Altijd goedgemutst

'Call the Midwife' is een onweerstaanbare serie over vrouwenlevens in het arme Londen van de jaren vijftig.

De artistieke pretenties van deze serie zijn bescheiden, het is een degelijke BBC-productie die eerder publieksprijzen binnensleept dan prestigieuze onderscheidingen. Toch is 'Call the Midwife', met al z'n soapelementen en hang naar sentimentaliteit, een sterke, waardevolle en eigenlijk gewoon onweerstaanbare serie.

Halverwege de jaren vijftig komt een jonge vroedvrouw, haar examen nog nat onder de arm, te werken in East End, een van de armste delen van Londen. De wijk die in historisch Londen al te boek stond als het overbevolkte stadsdeel met veel armen en immigranten, had tijdens de Tweede Wereldoorlog ook nog eens te lijden gehad onder bombardementen op de industrie rond de haven. De ravage is tien jaar later nog steeds overal zichtbaar.

Jenny Lee (de prima Jessica Raine), een keurige, wat schuchtere jongedame, schrikt niet alleen van haar werkplek - een klooster - maar vooral van de Dickensiaanse taferelen die ze dagelijks bij haar huisbezoeken aantreft. Vrouwen raken zwanger en bevallen van babies in erbarmelijke appartementencomplexen waar stromend water en privé-toiletten niet bestaan, luizen de dienst uitmaken en werkelijk overal jonge kinderen rondzwermen.

Ze komt bij vrouwen die worden mishandeld door hun man, voor de vierentwintigste keer in verwachting zijn, met vreselijke infecties rondlopen, geen idee hebben van wie ze zwanger zijn, of in het kraambed sterven. Prostitutie, incest, tienerzwangerschappen en vondelingen komen langs.

Toch is 'Call the Midwife', naar de memoires van Jennifer Worth, ondanks de ernstige thematiek niet klagerig of pamflettistisch van toon, eerder goedgemutst, levendig en geestig. Soms is dat irritant, de neiging van de makers om misère net voor het einde van de episode een positieve wending te geven. Neem het schrijnende verhaal van de Zweedse kapiteinsdochter die bevalt op het schip waar zij door haar vader als prostituee voor zijn bemanning wordt ingezet. De baby is nog niet geboren of het meisje gooit haar leven om. Wel troostrijk, niet geloofwaardig.

Zware stem

Maar mooi is hoe de oudere Jenny in de raamvertelling (middels de lekker zware stem van Vanessa Redgrave) terugblikt op een fase in haar leven die haar leerde altruïstisch en ambitieus tegelijk te zijn.

In het klooster mag het af en toe schuren tussen de kordate nonnen en de wereldse verpleegsters die in hun vrije tijd gaan dansen, voor anderen stappen ze zonder gemor zusterlijk op de fiets.

Het levert een wonderlijke, mooie waaier op aan vrouwenverhalen, waarin mannen een bijrol spelen. "We hielpen vrouwen, leefden tussen vrouwen. Mannen waren wezens waarmee je trouwde, naar smachtte, over wie je je verbaasde, of die je helemaal niet begreep. Maar ze bezorgden ons vooral werk."

Die vrouwenlevens zijn op het oog misschien niet romantisch of benijdenswaardig, maar compassie, geduld en sociale cohesie maken veel goed. Juist die nostalgie naar heldere sociale structuren, die in die andere Engelse televisiehit, 'Downton Abbey', ook zo'n sterke rol speelt, verklaart ongetwijfeld deels het succes van 'Call the Midwife'. Tegelijkertijd laat de serie, impliciet maar onmiskenbaar, zien hoe een schreeuwende behoefte ontstond aan de emancipatiegolf die een decennium later aanzwol.

Call the Midwife is te zien op Netflix en wordt uitgezonden door Omroep MAX.

Call the Midwife / Acquitted / True Detective / Les Témoins / Fargo / The Leftovers

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden