KOERS HOUDEN

‘Als ik je ooit zie in die kanariegele tanktop, ben ik je dochter niet meer’

Beeld -

Mijn vader draagt graag roze overhemden. Hij koopt ze ook graag, hij heeft er minstens drie. En toen we van de week plannen maakten voor het weekend, zei hij terloops dat we ook nog even een roze overhemd moesten halen in Middelburg.

“Me dunkt dat men nooit genoeg nette hemden kan hebben”, antwoordde hij stellig toen ik zei dat hij er volgens mij al een paar had.

Goed punt, maar mijn vader heeft geen cent en staat onder bewind – resultaat van een ruig leven vol ­brokken en schulden. Het beetje geld dat nu nog binnenkomt gaat schoon op aan eigen zorgbijdrages, wasgeld, shag, cola en een krantenabonnement. Ik stel voor dat we eerst eens zijn kledingkast uitzoeken om te kijken wat hij eigenlijk ­allemaal heeft.

Mijn vader gaat akkoord, maar pas als ik beloof dat ik appeltaart meeneem.

Die taart is nu achter de kiezen en we gaan aan de slag.

Wat heeft mijn vader veel kleren! Als het mijn eigen kast was, had ik nu de moed alweer verloren.

“Je lijkt wel een vrouw pap. Hoe kom je aan zoveel kleren?”

Mijn vader vertelt dat hij een paar jaar geleden geshopt heeft bij een tweedehandswinkel in Vlissingen waar alles één euro kostte. “Ik had veertig euro op zak, dus ik had in no time mijn garderobe picobello op ­orde.”

Ik houd een levensgrote kanariegele tanktop omhoog. “Met dat picobello valt het wel mee pap, wat is dit voor een afzichtelijk ding?”

Mijn vader kijkt naar de tanktop. “Me dunkt dat dat prettig zit als het warm is”, zegt hij plechtig en hij wil ’m houden, maar dat mag niet van mij.

“Als ik je daar ooit in zie, ben ik je dochter niet meer”, zeg ik. Mijn vader kijkt verbaasd, maar het ding mag weg.

Veel overhemden en broeken ­blijken te klein, die leggen we apart voor mijn vaders slankere huisgenoten. Maar als die stapel te groot wordt, wordt het mijn vader te gortig. “Ik meen dat ik mijn lifestyle wel kan aanpassen”, zegt hij ernstig en de stapel moet terug in de kast.

“Hoe ga je dat doen dan pap?” vraag ik, terwijl ik de stapel terugleg in de kast.

Mijn vader zegt dat hij gaat minderen met de cola, hij wil van twaalf naar acht.

“Glazen per dag?” schrik ik.

“Flessen per week”, antwoordt hij.

Ik weet zo snel niet of dat beter of erger is, maar ik laat het erbij, zeuren over gezond eten doe ik thuis wel.

Alle roze overhemden bleken nog te passen trouwens, dus we hebben geld bespaard. Geld dat brandt in de zak van mijn vader: hij stelt voor om uit eten te gaan voor het bedrag van een roze overhemd.

Deal.

Trea van Vliet is journalist en schrijfster. Ze schrijft over haar bejaarde vader, die psychiatrisch patiënt is maar nog altijd denkt dat hij rijk zal worden met boten bouwen. Lees hier eerdere bijdragen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden