Weblog

Ambitieus China?

null Beeld

Ongeacht welke krant je openslaat of welke nieuwswebsite je bezoekt, er staat altijd een bericht in over China en zijn betrekkingen met andere landen of internationale organisaties. China sterkt de banden met het buitenland aan en neemt een duidelijk actievere rol in internationale organisaties.

Multilateralisme is sinds de hervormingen van Deng Xiaoping en Jiang Zemin een onmiskenbaar onderdeel geworden van Beijing's buitenslands beleid en deze, relatief nieuwe, strategie is kenmerkend voor China als opkomende wereldmacht.

Aan de ene kant waren er tal van praktische redenen waarom China zich niet langer meer kon isoleren van de rest van wereld, maar aan de andere kant duidde het ook een fundamentele verschuiving aan in China's nationale identiteit. Participatie op het internationale podium gaf China de ultieme gelegenheid om percepties over het land te beïnvloeden. China wilde geaccepteerd worden door de internationale gemeenschap en beschouwd worden als een status-quo regime en geen revisionistisch regime. Deng zette ook de doctrine uit van 'bu dang tou', los vertaald: niet het voortouw nemen. In andere woorden, China wil geen leidende rol aannemen in de internationale politiek.

Echter, deze incrementele verandering in het beleid van China is nu op een punt aangekomen waarop het land wel een sterke invloed kan uitoefenen op zowel de economische als politieke organisaties waar het deel van uitmaakt. Dit is een ontwikkeling waar sommigen sceptisch over zijn en de vraag wat dit voor de wereld zal betekenen wordt vaak gesteld.

Met een goede vriend en onderzoeker aan de universiteit besprak ik deze vraag en zijn diepe inzicht in de Chinese politiek en samenleving leidde tot een genuanceerder beeld van China's internationale ambities.

Na de koude oorlog, een periode waarin de machtsverdeling in de wereld grofweg was verdeeld dus de Sovjet Unie en de Verenigde Staten, kwam de VS naar voren als de grote winnaar. Tot op heden is de VS de hegemoniale macht in de wereld. Deze, zogenaamd, unipolaire wereldstructuur is niet iets dat China in stand wil houden. Sterker nog, de literatuur in China verzwakt de notie van een unipolaire wereld en suggereert dat de wereld bestaat uit een supermacht en vier grote machten, namelijk China, Japan, Europa en Rusland (yi chao, si qiang). In zijn buitenlands beleid benadrukt China ook het belang van multilateralisme en economische en politieke cooperatie.

Bovendien, de financiële crisis en de rol dat China daarin speelt heeft ook weer aangeduid dat het land zichzelf niet de hegemoniale rol van de VS wil aanmeten. Het is nog niet van plan om te risicovolle beslissingen nemen uit angst de aanhoudende groei te verstoren.

De opkomst van China heeft zijn onmiskenbare effecten maar voorlopig zal de macht niet van Washington naar Beijing verschuiven.

Nilofar Sarwar. Beeld
Nilofar Sarwar.
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden