Opinie

Als het in de familie zit

De mooiste naam voor een televisieprogramma is wel ’Het uur van de Wolf’ van de NPS/VPRO. Waar die naam precies vandaan komt staat niet helemaal vast. ’Het uur van de Wolf’ is zowel de titel van een film van Ingmar Bergman, een Amerikaans radioprogramma over sciencefiction en een Nederlandse roman van Otto Vos, als van een uitdrukking die het moment aangeeft waarop de nacht overgaat in de ochtendschemer.

De makers zelf houden het er volgens de website van het programma op, dat de naam is ontstaan naar aanleiding van het Engelse cultuurprogramma ’The Late Show’, dat tot midden jaren negentig door de BBC werd uitgestraald. Die show begon en sloot af met een wolfje dat naar de maan huilde en dat schijnt de inspiratie te zijn geweest voor de culturele documentaire-serie.

Vrijdag ging ’Het uur’ over de muzikale wonderfamilie Pondman. De Pondmannetjes bestaan uit de kinderen Alain, Lili, Liza, Walther, Lonne en hun vader Franciscus. Ze wonen in een boerderij, alwaar de hele dag de prachtigste klassieke muziek klinkt. Nu nog spelen de hoogst getalenteerde kinderen voornamelijk op feesten en partijen, maar als het aan vader lag hebben zijn kinderen ’binnen zeven jaar de wereld aan hun voeten’.

En het lag aan vader.

Hij was de drijvende kracht. Met een mixture van charme, vaderliefde, tirannie, tomeloze energie, vakmanschap en blinde ambitie stuurde hij de Nederlandse Bachjes aan. Tot aan Wenen toe, waar de kinderen auditie deden. De scout die de uitvoering beoordeelde vertelde nog nooit zoiets gehoord te hebben, maar wees vader er ook op dat hij teveel van zijn kinderen - maar meer nog waren het zijn leerlingen - vroeg.

De druk die de weg naar de top met zich meebrengt binnen het gezin, de verwachtingen van jongvolwassenen die op de proef worden gesteld én de onwaarschijnlijke ambitie van vader, werden door regisseur Wilko Bello werkelijk adembenemend in beeld gebracht. Soms ontwaarde de kijker een bijna ’Festen’-achtige familiespanning. Want helemaal gezond vonden wij de aanpak van Franciscus Pondman niet.

De woede wanneer er iets verkeerd ging, bezat net niet de beheersing en afstandelijkheid die in de verhouding docent - student soms wenselijk is. Maar dit was eigen bloed. En in eigen bloed zit onvoorwaardelijkheid en liefde, dat zagen we ook zeker. Maar als het kookte, dan konden de aria’s zingende pubers zich bergen. Dan wisten ze weer dat hun gaven hun prijs hadden. De toptalentjes van een voetbalschool hebben een luizenleventje vergeleken met deze gelovige en gedisciplineerde familie.

Regisseur Bello bivakkeerde een jaar in de nabijheid van de Pondsmannen en -vrouwen. Hij schonk ons een Uur waar zelfs de overgang van de nacht in de ochtendschemering moeilijk tegenop kon.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden