’Als mijn werkgever me niet wil hebben, wie dan wel?’

door Wybo Algra

Werkgevers moeten er alles aan doen om mensen met een ’kleine’ arbeidshandicap in dienst te houden. Toch komen ze op straat te staan, blijkt uit een rapport van de Stichting van de Arbeid. Een ex-werknemer doet haar verhaal.

Martha Jansen (51) werkte als verzorgende in een Zeeuws verpleeghuis tot ze een kleine drie jaar geleden klachten aan haar gewrichten, rug en spieren kreeg. Het lukte haar niet meer haar gewone werkzaamheden te doen. Maar in de twee jaar na haar eerste ziekmelding deed ze nog wel op therapeutische basis minder belastend werk: pillen uitdelen, administratief werk, contacten onderhouden met artsen en fysiotherapeuten.

Jansen: „Mijn werkgever wilde me niet structureel in dienst houden voor dit soort werk. Dat zou oneerlijk zijn ten opzichte van de anderen die dan alleen nog het zwaardere werk moesten doen. Dat kan ik me aan de ene kant wel voorstellen. De klusjes die ik deed, geven je even fysiek rust als je ze tussen het gewone werk door doet. Aan de andere kant: in de zorg lopen veel werknemers rond met gezondheidsklachten. Het zou een werkgever toch sieren als hij daar andere functies voor bedenkt.”

Maart vorig jaar werd Jansen voor 31 procent afgekeurd. Inmiddels is ze ontslagen, ze krijgt nog een jaar een WW-uitkering. En ze heeft een sollicitatieplicht. „Dan ga je naar het Centrum voor Werk en Inkomen, en dan krijg je van de reïntegratiecoach te horen: voor u, met uw leeftijd en uw klachten, doe ik mijn best niet meer.”

Als ze over een jaar nog geen andere baan heeft, krijgt ze geen enkele uitkering meer. „Gelukkig werkt mijn man. Maar we zullen echt in onze levensstandaard stappen terug moeten doen.”

Het klopt allemaal niet, vindt Jansen. Immers, werkgevers moeten medewerkers die voor minder dan 35 procent zijn afgekeurd, als het even kan in dienst houden. „Dat gebeurt gewoon niet. En het UWV zegt: u moet werken. Maar in de praktijk krijg je gewoon geen baan.”

Ze wil graag werken, liefst weer in de gezondheidszorg. „Ik heb mijn oude werkgever zelfs gevraagd om een nul-uren contract, gewoon voor verzorgend werk. Dan zou ik een of tweemaal per week worden opgeroepen en tussendoor kunnen herstellen. Maar dat wilde mijn werkgever ook niet. Als het weer mis zou gaan, zouden ze weer aan zo’n traject van twee jaar vastzitten. Het kromme is: als mijn eigen werkgever me niet meer wil, wie zou me dan nog wel willen?”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden