Als Gatsby er is, begint alles meer te fonkelen

The Great Gatsby
Regie: Baz Luhrmann. Met Leonardo DiCaprio, Tobey Maguire, Carey Mulligan en Joel Edgerton.

****

Het duurt even voordat Leonardo DiCaprio zijn opwachting maakt als Jay Gatsby, maar als hij er eenmaal is, begint alles nog meer te fonkelen. Gatsby is rijker dan God, zo wordt gefluisterd. In zijn kasteel op Long Island bij New York organiseert hij in de zomer van 1922 feesten voor de jetset, compleet met champagnefonteinen.

Alles loopt er door elkaar. Playboys, uitgevers, gangsters, politici, filmsterren. De gastheer zelf houdt zich liever wat afzijdig. Allerlei geruchten doen daarom de ronde. Gatsby zou een spion zijn, een prins of - nog wilder - een neef van de Duitse keizer Wilhelm.

De Australische regisseur Baz Luhrmann, die eerder een popvariant van Shakespeare's 'Romeo en Julia' maakte (met DiCaprio in de hoofdrol) en met een zingende en dansende Nicole Kidman het Parijse Belle Epoque tot leven wekte in 'Moulin Rouge!', heeft met 'The Great Gatsby' een vrij getrouwe bewerking gemaakt van de beroemde roman van F. Scott Fitzgerald uit 1925.

Zo speelt DiCaprio's beste vriend, 'Spiderman'-acteur Tobey Maguire, een mooie rol als Nick Carraway, buurman, beursspeculant, schrijver in spe en verteller van het verhaal. Door Nicks ogen kijken we naar het decadente, naoorloge wereldje, en vooral naar de mysterieuze miljonair die alles op alles zet om zijn verloren geliefde, Daisy Buchanan, terug te winnen. Het is een fantasma waaraan hij blijft vasthouden, als een hopeloze romanticus. En het is daarbij treurig hoe hij als nouveau riche - zongebrande torso in een lichtroze kostuum - wordt uitgelachen door de Amerikaanse aristocratie. Oud geld versus nieuw. Hoe rijk Gatsby ook is, hij zal er nooit echt bij horen.

De 3D-techniek wordt door Luhrmann voor de verandering niet gebruikt voor een special effects film maar voor een drama, en dat heeft een bijzonder effect, alsof je ronddwaalt in een groot poppenhuis. Luhrmann presenteert het jazztijdperk eigenlijk als een theater dat eindigt in een kater. De excessieve levensstijl die zijn schaduw vooruit werpt naar de beurskrach van 1929, weerklinkt in het heden, de economische crisis van 2008, en de uitspattingen die daaraan vooraf gingen.

Hiphop klinkt in dit Roaring Twenties-universum overigens volkomen logisch, evenals Jack White die U2's 'Love is Blindness' brengt. Beyoncé zingt Amy Winehouse's 'Back to Black' en Bryan Ferry doet weer Beyoncé's 'Crazy in Love', terwijl Gatsby een paradijselijke tuin inricht voor zijn 'golden girl'.

Luhrmann ontpopt zich opnieuw als de koning van het extravagante spektakel, uitgedost met feestjurken van Prada en juwelen van Tiffany's. Het staat Carey Mulligan, die de begeerde Daisy speelt, allemaal prachtig, de vilthoedjes en de haarkrullen op de wang; maar op een gegeven moment ken je het wel, het jetsetwereldje. De twee uur en twintig minuten die Luhrmannn uittrekt, gaan dan uitgesponnen voelen. Weer een feest bij een zwembad. Weer het ploppen van een champagnekurk.

'The Great Gatsby' is wel een perfecte film om het Filmfestival van Cannes mee te openen, ook een wereld van blingbling en tegelijkertijd een commentaar erop.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden