Altijd op zoek, want er kan een nóg leuker vriendje om de hoek komen.

'Hij vroeg of ik mijn lenzen voor die nacht wilde uitdoen. 'Je denkt toch niet', zei ik tegen hem, 'dat ik na de seks bij je blijf slapen?' Met iemand slapen is veel te intiem. Daar heb ik geen zin in.“ Yvonne (32) uit Utrecht is office-manager. Na twee langdurige relaties, besloot ze het roer om te gooien. In twee jaar tijd is ze twintig mannen verder. ,,Het hebben van een vaste relatie heeft een negatief effect op me. Ik ga te veel eten, ik verzorg mezelf niet goed, kortom, ik verlies mezelf. Gezellig met je vriend op de bank hangen met chips en cola erbij? Mij niet gezien. Ik ben veel leuker als ik voortdurend word uitgedaagd, via werk, maar ook via seks. Ik ben pas gelukkig als er continue prikkels zijn.“

Het idee om het allerbeste uit een relatie te moeten halen, of te streven naar een ultiem verzadigende liefde, is als een mantra dat veel jonge vrouwen voor zichzelf herhalen. Genoegen nemen met minder? Dat is er zelden bij. Een vaste partner moet zijn liefde voor haar voortdurend bewijzen, een zoektocht naar een volgende partner wacht of de optie ligt open om desnoods alleen door te gaan, met af en toe een man voor een nachtje.

Tijdschriften en televisieseries springen gretig op deze zoektocht in: Is jouw partner de ware? Geloof je in liefde op het eerste gezicht? Passen jullie nog bij elkaar, doe de liefdestest! Televisieseries als 'Sex in the City', 'Will & Grace' leren dat hetero-mannen in bed worden afgewisseld en alleen de homo's in vriendschappelijke relaties mogen blijven.

,,Jonge vrouwen zijn de weg kwijt“, vindt psycholoog Henk Noort, auteur van het boek 'Vrouwen willen maar een ding' waarvoor hij de behoeftes en wensen van 1700 Nederlandse single mannen en vrouwen in de leeftijd van 25 tot 45 jaar onderzocht. ,,Ze lijden aan het sex-in-the-city-syndroom. Vrouwen verwarren wensen met behoeftes, maar daar zit een groot verschil tussen. Van gekkigheid weten ze niet meer waar ze op moeten letten bij het kiezen van een partner. De keuze is afhankelijk van het moment. Dan willen ze een stoere man met borsthaar, een andere keer een maatje bij wie ze uit kunnen huilen.“

Er is een kentering gaande in het verlangen van mannen en vrouwen naar een relatie, constateert hij. ,,Uit het onderzoek onder singles blijkt dat 77 procent van de mannen op zoek is naar een vrouw, en 71 procent van de vrouwen naar een man. Het is een verschil van enkele percentages, maar dit zijn de vrouwen die vertellen dat ze met een vaste partner afhankelijk zijn, dat ze handenwringend op een telefoontje van hem zitten wachten. Ze veranderen in een persoon waar ze niet dol op zijn. Deze vrouwen besluiten dat ze een man niet meer zo nodig hebben.“ Het kostwinnersprincipe als leidend criterium voor het vinden van een partner is in dertig jaar teniet gedaan. Met een hoog opleidingsniveau, een goed inkomen én een stevig sociaal netwerk zijn mannen voor een maatschappelijke status niet meer nodig. Wat rest is de alsmaar durende zoektocht naar de ultieme partner, de soulmate die in alle verlangens kan voorzien.

Maar het hebben van een langdurige relatie schrikt ook af, stelt Zygmunt Bauman, Poolse emeritus hoogleraar sociologie aan de universiteit van Leeds en de universiteit van Warschau in zijn boek 'Vloeibare liefde' (2003). In een maatschappij die aan veel verandering onderhevig is, bieden relaties geen zekerheid meer. Huwelijken stranden, sociale verbanden wijzigen zich telkens. ,In onze wereld van ongeremde individualisering schommelt een relatie tussen een zoete droom en een nachtmerrie. En niemand kan je vertellen wanneer het ene verandert in het andere.'

We proberen ons tegen deze onzekerheden te wapenen, door steeds te letten op nieuwe kansen -om het noodlot maar voor te zijn. ,,In een consumentencultuur als de onze, waarin we instant te gebruiken producten willen, snelle oplossingen en onmiddellijke bevrediging, zijn we niet meer gewend aan langdurige investering en inspanning. We willen gegarandeerde recepten, all-risk verzekeringen en geld teruggeefgaranties.'' Met onze ogen voortdurend gericht op de 'nooduitgang', sluiten we liever een samenlevingscontract dan een huwelijk, noemen we een echtgenoot een partner en omschrijven we een one-night-stand als 'het bedrijven van de liefde'. Kiezen voor één relatie, betekent onherroepelijk dat je andere romantische mogelijkheden uitsluit; opties die nog beter zijn en nog meer voldoening geven.

,,Ik zie het hebben van verschillende partners niet als een reactie op een grote onzekerheid. Wel heb ik voortdurend het gevoel dat er een nóg leuker vriendje om de hoek vandaan kan komen. Wie weet wat er nog voor me in het verschiet ligt“, zegt Yvonne. ,,Maar ik geniet van die zoektocht.'' Natuurlijk, er zijn nadelen aan het alleen-zijn, vertelt ze. ,,Wie haalt boodschappen als ik ziek ben, wie doet de was? Maar dat maakt maar vijf procent van mijn leven uit. En die vergeet ik zo snel mogelijk. De overige 95 procent is erg leuk.“

Via sms'jes en internet wordt naar een afspraak toegewerkt. ,,Ik zorg ervoor dat ik hooguit eens in de zes weken het bed deel met dezelfde persoon. Voor vrouwen ligt sneller het gevaar op de loer dat ze zich gaan hechten. Maar daar heb je alleen jezelf mee.“ Hoe minder intimiteit hoe beter. ,,Ik wil alleen de seks. Een van mijn dates begon de volgende dag al over gevóelens. Maar ik ben niet het type vrouw dat na twee dagen zegt: ,,En, hoe zit het nu met óns?“ Yvonne heeft rustig en nuchter de balans opgemaakt. Lust is een geschikt middel om je leven spannend te houden, je begeerd te voelen én je niet te binden aan een persoon.

Het is de visie die ze deelt met het gros van haar partners. ,,Ik bekijk al een tijd de advertenties op de internetsites van singles. Het valt me op dat iedereen zegt leuke vrienden te hebben, leuk werk en dito inkomen. Hun leven willen ze dan delen met een partner. Maar ze vinden wel dat ze zelf het centrum van het universum zijn. Ze willen zelden deel uitmaken van het leven van de partner. Het is hún wereld en van daaruit redeneren ze. Ik doe dat ook hoor, ik ga me niet aanpassen. Ik denk ook dat je door de jaren heen gaat beseffen dat je genoeg aan jezelf hebt. Ken je de film 'Jerry Maguire'? Daarin zegt Tom Cruise dat zijn geliefde hem compléét maakt. Maar ik wil niet compleet gemaakt worden door een ander en ik wil de ander niet compleet maken. Ik wil mezelf zijn!''

Noort legde de wensen van mannen en vrouwen naast elkaar. Tot zijn verbazing bleken die amper te verschillen. ,,Eigenlijk wil elk individu het liefst als een prinsje of prinsesje door de ander worden behandeld. Het is als het terugverlangen naar een paradijselijke toestand, naar een leven zonder verantwoordelijkheid, naar een moeder die alles voor je opvangt, naar een relatie waarin een partner alles voor je doet en je telkens aanvoelt. Maar ja, als iedereen dat wil, dan heb je een probleem.''

Wat rest is geen liefde, maar een voortstuwende begeerte, het verlangen tot consumeren, tot je te nemen, op te slokken, eigen te maken, te vernietigen, zoals Bauman stelt. ,,Wanneer de kwaliteit van een relatie afneemt, zoek je verlossing in de kwantiteit van je relaties. Als het aangaan van een verbinding betekenisloos wordt en relaties niet betrouwbaar en duurzaam blijken, dan ben je geneigd relaties te ruilen voor netwerken. Wanneer je dit gedaan hebt, blijkt een rustig, gesetteld leven nóg moeilijker en zelfs afstotender te zijn dan voorheen. Je mist de kundigheid om een relatie te laten slagen. Voortdurende vernieuwing, eens een privilege en een prestatie, wordt een uitputtende verplichting. En nog belangrijker, die akelige onzekerheid en die irritante verwarring weigeren te verdwijnen.''

,,Natuurlijk heb ik me afgevraagd waar dit eindigt“, zegt Yvonne. ,,Mijn cv telt vijf pagina's, ik ben 16 keer verhuisd, heb twintig mannen versleten en iedere keer wil ik weer wat nieuws. Ik heb een soort adhd, een constante behoefte aan verandering. Een docent vertelde me eens dat hij leerlingen met adhd niet in een stille hoek zette, maar op een plek waar ze veel afleiding hadden. Daar werden ze gelukkig van. Ik denk dat dat ook voor mij geldt: ik heb telkens prikkels nodig. Ik ervaar dat niet als vervelend, maar ik denk wel dat de maatschappij hier nog niet klaar voor is. Mensen gaan ervan uit dat een vaste relatie, een huis en een kind gelukkig maakt. Ik vind het dan ook moeiljk te onderbouwen waarom ik wéér een andere baan heb en wéér een andere man. Maar ja, ik ben gewoon onrustig en ik heb er vrede mee. Ik maak me dan ook geen zorgen over de toekomst als ik ouder word. Looking good is a state of mind. Er zullen altijd mannen zijn, oude of jonge.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden