Als politiek ineens persoonlijk wordt

Al ruim een week ben ik niet mezelf. Ik slaap slecht, heb minder trek en barst soms zelfs ineens in huilen uit. Allemaal omdat een minderheid van het Amerikaanse volk een griezel tot president koos die een meerderheid van kiesmannen wist binnen te slepen.

"Maar zó erg is het toch niet", zei iemand deze week nog tegen me, toen ik weer in zo'n sombere bui verzonk. "Het is toch niet jouw president?"

Nee. Dat klopt. Het is niet mijn president. Gelukkig niet. Maar maakt dat het minder erg?

Amerika koos een president die moslims, Mexicanen, migranten zonder geldige verblijfspapieren en zo'n beetje iedereen die niet denkt en doet als hij schaamteloos schoffeert. Die geweld tegen vrouwen niet schuwt, sterker nog, die erover opschept en ermee weg komt. Die zelfs werd beschuldigd van verkrachting. En toch werd deze man gekozen. Mede - en misschien wel juist - dankzij de stem van witte vrouwen, die Hillary massaal links lieten liggen. Wat niet alleen veel zegt over die vrouwen, maar ook over de Amerikaanse klassenmaatschappij, die blijkbaar diepere breuklijnen vertoont dan veel analisten vanuit hun ivoren torens hadden voorzien.

"Eerst maar eens rustig afwachten", hoor ik veel mensen zeggen, deze dagen. "Zo'n vaart zal het vast niet lopen." Nee? Zijn eerste benoemingen laten toch vrij duidelijk zien wat voor vlees we in de kuip hebben: extreem rechts, extreem xenofoob, extreem antisemitisch, extreem anti-vrouw. Trumps voormalige campagnedirecteur en kersverse topstrateeg Bannon, die eerder deze week door KKK-coryfee Duke een 'excellente keuze' werd genoemd, heeft, net als Trump, een geschiedenis van geweld tegen vrouwen en werd door zijn ex-vrouw meerdere malen beschuldigd van mishandeling.

Zo'n vaart zal het niet lopen? Een bevriende schrijfster die al jaren in de VS woont en normaal gesproken een hoofddoek draagt, heeft die inmiddels afgedaan, nadat ze deze week door een Trump-supporter met een mes was bedreigd. "We gaan jullie allemaal deporteren!", had de man geroepen.

Eerst maar eens rustig afwachten, zegt u?

Volgende week vrijdag is het de Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen. Een dag waarop wereldwijd wordt stilgestaan bij het geweld dat één op de drie vrouwen wereldwijd treft.

Ik kan er helaas over meepraten. Daarom aarzelde ik geen seconde toen fotografe Judith Keessen mij vroeg of ik mee wilde werken aan haar project Zie, dat aandacht vraagt voor dit thema, waarop nog steeds een groot maatschappelijk taboe rust.

En dus hangt mijn foto volgende week op het Domplein, tussen andere overlevenden. Nee, geen slachtoffers, dat zijn we gelukkig allang niet meer. Onder mijn foto staat een citaat. 'Mijn bloed op de muur. Dat zal ik nooit vergeten.'

Het is die pijnlijke herinnering die de verkiezing van Trump en de benoeming van Bannon voor mij en vele andere vrouwen (én mannen) met dezelfde ervaring zo beladen maakt. Dat geweld achter de voordeur een hardnekkig verschijnsel is wisten we al. Dat het iedereen kan overkomen en er nog lang niet genoeg gebeurt om het te stoppen, dat wisten we ook.

Maar dat je er trots op kunt zijn, er grapjes over kunt maken, erover kunt opscheppen en ondanks alles toch president kunt worden is nieuw. En dan is politiek ineens heel persoonlijk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden