Ambitie weer sterker dan verstand

Grol (in wit pak) smijt Van der Geest op de mat, maar de Belg wordt later door de scheidsrechters aangewezen als winnaar. ( FOTO ROBERT VOS, ANP) Beeld
Grol (in wit pak) smijt Van der Geest op de mat, maar de Belg wordt later door de scheidsrechters aangewezen als winnaar. ( FOTO ROBERT VOS, ANP)

Het is bijna een obsessie. Henk Grol zou in zijn judoklasse willen regeren zoals de toekijkende Russische leider Poetin zijn land. Maar zijn lijf en opportunisme zitten hem in de weg.

Zaterdag moest hij tijdens de EK in Wenen wéér genoegen nemen met een voor hem oneerbare tweede plaats. Vorig jaar was dat zelf twee keer zo, tijdens het continentale en mondiale kampioenschap. En als de opportunist niet oppast, kan zijn carrière sneller en minder glorierijk zijn afgesloten dan hij wenst.

In Wenen wachtte in de -100 klasse de droomfinale waarop Nederland vorig jaar al tijdens de WK in Rotterdam hoopte. Het voor Grol beladen prestigeduel met Elco van der Geest, de clubgenoot die door zijn heerschappij een Belgische sportvluchteling werd.

Door de toekijkende judoliefhebber Poetin voltrok het gevecht der voormalige Europese kampioenen zich in een zwaar bewaakte vesting. De wereldleider was getuige van een botsing van tegengestelde karakters waarbij spektakel achterwege bleef.

De rode draad die beide judoka’s verbindt, zijn zware blessures. Op dit gebied ontmoetten Grol en Van der Geest elkaar op een kruispunt van wegen. Van der Geest won aan het begin van deze eeuw Europees goud (2002), zilver (2003) en brons (2001). Door zware (knie)blessures raakte zijn loopbaan in het slop. Toen hij uiteindelijk uit een mentaal dal was geklommen, stuitte hij op de overmacht van Grol.

Grol werd in 2008 Europees kampioen. Met de hem kenmerkende bravoure werd een ononderbroken gouden zegereeks aangekondigd. Blessures lijken Grol echter te dwingen dezelfde weg te gaan als zijn concurrent, de vraag is alleen of hij zijn lichamelijke problemen kan beteugelen. Ook zelfbeheersing is een kwaliteit die een topsporter moet beheersen.

Tijdens de WK van vorig jaar stapte hij de mat op met een kapotte knie. Op één been moest het volgens de beoogde heerser ook kunnen. De spectaculaire vechtjas scheurde een kruisband en was zeven maanden uit de roulatie.

Vorige week gaf hij in Sportweek toe onverantwoord te hebben gehandeld, die finale had hem zijn loopbaan kunnen kosten. Nooit meer zou hij zo’n domme fout maken, maar in Wenen was het al weer zover. Een sluimerende blessure rond de onderste rib- en buikspier explodeerde na spectaculaire winstpartijen in de kwartfinales. Pijnstillende injecties hielpen in de halve eindstrijd al niet, daarvoor was de gekwetste plek te groot.

Bondscoach Maarten Arens ontraadde hem de finale te judoën („Dit gaat te ver”), maar zijn pupil wilde niet eens luisteren. Het prestige dat op het spel stond was voor Grol te groot. „Tegen een ander had ik die finale misschien makkelijker laten gaan.”

Maar ook verklaarde hij onomwonden liever te sterven dan op te geven. Van zijn strijdplan was weinig meer over dan wachten op fouten van zijn tegenstander, en een wanhoopsoffensief aan het slot.

„Ik weet niet of dit verantwoord was”, zei hij de pijn verbijtend nadat hij op beslissing van de scheidsrechters had verloren. „Na de WK heb ik constant blessures gehad, mijn lichaam laat me in de steek. Misschien ben ik te sterk voor mijn lijf.”

De ambitie is sterker dan het verstand. De lijdensweg die Elco van der Geest de afgelopen zeven jaren heeft doorstaan, biedt hem interessant studiemateriaal.

De knieën van Van der Geest ondergingen op de operatietafel zware revisie. De opeenvolging van zware blessures die hij in belangrijke wedstrijden (EK en WK van 2005) opliep, hadden een traumatische uitwerking. „Je denkt wel eens, hoe ver wil je gaan?”, zei hij tijdens het revalidatieproces tegen Trouw. „Later in een rolstoel belanden omdat je nu wedstrijdjes wil winnen, dat is natuurlijk belachelijk.”

Met die achtergrond was de emotionele uitbarsting van Cor van der Geest – technisch directeur van de Nederlandse judobond – bij de triomf van zijn Belgische zoon begrijpelijk. „Ik ben zeven jaar lang op zoek geweest naar mezelf”, aldus de judoka. „Ik ben van heel diep gekomen, dit is serieus opkrabbelen.”

Hij staat weer zonder angst op de mat. Als judoka moest hij vanaf de grond worden opgebouwd. Met bus en trein naar een b-toernooitje. Hij voelde zich weer zestien. Onder voormalig bondscoach Louis Wijdenbosch leerde de 30-jarige judoka stabiel judoën. „Met het judo waarmee ik in 2002 kampioen werd, had ik het hier niet gered. Toen was ik de jonge hond die mooi wilde judoën, nu kan ik ook lelijk winnen.”

Voor de broer van oud-wereldkampioen Dennis van der Geest was de finale tegen Grol niet beladen. In die termen denkt de relativerende sporter niet meer. De oude conclusie, het kan nog beter, komt niet meer over zijn lippen. Want het kan ook zomaar slechter gaan, is zijn ervaring.

„Elke wedstrijd begin je weer met niets, alles wat ik win is een cadeautje. Ik ga nu echt niet roepen dat ik wel even wereldkampioen word.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden