'Alles waar ik over zing is echt gebeurd'

Wie maakt er nog conceptalbums in een tijd van vluchtige mp3's? Christopher Owens bijvoorbeeld. Zijn eerste soloplaat 'Lysandre' klinkt klassieker en verhalender dan ooit.

Lysandre - een naam die je automatisch associeert met de tragische hoofdpersoon uit een Griekse mythe. Die associatie krijgt nog meer diepte als je de plaat opzet. We horen, als opening, een riedel noten, gespeeld op fluit en gitaar, die heel barok klinken. Alsof ze geciteerd zijn uit een zeventiende-eeuwse opera van Purcell, waarin een of ander verhaal uit de Oudheid naverteld wordt.

Hetzelfde thema, steeds anders geïnstrumenteerd, komt de hele plaat lang terug. Maar nee, dat was geen poging om een conceptueel statement te maken, zegt Christopher Owens (1979). "Op die manier kan ik helemaal geen muziek schrijven." Alles wat er in zijn liedjes gebeurt, is eerlijk, en emotioneel direct. Dat riedeltje, dat kwam gewoon een keer naar boven toen hij op zijn gitaar zat te klooien. En het wilde niet meer uit zijn hoofd gaan.

Zo ging het ook met die naam Lysandre. "Ja, ik vind het ook wel cool dat dat klinkt alsof het uit een oude mythe komt. Maar ik heb er niets bij gefabuleerd, alles wat je me hoort zingen is echt gebeurd. En zo heette ze echt."

Ze, dat is een Frans meisje dat Owens ontmoette op zijn eerste tour met zijn voormalige band Girls. Op de plaat horen we het verhaal van die tour zich nummer voor nummer ontvouwen: hoe de band van Owens langzaam bekend raakte, hoe hij dat meisje ontmoette, het uiteindelijk iets werd tussen hen, maar het nog weer later toch stuk ging vanwege de afstand.

Geen heel opmerkelijk verhaal dus, als je het zo samenvat. Maar als je het op plaat hoort, dan wel, door de directe manier, zonder opsmuk, waarmee Owens het vertelt. Doordat het album echt een muzikale en verhalende eenheid is, zoals je dat in de tijd van mp3-spelers die op shuffle staan zelden meer hoort.

En het is natuurlijk ook opmerkelijk, dat Owens zijn band Girls dit jaar verliet, om vervolgens een romantische, ietwat melancholisch getoonzette plaat te kunnen maken over de eerste tournee van diezelfde band. Het was dan ook niet van harte, of vanwege zijn grote ego, dat Owens dit jaar uit Girls stapte, vertelt hij. Sterker nog, het was altijd al zijn droom geweest: in een band zitten.

"En eigenlijk wil ik dat nog steeds. Maar achteraf ging het allemaal te snel", blikt Owens terug. In 2009 groeide Girls uit het niets uit tot de lieveling van het internationale indiepubliek. Het singletje 'Lust for Life' klonk vanwege het beperkte opnamebudget rammelig, maar tegelijk hoorde je dat er veel harmonisch vernuft achter schuilging, net als achter de rest van de rockliedjes op het debuutalbum 'Album'.

Het ongebruikelijke levensverhaal van Owens hielp ook mee om hem onder de aandacht van pers en publiek te brengen. Het grootste deel van zijn jeugd bracht hij door in Azië, in de rondreizende sekte 'Children of God', waar zijn moeder lid van was. De buitenwereld was slecht, zo leerde hij van kinds af aan, school was taboe, en luisteren naar muziek van buiten ook. Niet dat de kleine Christopher niet met muziek in aanraking kwam: de sekteleden hadden ontdekt dat kinderen die op straat stichtelijke liedjes zongen een goede bron van inkomsten waren. Op zijn zestiende liep Owens weg.

Veertien jaar later was Owens weer op wereldreis, deze keer niet om zieltjes te winnen voor de Heer, maar op tour met zijn band. "Het succes kwam zo snel, dat we ineens moesten." Hij zocht, samen met zijn muzikale partner Chet JR White, wat bandleden erbij en vertrok.

Maar in de jaren die volgden - en waarin Girls wederom scoorde met het album 'Father, Son, Holy Ghost' - wisselden de bandleden elkaar steeds af. Girls had nooit de tijd gehad om buiten de schijnwerpers tot een echte, hechte band uit te groeien. En zou dat ook nooit worden, realiseerde Owens zich deze zomer. "Niet dat het iemands schuld is, maar toen dacht ik, ik moet er maar helemaal mee stoppen."

De keuze om solo verder te gaan, kon hij natuurlijk wel aangrijpen om zijn geluid wat te veranderen. De directheid van zijn muziek zit niet alleen in de teksten, maar ook in de muziek zelf. Die drijft op zijn soloplaat een beetje weg van de rauwe, ondergeproduceerde rock die Girls nog wel eens wilde maken, en is veel meer schatplichtig aan het wat cleanere geluid van verhalenvertellers als Elvis Costello en Randy Newman. Als er dan eens een vuige gitaarsolo klinkt, dan is die ingebed in een klassieke rocktrack, en doet het een beetje aan Neil Young denken.

Op de meeste nummers zijn zelfs fluiten te horen. "Ja, daar moet je mee uitkijken", weet Owens. "Anders wordt het al snel te cheesy. Ik was helemaal verliefd op het geluid van die fluiten, dus het gevaar bestond dat het te overdadig werd. Aan de andere kant, alles aan muziek kan cheesy worden. Teksten inderdaad, maar ik hoor soms ook wel eens drums waarvan ik dat denk."

Zijn recept om de cheesiness tegen te gaan: "Keep it minimal". En hij herhaalt nog maar eens: "Ik heb altijd op een simpele manier geschreven".

Zo simpel is ook zijn antwoord als je hem vraagt of het verhaal van Lysandre op de een of andere manier voor hem persoonlijk tragisch is geweest. Dan komen er geen grote woorden uit. "Ik schrijf liedjes over persoonlijke dingen omdat, eh, nou, gewoon omdat iets in mij zich goed voelt bij het schrijven over dat soort dingen. Het is een manier om mooie momenten te bewaren, en om ze levend te houden."

En is er dan niet het gevaar dat de herinnering aan die belangrijke momenten wat afgestompt raakt, als hij ze op tournee keer op keer voor een wisselend publiek moet zingen? "Ach, iedereen moet soms wel eens zin maken om naar zijn werk te gaan. Maar heb je mij wel eens zien optreden? Ik maak niet zo'n show, ik houd vaak mijn ogen dicht, en dan ben ik alleen met de muziek. Ik kan op zulke momenten echt ontroerd raken."

Het album 'Lysandre' van Christopher Owens verschijnt maandag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden