'Als het eilandje maar niet verzinkt'

"Al vanaf mijn veertiende kom ik in Vinkeveen. Mijn ouders hadden daar een caravan. Voor een stadse jongen - ik groeide op in Amsterdam, waar het Vondelpark de enige natuur was - was het een fantastische plek. Met mijn broertje of een vriendje ging ik vaak in een bootje de plas op. Die was in mijn ogen onmetelijk groot, met honderden, deels onbewoonde eilandjes.


Al dat water beïnvloedde mijn nachtrust. Na zo'n hele dag in het bootje lag ik nog een tijdje na te schommelen in mijn bed, en dan viel ik gelukzalig in slaap. Maar op dagen dat het enorm hard waaide en het klotsende water zwart werd, was het heel eng in ons bootje. Dan had ik 's nachts angstdromen. Het leek of ik eindeloos aan het varen was op weg naar een eilandje, maar nooit bereikte ik het, omdat het afbrokkelde en verwaaide.


Nog steeds droom ik af en toe dat ik daar aan het varen ben en ergens aanleg, maar ik heb niet meer het nare gevoel dat de eilanden straks verdwenen zijn, hoewel dat wel de realiteit is. Ik kom er nu al 45 jaar, elk weekend, en inmiddels zijn heel wat van die voormalige legakkers weggespoeld door de golfslag. Dat gaat me aan het hart, het zijn eilandjes waar ik vroeger met vriendjes heb gespeeld en ook weleens in een tent heb overnacht. Heel spannend. Ik waande me Robinson Crusoe.


Nu is dat avontuurlijke er een beetje af. Het heeft met de leeftijd te maken, en bovendien ken ik de plas op mijn duimpje. Er zijn voor mij geen verborgen plekjes meer. Wel vind ik het altijd weer heerlijk om alleen op een eiland te zijn. De meeste zijn eigendom van particulieren. Ik heb zelf geen eiland. Ik ben terreingemachtigde op het eiland dat in het bezit is van watersportvereniging de Unie van Watertoeristen, maar ik beschouw het wel een beetje als van mij.


Ik ben daar verantwoordelijk voor het beheer en onderhoud. Maar ik kan er ook goed luieren, lezen of zwemmen. Af en toe komt een vliegtuig over, verder hoor je alleen het ruisen van de wind en de golven. Dat vind ik het mooiste. Imponerend is het ook als de zon opkomt of ondergaat. Als ik wegvaar naar het eiland laat ik letterlijk alles achter me. Ik voel de vrijheid die ik daar ook als kind ervoer. In een uur was ik vanuit huis in een heel andere wereld beland.


De gemeente wil nu de laatste eilandjes die ze heeft verkopen omdat het onderhoud te duur wordt. De hoop is dat particulieren dat gaan doen, maar milieuorganisaties protesteren: ze vrezen dat er van alles gebouwd zal worden. Toch heb ik liever huisjes dan dat we de natuur op haar beloop laten, anders is het straks een plas water met verzonken eilandjes."


Frank Lammertsma (60) is terreinbeheerder op een eilandje in de Vinkeveense Plassen. Op 18 april worden de laatste 44 eilandjes die de gemeente bezit, verkocht.

Frank

Lammertsma

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden