Als het moet, blijft Nelissen nog even amateur

MEERSSEN - Het Nederlands kampioenschap van Servais Knaven is het verhaal van Danny Nelissen. Als talentvolle, maar nog niet tot ontbolstering gekomen exponent van het kleine plukje Nederlandse wielerprofs hield Knaven de eer van de gekwelde beroepsgroep hoog, maar de overwinning in de gecombineerde titelstrijd van broodrijders en amateurs kwam eigenlijk de liefhebber tegen wil en dank toe.

Als eenling in een blok van (jonge) professionals was Nelissen volstrekt kansloos. Op indrukwekkende wijze reed de Limburger in de finale twee keer een gat dicht, één van 1,15 minuut en één van dertig seconden. De eerste keer nam hij Knaven op sleeptouw naar de kopgroep Bouwmans, Van Bon, Meijs, neo-prof Van der Steen en Den Bakker, de tweede maal haalde hij Bouwmans en Van Bon terug. Die waren gedemarreerd nadat het treintje met Nelissen als machinist en Knaven als passagier de aansluiting met de leiders had gevonden. Toen Knaven achttien kilometer voor de finish bij zijn derde aanval de ultieme ontsnapping had gecreëerd, liet Nelissen het er verder bij zitten. De rest bleef even passief, zodat de Limburger zich op het hoogst haalbare kon concentreren: de tweede plaats. Het is de meest roemloze aller klasseringen, maar nooit eerder in de nationale titelstrijd stormden meer journalisten op de schlemielige verliezer af dan op de winnaar.

Het is geen gewaagde stelling dat Nelissen nooit nummer twee op het NK zou zijn geworden, als hij gewoon prof was geweest. “Dat kan ik beamen”, zegt hij. “Bij de beroepsrenners spelen heel andere zaken mee: de ploeg waarvoor je rijdt, je programma in het voorjaar, de voorbereiding, dat soort dingen.” Nu was alles op een topprestatie op de laatste zondag van juni gericht. Nelissen had een vederlichte carbonfiets met handgemaakte wielen, gewicht slechts zeven kilo, ter beschikking, waaraan tot de vroege ochtend van de kampioensdag nog driftig was gesleuteld. “Er waren problemen met de derailleur ontstaan”, vertelt Nelissen. “De maker van de fiets, Cees Beers, is de hele nacht bezig geweest om ze te verhelpen.”

Ook in andere opzichten had de vorig jaar in ongenade gevallen prof zich tot in de perfectie op 'de dag van de genoegdoening' geprepareerd. Anders dan in de afgelopen seizoenen maakte hij niet de fout zich vlak voor het NK nog suf te trainen. Hij deed het rustig aan en liet woensdag in de open Klauterkoers in zijn woonplaats Sweikhuizen niet het achterste van zijn tong zien. Des te vernietigender had hij twee weken geleden toegeslagen in de Spaanse etappewedstrijd Circuito Montanes. Daarin won hij in een veld van Spaanse en Italiaanse topamateurs de koninginnerit met twee cols van de eerste categorie. Op al zijn expedities is de hartslagmeter de hondstrouwe gids. Dank zij een speciaal computerprogramma weet Nelissen wat het maximum is om verzuring tegen te gaan. Die wetenschap stelde hem in staat in een grote versnelling (53x14) de achtervolging op eerst een kopgroep van vijf en later één van twee in te zetten.

Het verhaal van Nelissen is bekend. Begin vorig jaar werden bij hem hartritmestoornissen geconstateerd. Zijn ploegleider Cees Priem zette hem prompt op non-aktief, de KNWU nam zijn licentie in. Een second opinion stelde vast dat de vermeende klachten een carrière als topsporter niet in de weg stonden. De wielerbond retourneerde de werkvergunning (annex verzekering), maar TVM hoefde de welbespraakte coureur niet meer. Althans, Nelissen werd tot het eind van het contractjaar 1994 gedoogd. Achteraf bleken de gezondheidsklachten een ordinaire smoes om een lastige renner te lozen. Ook bij het vinden van een nieuwe ploeg wierp TVM-directeur Bos een barricade op. Nelissen bereikte in november een mondeling akkoord met Collstrop. Toen de Belgische ploeg een werkmaatschappij van TVM als co-sponsor aantrok, was Nelissen plotseling niet meer welkom. Hij werd veroordeeld tot terugkeer bij de amateurs. Nog steeds is hij in een juridisch gevecht met zijn vroegere werkgever gewikkeld. De inzet is de uitbetaling van het vakantiegeld over 1994. Het is voor de renner een erezaak geworden dat proces te winnen.

Veel wil Nelissen er niet over kwijt, wel vertelt hij in geuren en kleuren hoe goed hij het in de Dextro-formatie van ploegleider Leo van Etten heeft getroffen. “Als je praat over faciliteiten en de benadering van de sport is het alsof ik een profrenner in een professionele wielerploeg ben. Ik ben geen gefrustreerd mens. Zelfs niet nu ik moet vaststellen dat ik onmogelijk kampioen van Nederland kon worden en de tweede plaats als het hoogst haalbare moest beschouwen. Wanneer er twee TVM'ers in mijn buurt waren geweest, had ik nog een kansje gehad. Tegen een blok van drie viel niet te fietsen. Ik had wel voor de derde keer een gat kunnen dichtrijden, maar dan was ik misschien vijfde geworden.”

Danny Nelissen heeft te veel talent en eergevoel om nodeloos lang bij de amateurs te blijven rondrijden. “Natuurlijk had ik gewacht op een dag als deze (de eerste keer dat profs en amateurs in de nieuwe categorie senioren A, die volgend jaar wereldwijd wordt ingevoerd, om de landstitel fietsten - red). Een topprestatie is een enorm goede sollicitatie.”

Nelissen weet als geen ander dat de spoeling dun is, nu Post en Raas nog steeds geen sponsor voor volgend jaar hebben weten te strikken. TVM blijft uiteraard een gesloten boek. Nelissen: “TVM kan wel zeggen dat ik daar niet meer welkom ben, maar misschien moet je het wel omdraaien: dat ik helemaal niet meer voor die ploeg wil fietsen.” Een Italiaanse stal beschouwt Nelissen niet als een serieuze optie. “In Italië komt binnenkort ook weer een nieuwe lichting van twintig renners. Daar zitten ze niet op iemand als ik te wachten.” Bij wijze van veiligheidsklep denkt Nelissen hardop over een constructie waarbij hij als pr-medewerker op de loonlijst van zijn sponsor komt en als amateur blijft fietsen. “Als het niet anders kan blijf ik gewoon nog een jaartje bij Dextro. Het leven is wat dat betreft heel eenvoudig: er is geen mens die mij van de fiets afhaalt en er is geen mens die mij er opzet als ik er geen zin meer in heb.”

Felicitaties van TVM'ers had de veelbesproken nummer twee wel ontvangen, zij het de plichtmatig ceremoniële; van Knaven en Maarten den Bakker, de winnaar van het brons. De eerste realiseerde zich wel dat hij in het spoor van Nelissen een vrijgeleide naar zijn eerste overwinning als professional had gekregen. “Danny was niet boos op mij, hij is prof geweest, hij weet hoe het spel in elkaar steekt.” Met zijn nationale titel treedt Knaven, als tweevoudig winnaar van Olympia's ronde (1992 en '93) ooit als een potentieel winnaar van kleine etappewedstrijden en grote eendaagse wedstrijden geafficheerd, in zijn tweede profjaar eindelijk uit zijn eigen schaduw. Vorig jaar werd de student bedrijfseconomie als te zacht en te lief voor het harde metier betiteld. Dit jaar wierp een val in het Criterium International met vervelende gevolgen (een slepende knieblessure) hem een eind terug in zijn ontwikkeling. In enkele Spaanse rittenkoersen en de Ronde van Zweden vond hij het ritme terug. Donderdag eindigde Knaven in een Belgische kermiskoers als tweede achter Van der Poel. Het was nummer 99 op diens conduite-staat, veldritten niet meegerekend. In Meerssen moest de Gelderlander van Priem de concurrentie slopen. “Maar ik had de indruk dat die al gesloopt was toen ik daaraan wilde beginnen.”

Het is altijd moeilijk te zeggen of de fraaie eersteling op de palmares de ommekeer betekent. Knaven zegt veel moraal te hebben gekregen van de contractverlenging tot en met het seizoen 1997. Hij signaleert in dat verband één significant verschil met zijn eerste profjaar. “In tegenstelling tot 1994 kan ik nu een grote versnelling ronddraaien.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden