Column

Als verveelde puber staarde ik uren naar het testbeeld, nu is er nooit meer leegte in mijn leven

Beeld Jörgen Caris

Vroeger waren er nog niet zo veel televisiekanalen en die zonden bovendien maar een aantal uren per dag uit. Als verveelde puber staarde ik regelmatig urenlang naar het testbeeld. 

Op vrijdag- of zaterdagavond waren er grote spelshows, de ‘Showbizzquiz’ bijvoorbeeld, met Ron Brandsteder. Voor elk goed antwoord kreeg de kandidaat een miljoen punten en soms zelfs tien miljoen: tot de verbeelding sprekende getallen. De shows van André van Duin keken we ook graag, zeker een half uur van tevoren installeerden we ons al op de ribfluwelen bank, om maar niets te missen. Tussen de sketches door zong Van Duin altijd één serieus liedje, voor ons het teken om een plas te doen en een glas prik in te schenken, zonder te vragen of iemand anders ook wilde. We waren toen nog niet zo hoffelijk.

Chips hadden we ook, gewone of paprika, daar kwam een dipsaus bij van mayonaise vermengd met ketchup. Van het huismerk, want Calvé en Heinz waren te duur. Bij afwezigheid van mijn vader had mijn moeder twee banen, maar helaas allebei matig betaald.

‘Avro’s Wie-kent-kwis’ vonden we ook leuk. Op het eind van dat programma was er de marmottenrace, gek genoeg werd die met cavia’s gelopen. Die waren getooid met de namen van bekende Nederlanders, de kandidaten konden kiezen tussen onder anderen Mieke Telkamp, Jos Brink en Rita Corita. Allemaal overleden inmiddels, zowel de artiesten als de knaagdieren.

Ik herinner me nog de ontsteltenis als het programma was afgelopen. Het beeldscherm doofde en er was leegte. Nu is er in mijn leven nooit meer leegte, ik lig nog geen minuut op mijn rug te niksen of ik hoor ‘bloenk!’: een pushmelding op mijn telefoon, ten teken van breaking news. Er heeft een ramp plaatsgevonden, iemand is beschuldigd van een misdrijf, altijd is er wel iets. Behalve in de zomervakantie, dan is er ook altijd wel iets, maar liggen alle journalisten in de zon te bakken, dus je hoort er niks over. De krant is dan zo dun dat je ’m in vijf minuten uithebt en op tv worden alleen herhalingen uitgezonden van programma’s die ook als je een tweede keer kijkt nergens over gaan. Gelukkig is er YouTube en kijk ik ‘Avro’s Wie-kent-kwis’ van 27 december 1980, gepresenteerd door Fred Oster. Die leeft gelukkig nog, wat zeg ik, morgen wordt hij 83. Bij deze, Fred, van harte gefeliciteerd!

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd, lees hier meer van Erik Jan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden