5 procent. Want de helft van zijn commissie gaat naar de makelaar van de koper. De grote makelaarskantoren als Long en Foster zijn niet meer dan service-instituten voor een groot aantal zelfstandige makelaars die overigens allemaal met de naam van het moederbedrijf werken. Er bestaan in Amerika, met uitzondering van de nieuwbouw, vrijwel geen makelaarskantoren die makelaars in loondienst hebben, of tegen een laag loon op commissie basis in dienst hebben. Iedere makelaar, groot en klein, is en blijft zijn eigen baas.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden