Alsof God de regie in handen had

Zonder script reisde Manuel Hazeleger de wereld over om wonderbaarlijke genezingen en vurige gelovigen te filmen. Zijn documentaire 'Sons of God' gaat zaterdag in première.

Ontspannen roert Mauel Hazeleger (32) in zijn koffie aan de keukentafel van zijn rijtjeshuis in Heemskerk. Zijn ogen stralen, ook al is hij platzak. Al zijn geld zit in de documentaire 'Sons of God' waarin hij strijdbare christenen in Amerika en Afrika in beeld brengt. Na jarenlang materiaal verzamelen en monteren legt zijn vrouw Irene (30) de laatste hand aan de ondertiteling. Hazeleger moet nog wennen aan het idee.

Drie keer werd hij afgewezen voor de filmacademie. Een zegen, vindt de documentairemaker achteraf: "Met die opleiding was ik nooit aan deze film begonnen. Dan had ik van tevoren geweten hoe onvoorstelbaar veel tijd en geld het me zou kosten."

Met 'Sons of God' wilt u de belevingswereld van fanatieke christenen laten zien. Bent u zelf een fanatiek gelovige?

"Ik ben opgegroeid in de Pinkstergemeente en had al jong een sterk godsbesef. Ik geloof niet in een veroordelende God, maar in een goede God die het beste met iedereen voor heeft. Als ik met christenen praat, krijg ik vaak het gevoel dat er een scheidslijn is tussen hen en de rest van de wereld. Zo van: wij hebben God, en als je moslim, hindoe of heiden bent, sta je er ver buiten. Ik heb helemaal niets met die hokjes. God is er voor iedereen. Ik wil de Bijbel praktisch toepassen, handen en voeten geven aan mijn geloof."

Hoe doet u dat?

"Vijf jaar geleden vertrokken mijn vrouw en ik naar Afrika om zendingswerk te doen. Het was een impulsief besluit; ik was net een eigen bedrijfje begonnen als technisch tekenaar en we stonden op het punt een huis te kopen. Toch dacht ik: waar zijn we eigenlijk mee bezig? Ik heb mijn baan opgezegd en ben met mijn vrouw naar Mozambique gegaan. Daar draaiden we mee in weeshuizen en bouwprojecten. Daarvan maakten we filmpjes die we naar huis stuurden om te laten zien waar we mee bezig waren. Op het zendingsveld kreeg ik het verlangen om een film te maken over God en over de mensen die voor hem leven. "

Met dit plan keerde Hazeleger na zeven maanden terug naar Nederland. Investeerders of een script had hij nog niet, maar dat de film er zou komen stond vast.

"In Afrika hadden we alles weggegeven, we kwamen volkomen blut terug. We leefden op een zolderkamer om kosten te besparen. Ik kon genoeg verdienen om camera's te kopen en vliegtickets naar Amerika."

Toch had u nog steeds geen vastomlijnde plannen.

"Dat klopt, maar ik had wel een sterke visie. Ik wilde mensen voor mijn lens hebben die zonder eigenbelang iets doen voor een ander. Veel mensen zijn bereid te sterven, voor een geliefde, een vriend of een ideaal. Maar mensen die willen léven voor een ander, dat zie je niet vaak. Neem Amy Lancaster uit Mississippi, een vrouwtje dat in een extreem gevaarlijke en arme buurt ging wonen om mensen te helpen. Ik vroeg me af wat haar drijfveren waren."

In mei 2011 vertrok Hazeleger met zijn vrouw voor tweeënhalve maand naar de Verenigde Staten met slechts twee interviewafspraken in de agenda. Op de bonnefooi reisde hij van San Francisco naar New York, op zoek naar gelovigen die voor zijn camera wilden verschijnen. "Af en toe huurden we een auto of we pakten de bus. 's Avonds belde ik kennissen om te vragen of we ergens konden slapen."

Ondertussen leerde Hazeleger hoe hij moest filmen. "Ik had twee ingewikkelde camera's gekocht waarop ik alles handmatig moest instellen. In het begin verknalde ik regelmatig de audio of de belichting." Hij schaterlacht: "Alles was nieuw voor me."

Gelooft u zelf in de wonderen die u in de documentaire laat zien? U filmde bijvoorbeeld een meisje dat door gebed weer kan lopen en praten.

"Ik geloof dat bij God alles mogelijk is. Zelf heb ik nooit een engel gezien, maar tijdens het filmen kreeg ik af en toe een teken. In Los Angeles kwam ik via een vriendin in contact met een meisje bij wie we konden overnachten. Bij onze aankomst was ze helemaal in tranen, omdat de dag ervoor iemand in de kerk tegen haar had gezegd: 'The Netherlands are coming'. Ze was op dat moment erg teleurgesteld in haar geloof, maar nu was het alsof God bij haar op de deur klopte. Zij kon haar hart weer openstellen. En wij hadden een gratis verblijfplaats in Hollywood. Soms leek het alsof God de regie in handen had."

U interviewde ook de Zuid-Afrikaan Kobus van Rensburg, die beweerde dat hij zieken en kreupelen kon genezen. Hij was een behoorlijk omstreden figuur.

"Alle mensen in mijn documentaire zijn omstreden! Ze worden valse profeten genoemd en beschuldigd van voodoo-praktijken. Tegen die critici wil ik zeggen: wijs mij dan mensen aan die volgens jou wél iets goeds doen. Ik vind het prachtig hoe Kobus ondanks zijn eigen ziekte (Van Rensburg overleed in december aan kanker, red.) bleef bidden en hopen voor anderen. Ik zoek overigens wel het contrast op. Wat doe je als God ver weg lijkt? Ik weet ook niet waarom er rampen gebeuren, of waarom de een ziek wordt en de ander niet."

U had geen enkele ervaring als filmmaker. Dacht u nooit: waar ben ik aan begonnen?

"Natuurlijk. Veel mensen verklaarden me voor gek! Eenmaal terug in Nederland had ik honderden uren materiaal liggen. Mijn zoontje was net geboren en ik werkte bij een bedrijf dat na een faillissement in een doorstart zat. Iedere ochtend stond ik om 4 uur op om te monteren. Het was één grote uitputtingsslag. Op aandringen van mijn vrouw heb ik uiteindelijk ontslag genomen."

Op het moment dat Hazeleger een zenuwinzinking nabij was, kreeg hij onverwacht bezoek. Robbert Wilts, een producent uit Hilversum, was op zoek naar materiaal voor een promotiefilmpje. "Hij zag die terrabytes aan materiaal op mijn computer en werd razend enthousiast. 'Jij bent een freak!' riep hij. Robbert wilde me heel graag helpen en is de afgelopen maanden mijn mentor geweest in het monteren en de planning. Hij kwam precies op het juiste moment."

In de documentaire laat u vooral gelovigen zien uit de Pinkstergemeente. Kon u wel voldoende afstand nemen?

"Een documentaire is nooit objectief. Ik ben nou eenmaal christen. Maar de film heeft geen overtuigend karakter. Ik kan me best voorstellen dat ik in de toekomst eenzelfde soort film maak over het jodendom of de islam. Bovendien heb ik expres geen voice-over gebruikt, zoals Michael Moore altijd doet. Zijn documentaires vind ik pas echt propaganda."

Hoezo?

"Hij is als maker erg aanwezig in zijn eigen documentaires. Moore geeft constant commentaar en komt in beeld. Ik heb mezelf er juist zoveel mogelijk buitengehouden, opdat de kijker zelf kan oordelen."

'Sons of God' gaat komende zaterdag, 10 mei, in première, 9.30 uur, Tuschinski, Amsterdam.

Opname die Hazeleger maakte van Kobus van Rensburg, die in december overleed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden