Altijd op zoek naar uitdagingen

Ze wilde 'een bijzonder moment zijn in iemands leven', als predikant en als persoon. Dat is haar goed gelukt.

In de trein, terug van een 'inspiratieweekend' in Engeland, schrijft theologe Petra Kerssies alle nieuwe plannen op briefjes en plakt ze tegen het raam. Een treinraam vol ideeën. Die rijkdom aan creativiteit was een van de redenen dat juist zij was gekozen, anderhalf jaar eerder, om als predikant in Amsterdam-Zuid het project te leiden om twintigers en dertigers meer bij de kerk te betrekken.

Zin in Zuid, heet het project. Een naam die ze zelf heeft bedacht. Een naam die meteen ook haar inzet aangeeft bij dit project, dat wel op enige scepsis stuit. Is dat wel haalbaar? Hebben twintigers en dertigers niet wat beters te doen dan naar de kerk te gaan? Een passende uitdaging voor Petra Kerssies, dertiger, vrouw van kerkmusicus Tom Löwenthal, moeder van de kleine Rosa, en dol op lastige klussen.

Stap voor stap begint ze een netwerk op te bouwen. Ze nodigt jonge ouders uit voor bijbellezen met hun kinderen: 'De Bijbel op schoot'. Soms blijft het zaaltje leeg en komt er niemand. Het zou voor de hand liggen om er mee te stoppen en een van de vele andere plannen uit te voeren. Maar zo werkte dat niet bij Petra Kerssies. Er kwam dan iets strijdvaardigs over haar. Want de grens lag meestal toch wat verder dan de meeste mensen dachten.

Ze was geboren in een gereformeerd gezin, dat eerst in Staphorst woonde en later naar het Drentse Beilen verhuisde. Het enige meisje, met een oudere broer en twee jongere. Een energiek kind, dat gedreven de leiding neemt van een gymnastiekclub, en moeiteloos een zaal toespreekt, als er onverwacht een pauze van tien minuten valt. Veertien is ze dan. Nergens bang voor, ook niet om in haar eentje lange wandelingen te maken. De liefde voor zulke tochten deelde ze met haar vader, met wie ze ook samen op stap ging. Een gelovig kind ook. Aan haar moeder gaf ze als cadeautje een tekst over de liefde van God voor ieder mens, of die nu zwart was of blank, uit het oosten kwam of uit het westen.

Sportief gezien gaat ze graag de uitdaging aan met haar vader en broers. Als ze zestien is, laat ze haar ouders weten dat hun taak erop zit als opvoeders. Ze kon het voortaan zelf. Bij het horen van dat laatste woord herinnert haar moeder zich weer hoe Petra als peuter 'zelluf' zei, vol overtuiging.

Haar plan was, de verpleging in te gaan. Maar al tijdens de stage in het eerste studiejaar blijkt dat geen goede keus. In de verpleging is er niet genoeg ruimte om zelf initiatieven te ontplooien. Ze besluit naar Israël te gaan. Daar, in een kibboets, ontdekt ze al snel welke kant ze op wil. Haar ouders zijn niet helemaal verbaasd. Het wordt theologie, in Amsterdam aan de VU.

Tijd om grenzen te verkennen, bijvoorbeeld door samen met haar lief van toen op reis te gaan naar India, Pakistan en Nepal. Met trouwringen om, want als ongehuwd stel is het reizen in Azië lastiger, hadden ze begrepen. De thuisblijvers zien haar mager en uitgeput terugkomen. Er was een grens aan grenzeloos. Het had haar geschokt dat tijdens een wandeltocht hoog in Nepal, vlak naast hen iemand in het ravijn was gestort.

Op haar zoektocht naar grenzen was er iets in haar aangetast. Iets wat het haar tijdelijk onmogelijk maakte om weer gewoon te studeren en het leven van alledag op te pakken. De depressie maakt een opname nodig. Het betekent een korte onderbreking van de koers die ze voor zichzelf had uitgezet, tijdens dat jaar in de kibboets. Over die keuze geen twijfel, want die paste haar. Rustig pakt ze de studie theologie weer op, en herovert geleidelijk het dynamische bestaan. In de Rode Hoed, bij de vieringen van de studentenekklesia van Huub Oosterhuis, zoekt ze religieuze inspiratie. Ze ontmoet er Tom Löwenthal, de dirigent van het koor. Allebei een beetje gek, zeggen ze zelf. Hij was toen 47 en zij 27. Voor iemand die van uitdagingen houdt en van grenzen verkennen, kon dat geen bezwaar zijn. Een van de eerste dingen die ze in zijn huis verandert, is het touwtje waarmee in het toilet het licht aan- en uitgaat. Het hing te hoog voor de driejarige zoon Antonie van Tom Löwenthal.

Als ze afstudeert, is ze dertig. Haar eerste gemeente is Wadenoyen, een parttime aanstelling. Tijdens een kerkdienst in een circustent komt Petra met een radslag binnen. Ze wil 'een bijzonder moment zijn in iemands leven', als predikant en als persoon. Dat lukt aardig.

De pastorie in Wadenoyen heeft een grote tuin. Ruimte genoeg. Ruimte ook om alleen te zijn, zich rustig terug te trekken en op te laden. Een halve baan is haar niet genoeg. Bij de 's Heeren Loo Zorggroep in Gelder-malsen, voor mensen met een verstandelijke beperking, wordt ze vanaf 2007 geestelijk begeleidster en ook lid van de ondernemingsraad. Voor haar collega's kan ze soms knap lastig zijn.

Conflicten geven haar energie. Een bevriende collega, geen ochtendmens, krijgt van haar steevast een lekker vroeg telefoontje. 'Heb je even?' vraagt ze dan. Haar lach ontwapent. In allebei haar banen bruist Petra Kerssies van de plannen. Haar collega's weten wel een mooie uitdaging voor haar: ooit eens iets afmaken.

Dat haar man graag in Duitsland is, wist ze vanaf het begin. Het plan rijst om, na Wadenoyen, daar te gaan wonen. In de bedevaartplaats Kevelaer, net over de grens, lopen ze tegen een oud pelgrimshotel aan. Een gevel vol bladders, een enorme zolder waarvan het dak doorbuigt, grote ontvangstruimtes op de begane grond waar alles uit gesloopt was. Van binnen en van buiten schreeuwt het pand om vaardige handen en een creatieve geest met veel tijd en geld. Om de hoek is het plein met de Maria- kathedraal, en een kapelletje, waar pelgrims dagelijks kaarsen opsteken.

Ze doet het. Geboren in Staphorst en nu naar Kevelaer. Het huurhuis in Amsterdam houden ze aan, voor het werk van Tom.

Het huis in Kevelaer verdeelt familie en vrienden. Sommigen zien de mogelijkheden ervan, anderen schudden het hoofd. Voor iemand als Petra Kerssies biedt het huis alles waar ze van houdt. Uitdaging en vooral heel veel ruimte, ook voor een eigen werkkamer. En de mogelijkheid om gul en gastvrij te zijn. Ze maken plannen voor projecten in het huis. Ze zijn de dominee en de dirigent.

Ze regelt de aankoop, de verbouwing om het huis op te knappen. Dat zal niet in een jaartje klaar zijn, maar ze heeft levenslange ervaring met 'work in progress'. Eerst de middenverdieping, met de woonkeuken, de werkkamers en de slaapkamers. De dominee haalt haar cliënten van 's Heeren Loo tijdens een uitstapje in huis, terwijl de verbouwing volop aan de gang is. Ze gunt ze een dag gezelligheid.

En dan is ze ook nog moeder geworden. Hun dochter heet naar Rosa Parks, de vrouw die niet opstond in de bus en die zo de rassenscheiding in de VS aan de kaak stelde. Waarop haar man Tom Löwenthal dan toevoegt dat het wat hem betreft ook naar Rosa Luxemburg is, de revolutionaire Russische communiste.

Zo komt Petra Kerssies in de bloei van haar leven. Gedreven zet ze zich op meer dan een terrein in. Ze is lid van twee politieke partijen, ze wordt uitgenodigd voor het sollicitatiegesprek bij de Protestantse Kerk van Amsterdam, voor het project in Amsterdam-Zuid. Dat ze in Kevelaer woont is lastig, maar weegt als bezwaar niet op tegen haar bruisende inbreng en haar vele andere kwaliteiten.

Het forenzen geeft haar bewegingsruimte. Ze vertelt dat ze tijdens het autorijden rustig kan nadenken, alles laten bezinken. Twee huizen, twee banen, twee kinderen in huis, en ambitie voor tien. Tegen haar bezorgde moeder, met wie ze wekelijks belt, zegt ze dat het erger lijkt dan het is. Ze werkt ook af en toe thuis. Ze heeft net dochtertje Rosa naar de crèche gebracht, als onderweg naar haar werk de chauffeur in de auto voor haar onwel wordt. De vrachtwagen die tegen deze auto botst, verliest een wiel, komt dwars op de weg en valt om. Er is geen ruimte om de wagen te ontwijken.

Petra Kerssies is op 4 december 1973 geboren in Staphorst en overleden op 17 oktober 2011 in Boven-Leeuwen.

Petra Kerssies 1973-2011

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden