'Altijd je buik volgen, nooit je hersens'

Het muziekprogramma 'Lalala Live', dat Bart Peeters sinds half augustus elke maandagavond voor de Avro-televisie presenteert, slaat zo aan dat de BRTN er komende winter een Belgische pendant van gaat uitzenden. Peeters: “Ik heb de boot eerst wat afgehouden, ook al omdat ik even wilde afwachten hoe de reacties in Nederland waren. Nu die zeer positief blijven, heb ik in principe besloten ja te zeggen. Ik ga er mee beginnen als de Nederlandse reeks is afgelopen, want ik wil niet meer, zoals in het verleden, met een paar dingen tegelijk bezig zijn. De hectische toestanden die ontstonden doordat ik mezelf voorbij draafde, heb ik gehad.”

In Nederland komt er overigens volgend jaar een vervolg. Voor de Belgische versie heeft Peeters, naar hij hoopt, iets leuks bedacht. “Het wordt een variant op wat ik in Nederland doe. Daar heb ik diverse Belgische hoofdgasten gehad als Helmut Lotti en komende maandag zitten Koen en Chris Wauters van Clouseau in het programma. In België ga ik bekende Nederlandse artiesten nemen. Daarmee bied ik dan tegengas voor het feit dat onze culturen wat uit elkaar zijn gegroeid. Ik meet mezelf daarmee een beetje een ambassadeursfunctie aan. Mensen bij en tot elkaar brengen vind ik leuk.”

Bart Peeters (36) is weer helemaal terug op de televisie na daar enige tijd flink wat afstand van te hebben genomen. Het draaide toen bij hem vooral om de popmuziek. Zijn band 'The Radios', opgezet met een paar vrienden, was een jongensdroom. “Het ging tot onze eigen grote verbazing zo succesvol, met zelfs platina platen, dat het eigenlijk wat uit de hand liep. Dankzij Nederland kregen we succes in Indonesië en reisden we naar Jakarta en andere Aziatische landen. We gingen zelfs naar Amerika en Afrika. Dat was in eerste instantie heel leuk, totdat er een moment aanbrak waarop we ons gingen afvragen of we dat eigenlijk wel wilden. De meeste 'Radios' waren intussen getrouwd en hadden kinderen. Mijn tweede dochter was geboren en dan ga je nadenken.”

“Onze misschien rare reflex was: kunnen we de leuke dingen niet beter een beetje dichter bij huis zoeken in plaats van ons te laten leven? Vanmorgen heb ik mijn oudste dochtertje naar school gebracht en gehaald. We hebben een dochter van vier en een van twee. Daar wil ik van genieten. Ik wil getuige zijn van wat er allemaal in hun leven gebeurt. We zijn op een hoogtepunt met 'The Radios' gestopt, maar we hebben elkaar als bandleden beslist niet vaarwel gezegd. In de weekeinden komen we nog regelmatig bij elkaar om zo maar wat voor ons plezier te spelen. We hebben, om het op zijn Vlaams uit te drukken, 'The Radios' geparkeerd. Dat wil zeggen dat we niet meer op de baan zijn, maar dat we de mogelijkheid open hebben gehouden plotseling toch weer terug te komen.”

Het was een zeker bestaan opgeven in de hoop dat er wel weer iets voor in de plaats zou komen. Peeters: “Ik heb mijn beslissingen nooit laten afhangen van bronnen van inkomsten. Je moet proberen altijd je buik te volgen en nooit je hersens, want die zeggen dat je een hit eeuwig moet blijven herhalen, want dat hebben de mensen het liefst. Een nieuwe uitdaging aangaan, een beslissing nemen die een verandering in je leven teweegbrengt is het moeilijkste wat er bestaat. Je moet dan maar hopen dat je talent je redt.”

Zo kwam de televisie terug, zij het niet meer met grote shows. “Ik kreeg de kans bij de BRTN in televisiefilms te spelen. Van 'Kulderzipken' zijn het afgelopen seizoen twaalf afleveringen uitgezonden. Een nieuwe reeks is inmiddels opgenomen. Die gaat er de komende winter uit. Nederland gaat die films ook uitzenden in AKN-verband. Het zijn sprookjes van Grimm die door Hugo Matthysen zijn bewerkt. Voor de commerciële televisie, want ik ben onafhankelijk, heb ik dit jaar ook cabaretteske programma's gemaakt, zoals 'De liegende doos'. Uitgangspunt van dat programma was dat wat er in gebeurde niet waar was, maar het was wel zo levensecht, dat de mensen regelmatig dachten dat ze naar een heel serieuze talkshow keken. Alleen de titel verraadde dat het allemaal flauwekul was.”

“In die tijd ben ik gaan experimenteren met het zingterview, met een ukelele de straat op en mensen zingend interviewen, wat ik nu ook in 'Lalala Live' doe. Dat alles nooit ten koste van mensen. Alles wat je onderneemt moet uitgaan van respect voor mensen. Als dat er niet is, dan is het onecht en oneerlijk. Televisie heeft regelmatig geen respect voor mensen. Het is soms zelfs een slachtbank van onschuldige slachtoffers. We hebben dat onlangs nog meegemaakt met die gruwelijke gebeurtenissen rond die vermoorde Belgische kinderen. De interviews met de getroffen ouders waren soms veel te gedetailleerd en veel te sensationeel. Zo'n gebroken iemand is een heel teer gegeven voor televisie. De grens tussen mensen informeren en sensatie is heel dun.”

Peeters' spontaniteit loopt als een rode draad door zijn programma's. “Er is niets zo moeilijk als doen alsof iets spontaan is, terwijl het eigenlijk afgesproken spel is. Bij 'Lalala Live' ben ik de presentator, maar ik maak ook deel uit van het orkest. Ik speel gitaar, ukelele en drums en ik zing ook nog. Eigenlijk ben ik vooral bezig als muzikant zo goed mogelijk mijn best te doen, want die andere muzikanten zijn echt heel goed. Ik moet me geweldig inspannen om dat niveau te halen. Een groot deel van het programma wordt niet gerepeteerd. We doen maar wat in dat Avro-studiootje. Dan krijg je een heel leuke sfeer. Een groot artiest is iemand die de dingen ècht doet. Niets is frustrerender dan te moeten playbacken. Dan vraag je je 's avonds als je gaat slapen af wat je eigenlijk anders hebt gedaan dan je kop verkopen. Wat ik wil is de kampvuur-benadering. Als je alleen door een gitaar wordt begeleid, ben je een stuk kwetsbaarder dan wanneer je je kunt verschuilen achter een orkest van een man of veertig.”

“In Vlaanderen bestaat geen glamour-scène. Ik moet het niet in mijn hoofd halen in een Amerikaanse sportwagen te gaan rijden en veel te deftig in het pak, dat zouden ze evenmin pikken. In België zeggen ze: doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg en daar ben ik het volledig mee eens. In mijn programma mogen sterren transpireren. Dat wordt niet weggepoetst. Dat glamour-gedoe lap ik aan mijn laars. Ik geloof in het warme, het kleine en het gezellige. Uiteindelijk maak je een programma voor huiskamers.”

“Televisie gaat naar mijn overtuiging terug evalueren naar gezelligheid en kleinschaligheid. Die gigantisch grote shows zijn niet meer te betalen en de mensen hebben dat bovendien nu wel gezien. Met de opkomst van de commerciële televisie kreeg je hier in België een jaar of vijf geleden nieuwe normen en wetten in televisieland. Waar het om ging draaien was, dat er veel mensen naar een programma moesten kijken. Dat soort televisie moet er zijn, maar ik voel me niet geroepen snelle hap-programma's te maken. Daarom heb ik wat afstand genomen. Ik heb die commerciële televisie wat laten betijen. Ik wist dat ik misschien weer iets zou kunnen betekenen als ze terug gingen verlangen naar andere dingen. Die tijd lijkt nu te zijn aangebroken.”

“Wat ik wil maken zijn programma's die spontaan zijn, met een grote dosis humor. Voor mij is het erg belangrijk zaken te relativeren. Muziek is entertainment en ik geloof heilig in dat begrip. Dat kan het ene moment ontroerend zijn en even later grappig. Zo gaat Koen Wauters maandag zijn toppers op Indiase wijze brengen met Indiase instrumenten. Dat lukte wonderwel, ook al kreeg Koen de slappe lach.”

De manier waarop Bart Peeters zich voor de televisie beweegt lijkt hem gladjes af te gaan. De werkelijkheid is anders. “Vooral als ik aan iets nieuws begin zit ik vol faalangst. Dan heb ik slapeloze nachten en denk ik: zouden de mensen het wel leuk vinden en gaat het wel lukken? Daar zitten ook goede kanten aan. Faalangst maakt het heel spannend.”

De ouders van Bart Peeters waren beiden actief op het gebied van theater en televisie. “Zij zijn nu officieel rustend. Mijn vader werd daartoe gedwongen na zes hartinfarcten te hebben overleefd. Doordat hij sukkelt met zijn hart wonen mijn ouders een deel van het jaar aan zee in Middelkerke. Ik maakte me in het begin zorgen of ze daar wel ingeburgerd zouden raken, maar mijn moeder werd meteen ingeschakeld als regisseur van de zeewijding, een jaarlijks folkloristisch gebeuren.”

“Mijn ouders hebben ons kinderen er van proberen te weerhouden hun richting uit te gaan. Dat is bij mijn broer, die architect is geworden, en mijn zusje, die onderwijzeres is, gelukt. Ik heb wijsbegeerte en letteren gestudeerd. Mijn vader hoopte voor mij op een universitaire carrière. Ik heb het gebracht tot doctorandus. Toen ik mijn diploma had, heb ik het heel trots aan mijn vader laten zien en vervolgens aan niemand meer. Ik heb dat altijd geheim proberen te houden. Ik zou les kunnen gaan geven, maar daar ben ik niet geschikt voor. Ik zou de didactiek vergeten en het showaspect veel belangrijker vinden. Het zou bij mij best gezellig zijn, maar ik vrees dat mijn leerlingen niet veel zouden opsteken.”

Bart Peeters geeft toe iets kinderlijks te hebben gehouden. “Ik vraag me wel eens af of ik wel volwassen ben geworden. Maar het kind in je heel houden is best belangrijk. Dat bedacht ik weer toen we dat programma met Koen Wauters aan het maken waren. Ik voelde me in een speelkamer waarin ik twee kameraadjes had mogen uitnodigen. Die mochten ook meespelen. Dat straalt geloof ik van die uitzending af. Mensen kijken daar wel eens vreemd tegenaan, maar je bent wie je bent en er zijn al zo veel nuchtere mensen in de wereld.”

“Wat mij interesseert in mensen is wat hen drijft. Hoe gedrevener een mens is, hoe interessanter hij voor mij is. Of het nu gaat om een gedreven schoenmaker, lesgever, biochemicus of artiest; dat maakt niets uit. Ik vind niets zo gruwelijk als iemand zonder drijfveer. Dan worden mensen dooie vissen en vraag ik me af waarom ze 's morgens eigenlijk nog opstaan.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden