Review

Altijd lonesome en aan de zuip

Een van de grootste charmes van Nino Filasto's boeken is hun ongekunsteldheid. Hij wil ons deelgenoot maken van de dingen die hij ziet en denkt en doet dat schijnbaar zonder zich van slot of zin of logica iets aan te trekken.

Schijnbaar... want in al zijn romans, ook in 'Overmacht', weet hij ingewikkelde intriges te combineren met maatschappijkritiek die door spot en zelfspot des te harder aankomt. Maar met verrukkelijke nonchalance gooit hij er van alles doorheen: lekker eten, een vrijpartijtje met zijn ex-vrouw en in dit laatste boek een overmacht aan honden. Lelijke, stinkende mormels met maar één oog en kale bekken, die desalniettemin vertederend zijn. Je zit er als het ware op te wachten en ja hoor, daar heb je er weer een. Je oog valt er gewoon op, net als soms in het gewone leven. En ach, wat een mooie figuren spelen een rol in het drama van de twee vrouwen die officier van justitie en rechter met alle geweld willen veroordelen voor moord op hun man, terwijl het bewijsmateriaal uit niets anders dan roddels bestaat. Advocaat Corrado Scalzi kan er gewoon niet tegen- op: hij doet zijn uiterste best om twee zaken met elkaar te verenigen en daardoor de misdaad in een heel ander verband te brengen waarbij maffia en politiek een rol spelen, doch het lukt hem niet. Maar we hebben wel de superintellectuele student met de jampotbrillenglazen die verliefd wordt op een drellerige meid omdat ze zoveel lijkt op Lya de Putti, een vamp uit de jaren twintig, en door dit en andere zaken gaat het weliswaar mis maar wordt het ook weer min of meer in der minne geschikt. Op z'n Italiaans. Je mond valt erbij open.

Ik had al eens een boek van Jean-Claude Izzo in handen gehad en terzijde gelegd. Nu, met 'Chourmo', weet ik weer waarom. Niet omdat het verhaal me niet zint: de zoektocht van de oud-politieman Fabio Montale naar zijn vermiste achterneef Guitou en de manier waarop uiteindelijk alle puzzelstukjes in elkaar vallen is ingenieus genoeg. Ook niet om de schildering van de onderbuik van Marseille, al moet je er wel veel geleuter en bombarie aftrekken. Het is die man, die hoofdpersoon, die grote-jongens-held. Altijd lonesome en aan de zuip. Want alle vrouwen lopen bij hem weg. Gek, want hij heeft een harretje van goud. Zou het komen omdat hij zo'n huilebalk is? Zo zielug en toch zo flink. Hij is allang uitgekeken op de prinsemarij, maar ja, dat onrecht hè, daar kan hij niet tegen. En dan zegt hij dingen als: ,,Sinds de dood van Leila was mijn hart een open wond die maar niet heelt''. En ,,De nabijheid van de dood verlengt de levensverwachting.'' En ,,één onrechtvaardige dood, één enkele en alle gruweldaden van deze wereld schreeuwen het op hun beurt uit''. Ik kan er niks aan doen, maar als ik dat lees moet ik heel hard janken, net als een van Filasto's vieze honden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden