Column

Als mijnwerkers de weg blokkeren, wachten Argentijnen kalm af

Rob Schouten Beeld Maartje Geels
Rob SchoutenBeeld Maartje Geels

Je hebt mensen die het niet kunnen verdragen dat hun vakantie in het water valt. Wat De Bilt er ook van zegt, ze hebben altijd het prachtigste weer gehad, de mooiste dingen gezien en de leukste dingen meegemaakt.

Voor hen schrijft de Franse filosoof Alain de Botton die het heeft over muggen die hem ‘s nachts in den vreemde plagen, eindeloze files waar hij in terechtkomt, het smerigste voedsel op aarde dat hem wordt voorgezet. Ik lees hem met plezier.

Het is al moeilijk genoeg om in het groezelige Argentijnse grensplaatsje Rio Turbio de weg naar het populaire toeristenoord El Calafate te vinden. Rio Turbio staat niet in de gidsjes, laat staan dat we er een kaart van hebben. Dit is geen plaatsje voor tangos en gauchos, Máxima of de Paus komen er niet vandaan en ook lezen ze er geen boeken van Jorge Luis Borges, de elitaire fijnschrijver uit Buenos Aires.

Hier bepaalt de mijn om de hoek het leven. Nergens een bord of een pijl te zien dus en voor we het weten zitten we weer op de terugweg naar Chili waar we net vandaan kwamen en met de nodige papierwinkel zijn weggekomen (ze zijn hier dol op bonnetjes, documenten en stempels).

Als we dan eindelijk de juiste afslag gevonden hebben staan we ook direct weer stil voor een stel autobanden, pallets en oliedrums waartussen geoccupeerde Argentijnen heen en weer lopen. Road block... dat betekent meestal dat de politie of militairen iets van je willen maar hier zijn het boze arbeiders. Basta de despidos. Por la reincorporacion immediata de los compañeros!

Kinderachtige verlangens

De door de plaatselijke fabriek ontslagen arbeiders moeten weer aangenomen worden anders blijven de barricades overeind. We krijgen zelfs een papiertje met de precieze blokkadetijden, heel netjes, maar erdoor mogen we niet. Als we zo nodig op tijd in het decadente El Calafate willen zijn, moeten we maar terug naar Chili en via een andere grenspost Argentinië weer in.

Tekst loopt door onder afbeelding.

Filosoof Alain de Botton  Beeld Geraint Lewis / Rex Features/...
Filosoof Alain de BottonBeeld Geraint Lewis / Rex Features/...

Ook wij onschuldige toeristen die met de plaatselijke sociale onrust niks te maken hadden? Ja ook wij! Snappen we dat dan niet? Ze kijken ons bedroefd aan vanwege zoveel kinderachtig verlangens. Andere getroffenen staan kalm te wachten tot over drie uur de blokkade weer even opgeheven gaat worden. Ze roken een sigaretje, staan gezellig te kletsen, hoeven nergens naartoe, zeggen ze. Mooi. Solidair. Maar om nou urenlang voor je lol in de rij te staan terwijl je op een steenworp afstand weer terug naar huis kan... ik zie het Nederlanders niet doen.

Nadat we een tijdje onrustig heen en weer gebanjerd hebben en diverse betrokkenen, arbeiders, wachtende automobilisten en agenten ons opnieuw hebben uitgelegd dat ook Nederlandse toeristen er echt niet door mogen, krijgen we opeens te horen dat er ook gewoon een andere weg is naar El Calafate. Stukje gravelweg via de mijn. Waarom de Argentijnen die dan niet nemen. Ach, ze hebben geen haast.

Wij die niet weten hoe een goede ouderwetse mijnwerkersopstand eruitziet en wat een staking met zich meebrengt wel, amateurs die we zijn.

De meeste problemen van de mens vloeien voort uit zijn onvermogen om stil te zitten, zei Blaise Pascal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden