Als het misgaat met die ene grote liefde

POP


Ryan Adams


Prisoner


(PAX AM/Blue Note)


****


De liefde, je kunt er niet over uitgezongen raken. En vooral niet over leegte, het gemis, en de pijn waarmee je blijft zitten wanneer die allesverzwelgende liefde de deur achter zich heeft dichtgesmeten. Tot je grote onbegrip. Een half jaar geleden gingen Ryan Adams en zijn vrouw, actrice Mandy Moore, uit elkaar, en het is duidelijk dat Adams daar een tik van heeft gekregen. Hij schreef er 'Prisoner' over, een van de mooiste platen in het lijvige oeuvre van de Amerikaanse singer/songwriter.


Het begint met een donderklap bij heldere hemel: dat gitaarakkoord dat bij albumopener 'Do You Still Love Me' ruw de orgeltonen doorklieft. Het is meteen het hardste nummer op de plaat, wat volgt zijn schrijnende gitaarliedjes waarop Adams zich in behoorlijk klare taal afvraagt wat er is misgegaan. De americana-country heeft Adams een beetje losgelaten, ten faveure van ambachtelijke arbeidersrock. Stevige doch kalm voortdreinende nummers, het beste eenzaam te versmaden wanneer je lekker introspectief in je versleten auto door een verlaten woestenij toert.


Precies: Adams benadert met 'Prisoner' soms wel heel schaamteloos het geluid van Bruce Springsteen, met dito galm en reverb over gitaren en zang, mondharmonica, aanhoudende orgelklanken die subtiel in de mix verstopt zitten, en met die mistige manier van zingen. Zo'n nummer als 'Outbound Train' zou je maar zo kunnen aantreffen tussen een verzameling oude b-kantjes van Springsteen. Daarnaast staat 'Prisoner' wat betreft gevoel op één lijn met zijn laatste langspeler: misschien pakten de donkere wolken boven het huwelijk zich al samen toen Adams zich over Taylor Swift en haar popplaat '1989' boog, en daar een zeer geslaagde coverversie van opnam.


Maar dit keer neemt hij zichzelf onder de loep. Je ziet die arme ziel wakker liggen, middenin de nacht, de dekens omwoelend, denkend aan haar, voor zijn geestesoog met een ander, tijdens het bedwelmende 'Shiver and Shake'. Het zijn clichés, dat wakker liggen, die onbestemde pijn in de borst, of dat lege huis dat niet meer als thuis aanvoelt. Maar ook clichés kunnen nog altijd keihard binnenkomen. En soms verwoordt Adams het gewoonweg prachtig, bijvoorbeeld bij het eerste couplet van hoogtepunt 'Doomsday': I could wait a thousand years, my love / I'd wait for you / I could stand in just one place, my love.


Hartezeer is het meel waarmee popmuziek gebakken wordt, maar nergens heb je het gevoel dat Adams zich aanstelt. Nergens wordt het verdriet van Adams potsierlijk.


Dit is gewoon een verzameling van twaalf verdraaid mooie liedjes, waarin ondanks alle verwarring ook altijd wel enige berusting doorklinkt.


Loopt het goed af? Nou, het laatste nummer heet 'We Disappear'. En misschien, zingt Adams, gaat daarna de zon weer schijnen. Maar nu nog even niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden