Amerikaanse droom van Stewart komt uit

DETROIT (ANP) - In Amerikaanse dromen zijn mogelijkheden onbegrensd. Earnest Stewart, een snelle voetballer uit Brabant, wilde dolgraag met de nationale ploeg van de Verenigde Staten op een WK voetballen. Het gebeurde zaterdag, tegen Zwitserland in Detroit, in het eerste WK-duel onder dak uit de geschiedenis: 1-1. “Toen ik het veld opkwam, sprongen de tranen in mijn ogen.”

Slechts vijf jaar, hij was nog een jochie, woonde de in Veghel geboren Stewart in de Verenigde Staten. Zijn vader is Amerikaan, gepensioneerd militair. Zijn moeder Nederlandse, geboren in Gemert. Beide ouders, plus Stewarts vriendin en broertje, zaten in de Pontiac Silverdome. Op kosten van de voetballer, die vrijwel dagelijks belde of moeder Annemien nou wel of niet kwam. Ze besloot pas positief na twee sessies op de sofa van een paragnost, die haar van vliegangst afhielp.

“Machtig, wat een ongelooflijke ambiance”, zei Stewart na afloop. “Dit is eigenlijk voor het eerst dat we met de nationale ploeg zo'n sfeer meemaken. Ja, onlangs tegen Mexico waren er nog meer toeschouwers (90 000 in LA, nu ruim 70 000), maar dat waren bijna allemaal Mexicanen.”

Junior is dankbaar voor het dubbele paspoort, dat hij door de afkomst van vader bezit. Ooit stond hij op de reservelijst van Jong Oranje, maar viel hij af. Dat hield de weg naar Amerika open. Toen hij in Nederland doorbrak bij VVV, in de aanloop naar het vorige WK in Italië, schreef hij de toenmalige bondscoach Gansler een brief. Dat ging ongeveer zo: “Hallo, ik ben Ernie Stewart, Amerikaan, en kan aardig voetballen. Misschien ben ik wel geschikt voor de nationale ploeg.” Gansler vroeg een video-band met beelden op, maar om onopgehelderde redenen kwam de tape nooit aan.

Na Italia '90 kreeg de 25-jarige Stewart een kans onder Bora Milutinovic, de nieuwe coach. Stewart speelde zaterdag zijn zeventiende interland. Zijn derde doelpunt bleef uit. De ploeg is nogal zwak en verdedigend ingesteld en rekent op de snelheid van Stewart. Zijn mooiste actie was eigenlijk een paar minuten voor rust, toen hij de Zwitserse doelman Pascolo de bal ontfutselde en uit een moeilijke hoek bijna scoorde. Maar de bal was blijkbaar al achter geweest. Even later maakte Wynalda, die wegens een allergische reactie op voedsel ziek was, uit een schitterend genomen vrije trap gelijk. Zwitserland was zes minuten eerder, door een vrije trap van Bregy, op voorsprong gekomen.

Stewart moest naar de dopingcontrole na afloop. Het duurde anderhalf uur, vijf flessen water en een cola, voordat hij een plas kon maken. In de tachtig minuten dat hij speelde was hij liters vocht kwijtgeraakt. Amerikanen zouden geen Amerikanen zijn, als ze geen nieuwtje hadden ingevoerd na 64 jaar voetbal om de wereldbeker; een wedstrijd onder dak. In een stadion dat normaal decor is van American football, maar dat speelt zich in de winter af. Airconditioning ontbreekt derhalve.

De Amerikaanse ploeg, van wie een aantal leden al anderhalf jaar bij elkaar is in trainingskamp, was matig. De bedoeling is dat het team de aandacht voor voetbal in het land aanwakkert, hetgeen de druk opjaagt. In dat kader stond op een spandoek: Stop the World, It's Soccer Time.

Maar nerveus zijn de Yankees blijkbaar niet. Of zoals Tom Dooley zei: “De meesten van ons hebben in de nacht van de wedstrijd geen oog dichtgedaan. Dat had niets te maken met zenuwen. De begeleiding had gezegd dat we veel moesten drinken vanwege het te verwachten vochtverlies. Met het gevolg dat we voortdurend moesten pissen 's nachts.”

Dooley is trouwens ook zo'n speciaal geval. Net als Stewart zoon van een militair, maar dan opgegroeid in Duitsland. Hij nam zelfs ontslag bij Kaiserslautern om zich optimaal voor te bereiden op de wereldtitelstrijd. Zelfs de taal moest hij leren, want verder dan 'two cheeseburgers' kwam de 'Duitser' aanvankelijk niet.

De Amerikanen, verreweg de minste ploeg in een groep met Zwitserland, Colombia en Roemenië, genieten vooral van hun avontuur. Eindelijk krijgen zij, de in eigen land zo verguisde voetballers, aandacht. Of, zoals de met rode haardos en dito sik, op Catweazle gelijkende verdediger Alexi Lalas zei: “Het publiek maakt ons sterker als team. Op zo'n moment vergeet je alle rotzooi in de wereld.”

De Zwitsers gelden op grond van de capaciteiten van een paar spelers, Chapuisat, Sforza en Sutter, als outsider. Qua voetbal waren ze aanmerkelijk sterker, vooral als Alain Sutter aan de bal was. Met een paar prachtige soli wist hij zelfs enig enthousiasme los te weken bij de overwegend Amerikaanse toeschouwers, die geen of in ieder geval een totaal andere kijk op het spel hebben dan Europeanen. Prachtig vonden ze het, als doelman Meola een gewone voorzet uit de lucht plukte en de bal meteen naar voren katapulteerde. Als ware hij een quarterback in American football.

De volgende wedstrijd van de Amerikanen is tegen Colombia, dat na de nederlaag tegen de Roemenen wat recht heeft te zetten. Toch is Stewart optimistisch over het bereiken van de tweede ronde. “Wij weten wat ons te doen staat. Dit is een ploeg van mensen die veel voor elkaar over hebben. Zo gauw spelers in het trainingskamp arriveren, zijn ze allemaal Amerikaan in hart en nieren.”

Voor Zwitserland en de VS is het WK echter al grotendeels geslaagd, want voor het eerst sinds lange tijd haalden de landen op het toernooi weer een punt. Het was precies veertig jaar geleden dat de Zwitsers op een WK nog punten had gepakt. Als gastheer van het toernooi versloegen de Zwitsers in 1954 Italië met 4-1. Sinds hun historische 1-0 overwinning op Engeland in 1950 door een doelpunt van Joe Gaetjens hadden de Amerikanen geen punten meer gehaald.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden