Als hij maar stopt met huilen

"In zijn vorige leven was hij blind." Hoe ook nuchtere ouders alles willen geloven, als hun kind maar eens zou doorslapen.

Na de geboorte van zoon Raf houdt onze omgeving de adem in. Wijzelf incluis. Dat komt doordat dochter Joni, op dat moment drie jaar, een huilbaby is geweest. De oorzaak is nooit gevonden. Of, zoals haar kinderarts in het ziekenhuis zei: "Er valt nog een Nobelprijs te winnen, want we weten het eigenlijk niet." Vier maanden huilhel kwamen onverwacht tot een eind, maar ze hebben diepe sporen achtergelaten. Wij kunnen niet meer tegen langdurig gehuil van een baby.

De eerste paar weken is Raf zoeter dan zoet, ik kan niet anders zeggen. Hij drinkt alleen niet veel. In het ziekenhuis kijkt een arts-assistent vluchtig naar hem en zegt: "Zijn kleur is goed, er is niks mis met hem." Misschien is er iets in zijn mondje waardoor het drinken moeilijk gaat? Heeft hij wellicht spruw? Met tegenzin steekt ze een vinger in zijn mond en zegt: "Dat zeg ik: niks mis met hem." Of hij dan misschien stille reflux kan hebben, vraag ik bedeesd. Want ik heb natuurlijk gegoogeld op de symptomen. Ja, dat zou kunnen. Ik ga naar huis met een recept en de opdracht om na een aantal weken terug te komen.

Er is een verschil van dag en nacht. Letterlijk. Overdag is Raf een lief, vrolijk jongetje. 's Nachts is hij een moeizame slaper en huilt hij veel. Ook ligt hij zich zich in zijn bedje te overstrekken. Reden om snel een osteopaat te bezoeken, een fysiotherapeut die uitgaat van de bewegingen van het lichaam, beter bekend als een 'alternatief genezer'. Dat durfden we met Joni niet aan, maar nu krijgen we via vrienden iemand aangeprezen.

De osteopaat voelt voornamelijk aan Rafs hoofd en zegt dat hij spanning heeft op zijn hersenvlies. Dat is waarom hij 's nachts zo onrustig is: hij heeft pijn. Dat dachten wij ook. De osteopaat masseert voorzichtig Rafs hoofdje en die lijkt het allemaal best te vinden. Maar een paar weken later brult hij de hele sessie lang. Toch lijkt de behandeling aan te slaan; Raf slaapt erna drie, vier nachten als een roos.

Toch, als hij Rafs hersenvlies na een aantal keren weer eens heeft ontspannen, geeft de osteopaat het op: "Ik kan jullie niet meer helpen, ik weet niet wat hem nog mankeert." Aardig dat hij het niet verder in de papieren laat lopen; een sessie van een uur kost tachtig euro. Maar ik zit nog steeds met een schat van een zoon die niet slaapt. Als hij 's nachts wakker wordt, gilt hij de hele boel bij elkaar. Wij, die niet tegen een huilende baby kunnen vanwege eerder opgelopen trauma, staan snel naast zijn bed. Al was het maar om zijn zus en de buren wél te laten slapen. Als ik hem oppak, klemt hij zich als een aapje aan me vast. Alsof hij ergens bang voor is of eng heeft gedroomd. Dus troosten we. En sussen we. En stellen we wisseldiensten in, zodat in elk geval een van ons een nacht van acht uur slaap heeft.

We lopen op ons tandvlees. Gebroken nachten; elke jonge ouder kent het. Ach, dat gaat over, zegt iedereen. Knarsetandend merken we dat dat niet zo is. Elk kind slaapt door - 'o, die van ons al na vier weken' - behalve onze zoon. Een van ons slaapt op zolder, de ander doet grote oordoppen in. De romantiek is ver te zoeken.

Met de medicijnen tegen de stille reflux stop ik na een tijdje. Het slaat naar mijn idee totaal niet aan. Zodra Raf maar enigszins vast voedsel kan binnenhouden, schakel ik over op fruithapjes en groentenprutjes. Dat vindt hij lekker. En ondanks dat het nog niet mag op zijn leeftijd, laat ik hem aan een broodkorstje knagen. Hij ziet er gelukkig uit. Maar hij slaapt 's nachts nog steeds slecht.

De volgende halte op onze zoektocht naar wat Raf zou kunnen mankeren brengt me bij een 'hoogsensitieve vrouw' in de buurt van Den Bosch.

Ik mail haar een foto van Raf en zij tunet daarop in. Ze mailt terug dat het een heel gevoelig jongetje is dat dingen waarneemt die anderen niet zien. Verder voelt hij zich gevangen in zijn eigen lijf en daar vecht hij tegen. Plus: hij is niet goed geaard. Dat laatste is te verhelpen door elke avond voordat hij naar bed gaat zijn beentjes goed te masseren. Ook 'ziet' ze negatieve energie in zijn kamertje. Als ik daarop doorvraag, vertrouwt ze me toe dat er een overleden man in zijn kamer is. Daar is Raf dus bang voor.

Op een feestje hoor ik hoe ik deze geest kan verwijderen. Ik besluit een poging te wagen. Via internet bestel ik witte salie en een speciaal soort zand dat je nodig hebt voor het ritueel. Heel serieus - op dat moment geloof ik echt in die overleden man - rook ik de geest uit. Rafs kamertje staat blauw en ik zeg bezwerend: "Ga weg, je hoort hier niet." Wat niemand erbij had verteld, is dat het kamertje nog zeker twee maanden ruikt als een kroeg waar stug is gerookt. Maar hé, die overleden man is weg.

Toch blijft Raf 's nachts huilen en zich aan ons vastklampen. Is er dan nóg iets wat we over het hoofd zien? Ik zoek verder en kom, ook weer via via, bij een kinesioloog terecht. Het is een vrouw die via mijn lichaam vragen stelt aan Raf en die ik, onbewust, beantwoord met mijn arm.

De kinesioloog is van mening dat Raf een lactose-intolerantie heeft. Dus hup, naar de bakker voor brood op waterbasis. Bij een reformwinkel haal ik een speciaal soort melkpoeder. Verder merkt de kinesioloog een verstoorde moeder-zoonband op die ze en passant even herstelt. Ook geeft ze aanwijzingen over hoe we Rafs kamertje zouden moeten inrichten en wat er aan de muur moet (meer kleur). De grote platen schuimrubber die we hebben opgehangen om het gehuil te dempen, schilderen we wit. Het helpt niet.

Dan komt er hulp uit onverwachte hoek. Mijn uiterst nuchtere fysiotherapeut, bij wie ik inmiddels wekelijks kom met een totaal verkrampte nek en schouder, beveelt een vrouw aan die gespecialiseerd is in natuurlijke geneeswijzen. Haar werkruimte ziet er prettig uit en ik merk aan Raf dat hij zich meteen bij haar op zijn gemak voelt. Ze heeft grappige fleecesokken aan en Raf aait ongegeneerd haar voeten.

Hij spreekt nog geen woord, maar deze vrouw kan toch met hem communiceren, zegt ze. Ook zij ziet een gevoelig jongetje, dat inmiddels prima geaard blijkt te zijn. Hij is talig, zegt ze, en ze vergelijkt Raf met Balkenende: iemand die niet veel slaap nodig heeft. Dat was me al opgevallen, ja.

Ik vertel dat we met Joni ook al het nodige te stellen hadden qua huilen, en mompel iets in de trant van: "Wat dat betreft lijkt het wel of wij als ouders een bijzondere taak hebben met deze kinderen." Ze gaat er serieus op in en zegt: "Ja, zij is eerst gestuurd om te kijken of jullie het wel aankonden. Hij is het cadeautje."

Alsof dat niet genoeg is, gebeurt er nog iets wonderlijks. Raf - hij is nu anderhalf - gaat bij een houten balk in de ruimte staan, kijkt de vrouw strak aan, wrijft over de balk en sluit zijn ogen. Niet even knipperen, nee, hij houdt ze vrij lang dicht. "O, dat is grappig", zegt de natuurgenezeres, "hij vertelt me net dat hij in zijn vorig leven blind is geweest. Hij is bang dat het 's ochtends niet meer licht wordt." Ik heb even tijd nodig om dit op me in te laten werken. Vorig leven? Blind geweest? Eh... geloof ik daarin?

Het zou wel een hoop verklaren: de angst voor het donker, zijn paniek 's nachts, het vastklampen. Ze stelt voor een lichtje aan te laten en hem voor het slapen gaan een 'visualisatie mee te geven'. Ik vertel elke avond trouw een verhaaltje over een boom die hem beschermt. De wortels zijn een zacht matrasje en de takken hangen over hem heen, zodat niemand bij hem kan. Mijn tante maakt er een prachtig schilderij van en... het werkt! Hij slaapt door!

Of zou hij er inmiddels gewoon overheen zijn gegroeid?

Reageren?
Dreef uw huilende baby u tot wanhoop? En wie hielp u? tijdpost@trouw.nl, maximaal 150 woorden.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden