Als een spons absorbeert ballerina Sofiane Sylve nieuwe danstechnieken. Talent bracht haar van Amsterdam naar New York.

Nee, haar nieuwe korte krullen zijn allesbehalve New 'New York style'. Bij het York City Ballet gaat ballerina Sofiane Sylve alweer haar tweede seizoen in en daar zijn lange lokken juist de norm. ,,Een erfenis uit de tijd dat George Balanchine er de scepter zwaaide. Hij hield ervan als zijn danseressen hun haar schouderlang droegen. Maar ik wilde me eens helemaal overleveren aan de grillen van mijn Parijse kapper. In New York waren ze nogal geschokt over het resultaat, maar zeg nou zelf, dit is toch leuk?”

Haar lange krullen zijn eraf, maar voor de rest lijkt het alsof Sofiane Sylve (Nice, 1976) nooit is weggeweest. Sylve is voor even terug op honk bij Het Nationale Ballet. Als gastsolist in Ted Brandsens nieuwe ballet 'Vuurvogel' naar Mikhail Fokine's oerversie uit 1910, staat de ballerina vanaf vanavond op hetzelfde podium waar ze tien jaar lang de lieveling was van het Nederlandse balletpubliek.

Sylve vindt het heerlijk weer terug in Amsterdam te zijn, bij het gezelschap dat ze tien jaar haar 'thuis' heeft kunnen noemen: ,,Het voelt alsof ik in een oud paar schoenen stap. Maar een 'thuis' is het niet meer. Mijn thuis is nu in New York.”

Vanaf 1993 danste Sofiane Sylve bij Het Nationale Ballet alle grote klassieke rollen en choreograaf Hans van Manen creëerde er zijn 'Three pieces for Het' op haar. Vanaf het begin was duidelijk dat Sofiane Sylve een uitzonderlijk ballettalent was met buitengewone technische kwaliteiten en een enorme podiumuitstraling.

Interesse uit het buitenland bleef niet uit, wat resulteerde in gastoptredens bij het Ballet van het San Carlo Theater in Napels, het Nationale Ballet van Hongarije, waarmee ze de internationale kijker verder op zich wist te richten.

Toen Peter Martins, de directeur van het beroemde New York City Ballet (NYCB), haar als gast uitnodigde, dacht Sylve toch een moment dat er een grap met haar werd uitgehaald. Ze vroeg bedenktijd toen Martins haar een vast contract aanbood. ,,Ik heb mijn huis in Amsterdam moeten verkopen, alles moeten achterlaten. Maar de carrière van een danser is zo kortstondig, over vijf jaar zou zo'n keuze niet meer aan de orde zijn geweest.”

Bij NYCB had ze moeite op stoom te komen. Ze moest wennen aan het hectische stadsleven waar je op elke hoek van de straat door een taxi of een stretched limo ondersteboven kunt worden gereden. Dolblij was ze als ze af en toe adem kon halen bij vrienden in Jersey. Ook was het schakelen naar de werkwijze van NYCB waarbij verschillende balletten elkaar wekelijks afwisselen en ze zes dagen per week op het podium staat. Sylve: ,,Het New York City Ballet is schatbewaarder van het werk van George Balanchine, en ik begon daar in de periode dat zijn honderdste geboortejaar werd herdacht. Ik heb de ene na de andere Balanchinechoreografie gedanst, terwijl ik bij Het Nationale Ballet voor álles werd ingezet. In die beginperiode heb ik getwijfeld of ik wel de juiste keuze had gemaakt.”

Vanmorgen had ze er nog een gesprek over met een balletmeester: ,,Hij zei: 'Sofiane, jij hebt een Russische en een Franse trainingsachtergrond, nu zit je in New York. Je krijgt van NYCB de mogelijkheid elders gastrollen te dansen. Zo direct kun je alles doen wat je maar wilt'. Toen dacht ik: hij heeft gelijk.” Ze heeft daarom na ruim een jaar NYCB geen spijt van haar beslissing. Door de cultureshock en een blessure waardoor ze een tijdje uit de roulatie is geweest, heeft ze alleen het gevoel dat ze haar nieuwe gezelschap nog geen volle kans heeft gegeven. ,,En ik vind echt dat je tot de bodem moet gaan, er alles uit moet halen wat erin zit.”

,,Tijdens mijn jaren bij Het Nationale Ballet heb ik met Rudi van Dantzig en Hans van Manen mogen werken en bij NYCB werk ik nu met mensen die Balanchine zelf nog hebben gekend: leermeesters die je veel kunnen leren als je er maar naar wilt luisteren.” Sylve vergelijkt zichzelf met een spons, die alles in zich opzuigt. Niet alleen ter perfectionering van haar techniek, ook voor de totstandkoming van haar rollen. ,,Toen ik voor de allereerste keer 'Het Zwanenmeer' danste, liep ik vlak voor de première langs een Amsterdamse gracht waarin vier zwanen dobberden. Zo gracieus, elegant en vredig. Dat beeld heb ik tijdens dat hele Zwanenmeer voor ogen proberen te houden.”

Voor 'Vuurvogel' doet choreograaf Ted Brandsen een groot beroep op de 'sponsgave' van de ballerina. De vertolking van het mythische vrouw/vogel-wezen is tijdens de repetities laagje voor laagje totstandgekomen. Sylve:

,,Er zijn zo veel details die een vogel tot een vogel maken. Dat angstige, dat onbenaderbare, maar ook dat goede en dat lieve. Je slijpt zo'n rol tot je een geloofwaardige interpretatie van een vogel in de vingers hebt. Je moet geen vogel nadoen, je moet een vogel zíjn.”

Na de reeks Vuurvogels vertrekt Sofiane Sylve weer naar New York waar ze vanaf januari weer opgaat in 'the city that never sleeps'. ,,Er staan mij bij NYCB voor de rest van het seizoen 35 balletten te wachten. Ik ben vastbesloten de inspanningen van het afgelopen jaar te verzilveren. Ik ga écht voor mijn keuze staan.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden