Reportage

Als je met 93.000 andere hoogopgeleiden solliciteert op 63 lagere overheidsbaantjes

Werknemers van BYJU in vergadering. BYJU is een start-up die online cursussen aanbiedt als aanvulling op regulier onderwijs. Beeld Getty Images

Jongeren uit India’s groeiende middenklasse volgen extra trainingen om kans te maken op de competitieve arbeidsmarkt. 

“Mijn mening is dat nieuwe versies van oude liedjes goed zijn”, zegt Mohammed Tahir. “Waarom?” vraagt lerares Sneha Dey. De 24-jarige economiestudent kijkt verlegen naar de grond. “Kom op”, moedigt Dey aan. “Elke mening is goed. Als je maar zelfverzekerd bent over je motivatie. Denk ook aan je enkelvoud en meervoud. En sta rechtop, borst vooruit.”

Tahir heeft zich met vijf andere studenten en banenzoekers verzameld in een schimmelig zaaltje in de Indiase hoofdstad New Delhi voor een cursus Engelse taal en ‘persoonlijkheidsontwikkeling’. Een smal trappenhuis in een drukke marktstraat leidt naar het trainingsinstituut op een donkere tweede verdieping, waar ook allerlei computercursussen worden gegeven.

Beloftes

In Delhi en andere Indiase steden barst het van dit soort persoonlijkheidstrainingen. Jezelf kunnen onderscheiden is een eerste levensbehoefte aan het worden voor jongeren uit de Indiase middenklasse. Ze zijn opgegroeid met beloftes van een betere toekomst, maar kampen met een onvoorstelbaar competitieve arbeidsmarkt en een onderwijssysteem dat daar onvoldoende op aansluit.

Vorige maand nog solliciteerden 93.000 mensen, inclusief 3700 promovendi en 28.000 mensen met een masterdiploma, op 63 lagere overheidsbaantjes waarvoor het minimale opleidingsniveau enkel de lagere school was. En dat is slechts één voorbeeld van alles waar Indiase jongeren met ambitie tegenop moeten boksen. Het begint al op de middelbare school. Wie kans wil maken op een plekje aan Delhi University moet tenminste een 9,8 gemiddeld staan. De kans op toelating tot een van de beste technische universiteiten is rond de 1 procent.

Voor de rest zijn er talloze privé-universiteiten, maar wie een lening afsluit om daar te kunnen studeren komt vaak bedrogen uit; 99 procent van de afgestudeerden met een MBA en 80 procent van de ingenieurs zijn vers uit de collegebanken simpelweg niet geschikt voor een baan, volgens een rapport van consultancybureau Ernst & Young.

Wie ben ik?

“Wij vullen dit gat”, zegt Pulak Kumar Palit, directeur van het instituut waar Tahir de persoonlijkheidscursus volgt. “Vooral technische universiteiten lopen hopeloos achter. Sommige beginnen nu pas met lessen over big data en cloud computing. Dat doen wij al jaren.”

En ja, zegt Palit, deze cursussen aanvullen met Engels en persoonlijkheidstraining is essentieel. “Als er duizend mensen solliciteren op een baan, is een cv waarin staat dat je kunt programmeren niet genoeg. Wij leren onze studenten antwoord te geven op de vraag: wie ben ik?”

Groot dromen

Voor cursist Tahir is het formuleren van een antwoord een uitdaging. Zijn vader heeft een eigen winkeltje in het dorp waar zijn familie al generaties woont. Zoals veel leeftijds­genoten is hij de eerste in zijn familie die in de grote stad studeert, en die een identiteit kan ontwikkelen los van zijn familie of kaste. Zijn studietijd heeft hem groot doen dromen. “Ik wil graag naar Spanje”, zegt hij. “Ik ben gek op reizen en ik hou van de Spaanse taal en cultuur.”

Tot nu toe is Tahir nog nooit India uit geweest. Hij weet niet waar Nederland ligt en wat hij van Spanje weet, komt vooral uit de Bollywood-kaskraker ‘Zindagi Na Milega Dobara’ (‘Je leeft maar één keer’) uit 2010, over een groep vrienden die langs alle toeristische oorden reist.

En Tahir weet dat zijn dromen waarschijnlijk snel plaats zullen maken voor de realiteit. Want zijn positie is, gezien zijn achtergrond, een grote verantwoordelijkheid. “Ik moet de verwachtingen van mijn familie waarmaken. Dat betekent een baan bij een internationaal bedrijf. Een salaris van zeker 30.000 roepies (360 euro), om mee te beginnen.”

Zelfverzekerdheid

Hoe moeilijk zal het worden zo’n baan te vinden? “Heel moeilijk. Vanwege de grote concurrentie. En voor alle goede banen moet je Engels heel goed zijn. Daarom leer ik dat nu hier. Op school leren we alleen het abc. Hier leren we de taal toepassen, en een mening vormen.”

Want er is optimisme en zelfverzekerdheid nodig om de Indiase arbeidsmarkt te bestormen. Dus bespreken zes jongeren op een zondagmiddag in gebroken Engels de re­makes van oude liedjes. “Dit is goed, omdat zo ook onze generatie oude hits leert kennen”, zegt Tahir, opgelucht dat hij een reden heeft kunnen bedenken. Hij recht zijn rug, kijkt de klas in en glimlacht, vol zelfvertrouwen.

Demografisch dividend

In India is de helft van de bevolking 25 jaar of jonger. Daardoor komt er elke maand een miljoen mensen bij op de arbeidsmarkt. Dit wordt ook wel India’s ‘demografische dividend’ genoemd: het economische groeipotentieel doordat het grootste deel van de bevolking in de werkzame leeftijd zit. Trouw besteedt in een driedelige serie aandacht aan de kansen en complicaties die dit met zich meebrengt. Dit was het slotstuk: de dromer.

Lees ook:

Statussymbool: hoe welvarender India wordt, hoe minder vrouwen er werken

India’s welvaart groeit, maar de arbeidsparticipatie van vrouwen daalt juist. Liever zorgen ze thuis voor de familie.

Elke minuut verhuizen er dertig Indiërs naar de stad - op zoek naar werk, werk, werk

Hussain Zaffir (26) wist als kind al dat hij niet in zijn dorp zou blijven. Hoewel Zaffir trots zegt te zijn nu voor een internationaal bedrijf te werken, is zijn dagelijkse worsteling om rond te komen nog niet voorbij. Met zijn inkomen moet hij niet alleen zichzelf onderhouden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden