Interview

Als teammanager van de Nederlandse zeilers houdt Dorien de Vries rekening met elk 'wat-als-scenario’

In de 424 nachten tot aan de opening van de Olympische Spelen in Tokio zal ze nog weleens wakker schrikken. Als teammanager van het watersportverbond is Dorien de Vries er verantwoordelijk voor dat het de Nederlandse zeilers straks in en rond de baai van Enoshima aan niets ontbreekt. En in haar hoofd doemen zo af en toe zorgelijke ‘wat-als-scenario’s’ op.

Er kan zoveel fout gaan, zegt De Vries (53) op een persbijeenkomst tijdens de Medemblik Regatta. Bijvoorbeeld dat een container van de boot valt. Zo herinnert ze zich nog een telefoontje vanuit Tokio. Een container die daar permanent staat, stond opeens honderd meter verderop. Weggeblazen door een tyfoon. En niemand kon haar vertellen hoe het met de spullen in de container was. “Dan is Tokio ver weg.”

In oktober 2016, vlak na de Spelen van Rio, bracht De Vries het eerste bezoek aan Tokio. Op zoek naar huisvesting voor de zeilers en de staf. Dat viel niet mee, een aantal bezochte locaties bleek niet te voldoen aan haar eisen. “We wilden niet dezelfde toestanden als in 1996 in Atlanta, waar we soms wel anderhalf tot twee uur per dag in de bus zaten.”

Met een passer werd een cirkel om de haven van Enoshima getrokken. In een omtrek van maximaal twee kilometer werd de speurtocht naar huisvesting vervolgd, maar het aanbod was niet overweldigend. De meeste huizen voldeden niet aan de westerse maatstaven. De Vries: “Japanse huizen hebben kleine kamers en ze willen dat je met vier tot zes mensen op een kamer ligt. Dat zijn wij niet gewend.”

Ritselen

De Vries, als windsurfer winnaar van olympisch brons in 1992 in Barcelona, ondervond ook dat het lastig onderhandelen was met de Japanners. Anders dan in Rio. “In Rio kon je met wat extra geld dingen voor elkaar krijgen. Gewoon door mensen om te kopen of dingen te ritselen. In Japan valt er niks te ritselen. Het is allemaal heel precies geregeld.”

Maar vies van geld bleken ook de Japanners niet te zijn. “Ze denken daar dat de bomen tot in de hemel reiken”, zegt De Vries, “maar ik had te maken met een budget.” Afspraken bleken niet altijd waterdicht. “We hadden voor een flink bedrag een huis gehuurd voor een jaar. Kreeg ik een telefoontje dat de prijs plots vervijfvoudigd was: 1400 euro per nacht voor vier personen.”

Uiteindelijk had De Vries succes. Via een goed Engels sprekende makelaar huurde ze voor twee jaar een drietal huizen, allemaal op fietsafstand van de haven. Die zijn nu ingericht met eigen bedden en een eigen gym. Ook dat laatste was een klein probleem. “Tien door ons bezochte gyms hadden niet de spullen die wij nodig hebben. Nicholas Heiner (de 96 kilo zware Finnzeiler, red.) heeft zwaardere gewichten nodig dan de Japanners.”

Catastrofaal

Ook is een stafhuis vastgelegd, ja dat huis waarvan de huurprijs ineens naar 1400 euro per nacht ging. “Nu betalen we per maand wat we anders per nacht hadden moeten betalen”, zegt De Vries, die ook iemand bereid heeft gevonden om op de huizen te passen in de maanden dat de zeilers er niet zijn. Je weet maar nooit. Een Amerikaanse surfer, getrouwd met een Japanse, houdt een oogje in het zeil.

Niet alleen de huisvesting zorgt voor hoofdbrekens. Zo moest De Vries opeens op zoek naar een andere kok, nadat de kok van het eerste uur plots liet weten naar Frankrijk te emigreren. Via de arts van het watersportverbond is er contact gelegd met een arts in het ziekenhuis die klaarstaat bij calamiteiten. En er is een tandarts gevonden, van wie al gebruik is gemaakt. Bij het laatste bezoek aan Tokio verloor iemand in het vliegtuig een vulling. De Vries: “De tandarts werd vanuit Nederland gebeld en hoewel het in Japan een vakantiedag was, was hij binnen een uur open.”

Tijdens het olympisch test-event van komende juli moet alles zo gaan als over 424 dagen tijdens de Spelen in de baai van Enoshima. Hopen dat alles goed gaat en zich geen ‘wat-als-scenario’ aandient. Want een ongeluk zit in een klein hoekje, weet De Vries. “Bij een transport van jeugdteams viel onlangs de trailer om met alle boten erop. Als dat vlak voor een wedstrijd gebeurt, is dat natuurlijk catastrofaal.”

Zeilploeg 

Veertien maanden voor de Spelen van Tokio is de Nederlandse olympische zeilploeg al nagenoeg rond. Vijf van de zes prioriteitboten zijn al zeker van uitzending: Nicholas Heiner (Finn), Afrodite Zegers/Lobke Berkhout (470 vrouwen), Anette Duetz/Annemiek Bekkering (49er-FX), Lilian de Geus (RS:X vrouwen) en Marit Bouwmeester (Laser Radial). Bouwmeester, olympisch kampioen in Rio, veroverde dit weekeinde zilver op het EK in Porto. Alleen Dorian van Rijsselberge en Kiran Badloe (RS:X mannen) zijn nog in een olympische selectiestrijd gewikkeld.

Lees ook: 

Alleen maar bezig met wind en water, dat kan zeiler Postma naar Tokio brengen

Alles was verkocht. De boot, het zeil, de spullen eromheen. Pieter-Jan Postma zou nooit meer in een olympische boot stappen. Na Peking (2008) Londen (2012) en Rio (2016) was het mooi geweest. Maar toen de kwalificatie van Tokio op de agenda stond, begon er toch iets te kriebelen.

Nicholas Heiner kwam achttien kilo aan om nieuwe boot te temmen

Om de overstap van de Laser naar de grotere Finn te maken, moest Nicholas Heiner flink wat zwaarder worden. Achttien kilo later gaat hij aan de leiding bij het EK in Spanje. ‘Dit is puur power.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden