Column

Alsof ik in mijn column had opgeroepen had tot een djihad

Het leken warempel wel op de staart getrapte moslims: de heilige verontwaardiging, de roep om censuur. De vele, bittere reacties op mijn column van vorige week intrigeerden me. Alsof ik opgeroepen had tot een nationale djihad.

Allemaal brave burgers, die zeiden dat ik opriep tot geweld, dat ik er niet over mocht piekeren iemand een stomp op de neus te geven. Ik kon niet laten me af te vragen waar ze zelf wel niet toe in staat waren, als een beetje inkt op krantenpapier hen al tot zulke hoogten van razernij bracht.

Laat ik vooropstellen dat mijn woorden van vorige week puur en alleen mijn eigen emoties en mijn eigen gevoelens betroffen; mijn eigen zwakte wellicht. Het persoonlijke gevoel dat uit die woorden sprak, komt ergens uit mijn tenen. Meer precies gelokaliseerd: uit mijn hart, waarin iets leeft dat oneindig veel groter is dan ikzelf en mij tegelijkertijd naderbij is dan mijn halsslagader. Ik wil het koesteren, al heeft het er geen behoefte aan gekoesterd te worden. Ik wil het beschermen, al kan het prima voor zichzelf opkomen. En ja, misschien zou ik er in het ergste geval ook voor kunnen vechten, al zal ik er deze week de disclaimer aan toevoegen dat ik geweld slechts een uiterste redmiddel vind en dat ik niemand zal vermoorden om zijn mening.

Bevreemdend vond ik eerder de verontwaardiging van de reageerders, die blijkbaar als robots kunnen blijven staan wanneer hun kind, hun ouders, hun heiligen, doelbewust vertrapt worden. Misschien zijn zij wel betere mensen dan ik, dat is heel best mogelijk - waarschijnlijk zelfs. Maar voor mij getuigt het van een gebrek aan eergevoel, en van een passiviteit waarvan ik moeite heb te geloven dat ze die onder alle omstandigheden kunnen volhouden. Opkomen voor wat kostbaar voor je is, lijkt me een universeel verlangen. Daarom rijst het vermoeden dat er meer achter de column-heisa van vorige week steekt dan we aanvankelijk geneigd zijn te zien.

Als Prince 'I Would Die for You' zingt, staan er dan ook mensen op om te razen dat hij oproept tot het martelaarschap, dat hij een zelfmoordterrorist is? Nee, iedereen snapt dat hij zijn emoties bezingt, zijn geliefde liefheeft met een vurigheid die ons rationele voorstellingsvermogen te boven gaat. Hetzelfde geldt voor ondergetekende, die haar emotie ten aanzien van háár geliefden beschreef. Als zij toevallig een islamitische achtergrond heeft, betekent dat nog niet een automatische oproep tot geweld. Zet die oriëntalistische bril toch alsjeblieft een keer af.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden