Als droeve hondeogen

De bescheiden eenzaamheid van Al Galidi's poëzie

Je hebt je land verlaten en bent terechtgekomen in Nederland. Je verblijft in asielzoekerscentra, bent moe van de bureaucratie, zakt voor je inburgeringsexamen. Je bent min of meer een vreemdeling in het groene polderland, maar in de taal van dat land een succesvol schrijver.

Het is de verkorte biografie van Rodaan Al Galidi. Zijn tweede dichtbundel 'De herfst van Zorro' werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs; voor zijn meest recente roman ontving hij de European Union Prize. Onlangs verscheen een nieuwe dichtbundel: 'De maat van de eenzaamheid'.

Als dichter is Al Galidi tamelijk kameleontisch. Zijn bloemrijke bundel 'De laatste slaaf' vertoonde trekken van een moderne allegorie, de opvolger 'Digitale hemelvaart', was een wrange, soms bijna cabareteske doodsverklaring van de schrijver. 'De maat van de eenzaamheid' bevat kleine, fantastische vertellingen over liefde, leven en dood en over een haast onmogelijk te vervullen verlangen naar contact. Waarbij liefde en leven zich steeds verder terugtrekken en de dood zich steeds sterker aandient. Poëzie waarin een heel beeldende manier van schrijven vermengd is met een soort droge Hollandse humor. Lieflijke, heldere regels die een droeve grondtoon maskeren. "Ik ging naar het centrum van de stad / om een glimlach te vangen / voor in het lege aquarium van mijn blijheid." Hier spreekt man die voor het bestrijden van zijn eenzaamheid genoeg heeft aan een glimlach. Maar zijn goede bedoelingen stuiten op onbegrip. Hoe moeilijk het is om door te dringen tot die andere wereld, blijkt aan het slot van dit gedicht, als de politie voor zijn neus staat.

Hier en elders in de bundel dient het gedicht als loopplank, als brug tussen dichter en lezer, als de plaats waar zij elkaar kunnen ontmoeten. Soms letterlijk, als de dichter tussen de regels aan het wandelen gaat: "Ik loop in dit gedicht. / De dikke titel verwelkomde mij". Je zou denken dat een dichter die aandacht wil het zo nu en dan uitschreeuwt. Maar niets van dat al. Al Galidi's gedichten zijn bescheiden, regels druipen gedwee af als ze door een politieman worden aangesproken. Geen stemverheffing, geen stennis.

Toch staan er ook pijnlijker verzen in 'De maat van de eenzaamheid'. Daarin laat Al Galidi zijn gevoel voor humor de vrije loop. Zie het hiernaast afgedrukte gedicht 'IJsthee': een gesprek zoals dat zou kunnen plaatsvinden tussen de begrafenisondernemer en de toekomstige dode. "Hij praatte over het cafeetje dat er vanaf de lente geopend zou zijn,/ alsof ik er zou lopen, de bloemen zou ruiken/ en een kopje thee zou drinken."

Even laat de dichter zijn tanden zien, maar vaker kijken Al Galidi's gedichten je als droeve hondeogen aan, hopend op een aai over hun kop. Je kunt bijna niet weigeren.

Rodaan Al Galidi: De maat van de eenzaamheid. De Bezige Bij, Antwerpen; 64 blz. €19,95

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden