Altijd met iedereen verbonden

Vrijwel geen gezin, voetbalteam of vriendenclub doet 't nog zonder een groeps-chat, zo blijkt uit uw verhalen. Maar je moet er wel de juiste telefoonvaardigheid voor hebben. Hoe mobiel handig bent u?

Mijn vader heeft een Alcatel. Een piepklein zwart prepaid mobieltje - en nadrukkelijk geen smartphone - waar je eigenlijk niemand meer mee ziet, hoewel het volgens sommige berichten onder hipsters juist weer erg in zwang is om met een oude simpele mobiel rond te lopen. Dat laatste heb ik van horen zeggen, maar hipsters maakten ook opschenkkoffie, Duits bier en vinyl weer hip, dus waarom niet zo'n telefoontje?

Nu wil ik mijn vader op zich geen fancy smartphone aanpraten, zijn Alcatel heeft alles wat hij nodig heeft. Hij neemt 'm mee als-ie onderweg is voor je-weet-maar-nooit, en als-ie in het buitenland is stuurt hij mij en mijn zus welgeteld één sms om te vertellen dat hij veilig is geland - meestal met tikfouten want het telefoontje is veel te klein voor zijn hand.

Maar wat jammer is van die Alcatel is dat we met opa, kinderen en kleinkinderen geen familie-whatsappgroep kunnen maken. Om hem wat vaker en makkelijker deelgenoot te maken van ons leven van alledag, door de berichtjes, (flauwe) grapjes en foto's die we daar delen.

Nu kan ik die foto's ook mailen, en in plaats van tekstberichtjes sturen kan ik hem bellen - op de vaste telefoon uiteraard - maar hoe vaak is er niet een moment waarbij ik aan hem denk en hem gewoon even bij ons mee zou willen laten kijken: bij een blik op de krant met een artikel dat hij interessant zou vinden, bij een voetbalwedstrijd op zaterdagochtend, een belachelijk goed cijfer voor scheikunde (of een belachelijk slecht cijfer voor scheikunde), een foto van de hal van het spiksplinternieuwe schoolgebouw van de oudste, de zonsopgang die de jongste vaak in alle vroegte in de polder tegemoet fietst en fotografeert, op weg naar haar school buiten de stad. En hij zou snel een woord uit zijn dagelijkse kruiswoordpuzzel waar hij niet uitkomt kunnen delen, om maar eens wat te noemen.

Want dat is het aardige van onze gezins-chat, waar ook de uithuizige grote broers van mijn dochters in zitten: dat we elkaar niet zo heel vaak zien, maar wel op gezette tijden bij elkaar kunnen spieken: bij de roeivereniging, in het nieuwe Rotterdamse appartement, op skivakantie of bij de kater na een heftig avondje uit. De groeps-chat is het tegenbewijs ook van het idee dat al die nieuwe apparaten ons meer en meer van elkaar zouden hebben verwijderd, individualistischer gemaakt en in onze eigen werelden verzonken. Nu ja, dat is natuurlijk óók zo, maar er is dus wel weer een heel nieuwe vorm van contact voor in de plaats gekomen. Zo appte mijn jongste onlangs: 'Is er iemand thuis? Ik voel me niet zo lekker'. Waarop de oudste antwoordde: 'Ik! Waar ben je dan?' All append gingen ze naar elkaar op zoek in huis. En wij waren er op afstand getuige van.

Tot zover het jubelverhaal.

Want er zijn natuurlijk net zoveel redenen om een gruwelijke hekel te hebben aan de groeps-chat. Ik ben eens opgenomen in een clubje bevriende grapjassen dat een verjaardagscadeau voor een vriend wilde bedenken, maar die chat werd na verloop van een paar dagen alleen nog maar gebruikt om elkaar te overtreffen in flauwe opmerkingen. Stonden er weer 78 'leuke' appjes op mijn beginscherm. Gelukkig ontdekte ik dat ik de groep ook weer kon verlaten.

En dan kan er ook van alles misgaan, zelfs al ken je elkaar door en door. Zo kwam een eetafspraak met twee goede vriendinnen zo moeizaam via de app tot stand dat we bijna de helft van het etentje bij die fijne Italiaan uiteindelijk moesten besteden aan het reconstrueren van waar welke irritatie over welke opmerking van wie was ontstaan - of het nou ging over (te) laat reageren van de een, over het steeds weer doen van nieuwe voorstellen door de ander, of over het alvast anticiperen op een mogelijke afzegging van de hele avond - dat we besloten dat het in sommige gevallen toch echt beter is om elkaar gewoon maar even te bellen. Zoals mijn vader dat doet.

Glijbanen

Het is al weer bijna tien jaar geleden dat we voor het laatst met z'n allen op vakantie gingen: mijn vader, zijn vriendin, haar twee kinderen, mijn broertje en ik. Tijdens een onvergetelijk avond op een Brabantse camping ging het over ons ideale zwembad. Onze ideeën over de waterglijbaan werden van creatief steeds sadistischer. Glijbanen met een ingebouwde blinde muur, een plotselinge T-splitsing of een bodem van schuurpapier. Hoe grover, hoe grappiger natuurlijk.

Samen met mijn broertje en mijn vader heb ik een whatsappgroep en daar passeert deze (al dan niet macabere) fascinatie voor glijbanen nog regelmatig. We sturen elkaar fotootjes door van glijbanen: soms omdat ze heel gaaf zijn, maar meestal omdat ze iets heel sneus hebben. En al is het inmiddels bijna tien jaar later: het blijft grappig.

undefined

Buurtzorg app.

In oktober kreeg ik (alleenstaande vrouw, 75 jaar) onverwacht een virus waar ik flink ziek van was. Mijn kinderen wonen ver weg. Normaal ben ik sportief en actief met groentetuin en goede contacten in de buurt. Tijdens een bezoek van een buurman, die voor mij boodschappen ging doen stelde hij voor een buurtapp te maken. Dit was een schot in de roos. Ik hoefde niet te bellen, niet te vragen, een appje wat ik aan boodschappen nodig had of een klusje zoals vuilnis buiten zetten was snel en gemakkelijk geregeld. Een jonge buurvrouw met kinderen en een drukke baan, vroeg soms: "zin in een wijntje om zes uur?"

Door deze groepsapp voelde ik mij niet alleen, en ook geen zeurende buurvrouw. Jammer dat nog enkele buren geen app ter beschikking hebben. Volgens mij een goed idee voor de participatiemaatschappij.

undefined

Zwanger

Mijn dochter woont in het buitenland. Dit was een ontroerend app-gesprek voor ons gezin:

Ma: Ik ben aan het opruimen want mijn dochter komt.

Dochter: Hoeft niet hoor een matje op de grond is ook genoeg, dat doen ze hier ook. Ben je alleen thuis?

Ma: Ja, Hans werkt.

Dochter: Maar we komen met zijn tweeën

Ma: komt je baas ook mee?

Dochter: We hoefden maar 1 plaats in het vliegtuig te betalen.

Ma: dat is een mooie aanbieding

Hans: Ik zie alles hoor wat jullie elkaar vertellen, heb net pauze

Dochter: Moeten alleen samen 1 stoel delen

Hans: Ik snap jullie gesprek niet helemaal Ma: Ben je zwanger?

Dochter: Ja drie maanden en trek in erwtensoep maar dat hebben ze hier niet.

(Ja en dan tranen bij ons).

Hans hoogendam

undefined

Kumpulan

Wij hebben sinds een jaar met 16 mensen de groepsapp Kumpulan. Mijn vader van 88 met Indisch bloed is dement. Hij verblijft sinds een jaar in de gesloten afdeling van een prima verpleeghuis in Hilversum. Mijn moeder van 84 is fanatiek geworden met social media. We geven verslag van de wonderlijke wereld van mijn vader en omringen zo mijn moeder door steeds in gesprek te zijn. Het is een uitstekende manier om betekenis te geven aan een ongewis traject.

undefined

Föhn

Wij deden rond oud en nieuw mee aan de sharing economy ... en ruilden van huis met mensen uit Berlijn. Ontzettend leuk, goedkoop en gezellig. Onze en hun buren overhandigden de sleutel, en af en toe appten we om te vertellen wat we deden of met vragen over het huis of uitjes. Toen onze ruiler geen föhn kon vinden, vroeg ze of we er een in huis hadden, wat niet het geval was. Ik stuurde haar vraag meteen door naar onze buren-groepsapp en jawel, binnen 23 minuten kon ze föhnen. Toen wij op Oudejaarsdag een aansteker nodig hadden voor wat vuurwerk, deed zij hetzelfde.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden