Als moslims moslims afslachten blijft het nagenoeg stil

Ik weet niet hoe het u verging, maar ik heb de aftiteling niet gehaald van de propagandafilm die de islamitische terreurbeweging Isis dit weekend via internet verspreidde. Na een minuutje of tien klapte ik kokhalzend mijn laptop dicht. En al die dode mannen in greppels, hoorde ik mezelf denken, hebben moeders. En al die dode mannen in greppels hebben moeders.

Ook dacht ik: sommige moslims doen de laatste maanden wel erg hun best om hun godsdienst zo ongunstig mogelijk onder onze aandacht te brengen. De ene misdaad tegen de menselijkheid uit naam van de Alziende, Edelmoedige en Verdraagzame is nog niet bekend of de andere dient zich alweer aan. Boko Haram, Al-Shabaab, Isis - ze weten dag aan dag het nieuws te halen.

Wat mij in die propagandafilm bovendien nogal trof was het enthousiasme waarmee de strijders hun gruwelpraktijken registreerden. Klaarblijkelijk vinden zij dat ze niets te verbergen hebben. Klaarblijkelijk menen zij te mogen beschikken over leven en dood - vanwege een glanzend utopia dat in de verte wenkt.

Dat hebben ze dan gemeen met een zekere beweging uit de jaren dertig die eveneens streefde naar een wereldrijk waarin alle tegenstanders geëlimineerd zouden zijn. Terreurorganisaties als Boko Haram, Al-Shabaab en Isis zijn de nazi's van de eenentwintigste eeuw.

Toch lopen er ook nu in de lage landen weer lieden rond die zich onweerstaanbaar aangetrokken voelen tot deze ideologie van het bloed.

Dat zijn niet alleen jongemannen. Vorige week stond in Het Parool een verbijsterend interview met ene 'Khadija', 24-jarige Amsterdamse van Marokkaanse komaf. Dit dwaallicht vertrok in de herfst van 2013 naar Aleppo - niet om te vechten (want vrouw), maar om een Isis-strijder 'met groene ogen' islamitisch te huwen. Ze had de man, let wel, voorheen nimmer ontmoet.

Haar dagen bracht ze zoet met voor hem koken en koekjes bakken. Over zijn 'werk' (dat woord stond er echt) wilde hij volgens haar niet praten. "Hij was erg gevoelig, denk ik."

Waarom ze precies huis en haard had verlaten, bleef voor de lezer trouwens tamelijk vaag. Ze zei alleen dat ze het in Nederland 'steeds moeilijker' vond worden voor moslims, "ook door het huidige politieke klimaat, zoals nu met die uitspraken van Geert Wilders bijvoorbeeld".

Juist ja. Dus dan ga je maar koekjes bakken in Syrië? Strijders aan hun gerief helpen die zich bekwamen in handafhakking, halsafsnijding en standrechtelijke executies?

Inmiddels woont Khadija weer in Amsterdam; ze 'verveelde' zich (dat woord stond er echt) en miste haar familie. Toch hoopt ze ooit terug te keren naar het strijdgebied, vanwege 'de islamitische staat en het eenheidsgevoel'.

Juist ja. Dus je was in de praktijk niet meer dan een sneu troostmeisje, en toch wil je vrijwillig terug?

Ik begrijp het niet. Ik geloof dat ik het niet eens wil begrijpen.

Wat intussen nogal begint op te vallen is de zwijgzaamheid van de Nederlandse moslimgemeenschap. Als de zionistische entiteit een faux pas begaat, is ze de eerste om verontwaardigd te protesteren. Dan stroomt het Museumplein bij wijze van spreken onmiddellijk vol. Als moslims op grote schaal moslims afslachten blijft het nagenoeg stil.

Ik begrijp het niet. Ik geloof dat ik het niet eens wil begrijpen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden