Als Brahms Chopin vervangt

Rob Schouten paart verleidelijke overpeinzingen aan al te licht gemijmer

Er zijn een paar notoir beruchte vlekkenmakers: gras, vet, chocola.

En zeker, ook wijn. Rob Schouten, dichter en schrijver, recensent en columnist van deze krant, wijst er in het motto van zijn nieuwe dichtbundel weer even fijntjes op: 'Wijn veroorzaakt vervelende vlekken in uw tapijt, helemaal als het om rode wijn gaat.' Grootmoeder zou in geval van rode wijn waarschijnlijk zout adviseren, of witte wijn.

Schouten schreef met 'Vervelende vlekken' een dichtbundel en geen boek met huishoudtips. Of hooguit een beetje, voor wie meetelt dat het 'huiselijke feit' van zijn eigen ouder worden inzet is van veel zijn gedichten (Schouten noemt ze dat 'eeuwige gedoe met woorden').

Hij benadert het (bijna) zestigplusser zijn met zijn zo kenmerkende laconiekheid, als een gebeurtenis als andere.

Ik vrees niet, waarom zou ik ook,

ik ben nu achtenvijftig en haal zo

te zien de zestig, zeventig

om hier eens op terug te kijken

Ouder worden brengt, naast blijdschap er nog te zijn, kleine verschuivingen in levensstijl teweeg. Achteloos noteert de dichter zich inmiddels meer voor natuur te interesseren - 'weet gerbera, splijt hout' -, Brahms heeft de plaats van Chopin ingenomen. Tegelijk popt nu en dan toch iets van onrust op, een gevoel dat er meer geleefd had moeten worden. 'Nu ik ouder word, bén beter gezegd / wil ik er kennelijk nog eens toe doen. / Hoe giet je iets in de oneindigheid?'

Maar Schouten is er ook weer de dichter niet naar om daar al te lang bij stil te staan, zoals hij ook beslist niet alleen met het onvermijdelijke einde bezig is. Er zijn de vertrouwde dagelijkse dingen. Gekibbel met een vrouw. Verkiezingen, waarbij hij in een paar pennenstreken de inktzwarte scenario's schetst, die het gevolg kunnen zijn van een keuze die in twee seconden in het stemhokje is gemaakt. Hij kijkt het nieuws, ziet 'Het regent Oekraïne / en brokstukken jihad', maar merkt even onverschillig voor nieuws te kunnen zijn, als de natuur voor de mens. Een aantal gedichten in 'Vervelende vlekken' glijden op zo'n zelfde wijze van de lezer af. Het kortere werk. Maar ziet hij een muis op zijn trap, dan leidt dat weer tot een verleidelijke overpeinzing over het verschil tussen man en dier: 'Weet niets van WOII, toch raakt die blik / als Mahlers Negende.' En tot een daad van haast messiaanse barmhartigheid.

Ouder zijn lijkt een soort lichtheid over zijn regels te werpen. Ook al is er flink veel veranderd. Zo blijkt - weemoedig én ironisch - in de 'Kerstzang', waarmee de bundel besluit: 'Vandaag, eerste kerstdag, alles betoverd: / geen sneeuw, Uw supermarkten open, / de 24 uurseconomie'.

Rob Schouten: Vervelende vlekken De Arbeiderspers; 64 blz. euro 16,99

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden