'Als ik iets moois hoor blijf ik hangen'

Vanavond begint de 25ste editie van het North Sea Jazz Festival. Fotograaf Rico D'Rozario maakte alle voor gaan de edities mee. Zijn herinneringen in woord en beeld.

Rico D'Rozario bladert door zijn fotoboek '25 years North Sea Jazz Festival', blijft even bij stilstaan bij zijn mooiste foto's, zoals die van trombonist Joseph Bowie: ,,Joseph is een goede vriend. Hij vertelde me eens dat hij weigert zijn instrument te poetsen. Die avond had hij dat toch gedaan of hij had wellicht een nieuw instrument. In ieder geval viel het licht er zo op dat het lijkt alsof zijn trombone in vuur en vlam staat. Trombone on fire, noem ik hem. Prachtig, vind je niet?''

In zijn huis in Diemen blikt Rico D'Rozario (55) terug op al die North Sea Jazz Festivals, die hij sinds 1976 heeft meegemaakt. Zijn allermooiste foto in die 25 jaar is er een van Miles Davis. ,,Heb je wel eens met hem gepraat? Dat is echt heel bijzonder. Hij was op het North Sea Jazz Festival even na zijn comeback. Hij was lang ziek geweest, maar was weer beter.'' Hij toont de foto. Een amper uit het donker tredend silhouet. Je ziet zijn trompet met demper, een deel van zijn gespierde rechterarm en een deel van zijn gezicht met het haar in een bijna rode gloed.

,,Daar hoort een verhaal bij'', zegt

D'Rozario. ,,Toen ik Miles die foto liet zien, was hij blij verrast. Alles wat hij is, toont die foto. De ingetogenheid, de afstandelijkheid. Niet voor niets werd hij The prince of Darkness genoemd. Hij was zo tevreden dat hij wat terug wilde doen en op de foto een tekening maakte. Die foto ligt veilig in een kluis. En er is, speciaal voor een bijzondere uitgave van mijn boek, een aparte genummerde afdruk van gemaakt.'' Hij staat op en pakt een metalen koffertje ter grootte van het boek en een aparte print van de betreffende Miles Davis-foto. ,,Daar zijn slechts 125 exemplaren van gemaakt. Met deze bijzondere foto. Festivalorganisator Theo van der Hoek heeft er een gekregen. Jos Acket natuurlijk, de weduwe van Paul. En Bill Clinton.'' D'Rozario heeft ook beelden voor ogen van die 25 jaar festival die hij - tot zijn spijt - niet heeft kunnen vastleggen. Het hadden zijn beste foto's kunnen zijn. ,,Dat waren momenten waarop ik mijn camera niet bij me had. Zoals toen ik een broodje ging halen en zag hoe een furieus om zich heen slaande Charles Mingus een ijscokar de trappen van de centrale hal in het Congresgebouw af mieterde. Waarom hij zo kwaad was? Geen idee. Mingus stond bekend om zijn wispelturige temperament. Iets dergelijks kon je van hem verwachten.''

Nog een voorbeeld van een foto die hij graag had willen maken. D'Rozario bevond zich achter het podium, toen hij zag hoe Sam 'The Man' Taylor de trap af kwam. ,,Het was een lange, smalle, steile trap. Beneden was ik bezig een rolletje te verwisselen, toen hij struikelde, voorover viel en tegen mij aan stootte, waardoor ik het rolletje liet vallen en alle foto's werden belicht. Een uur werk naar de knoppen. Dat was niet het ergste. Het ergste was dat ik die valpartij niet heb kunnen nemen.''

In het jubileumboek heeft hij één foto digitaal veranderd. Een portret van gitarist Vernon Reid. ,,De achtergrond was te warrig. Die heb ik weggehaald.'' Hij pakt het boek en toont de foto. Een lachende man voor een blauwig verglijdende achtergrond.

D'Rozario riep voor de samenstelling van het jubileumboek de hulp in van collega Paul Berger, die ongeveer een kwart van de foto's leverde. ,,Het boek moest 25 jaar beslaan. Dus alle festivaledities. Ik heb ze allemaal bezocht. Een enkele keer had ik andere plannen, maar uiteindelijk koos ik ieder jaar weer voor het festival van Paul Acket. Dat ik Berger heb ingeschakeld, komt omdat één fotograaf onmogelijk alles kan fotograferen. Je mist van alles. Als ik ergens iets hoor wat ik mooi vind, blijf ik plakken. Dan gaat de muziekervaring voor.''

De live-foto's moeten volgens D' Rozario ,,de kracht en energie'' van het optreden weergeven. ,,De emoties van de musici moeten zichtbaar zijn.'' Juist die live-fotografie is moeilijker geworden. De drukte en de concurrentie is moordend, het moet binnen een paar minuten gebeuren. ,,Het eerste North Sea Jazz Festival in 1976 waren er vijf fotografen, vorig jaar liepen er minstens tachtig!''

Begin jaren zeventig begon hij te fotograferen voor het Engelse popblad Melody Maker. Kort daarna kwam de Nederlandse Muziekkrant Oor erbij. Toen hij halverwege de jaren zeventig in Nederland meer werk kreeg, vestigde hij zich hier. D'Rozario houdt van muziek. Als kind drumde hij. Hij had er zijn beroep van willen maken, maar uiteindelijk won de fotografie. Af en toe drumt hij nog in een amateurbandje waarmee hij een mix van funk en triphop brengt. ,,Misschien is het omdat ik zelf musicus ben, dat ik musici zo goed begrijp, dat ik hen op hun beste moment op de gevoelige plaat vast kan leggen. Ik ga graag met hen om. Mijn beste vrienden zijn musici.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden