Alles op het spel voor de titel

Niki Lauda en James Hunt waren elkaars grootste vijand in de Formule 1-wereld. In de film 'Rush' wordt ook duidelijk hoezeer ze elkaar nodig hadden.

Waarom veel vrouwen zo'n mateloze bewondering hebben voor Formule 1-coureurs, is omdat die mannen bereid zijn hun leven te geven voor het vak dat ze uitoefenen. Ze hebben passie, wilskracht en nemen de risico's van de racerij voor lief. Ze trotseren hiervoor alles: natgeregende banen, doldwaze circuits en de soms duizelingwekkende manoeuvres van collega's.

Niki Lauda en James Hunt waren halverwege de jaren zeventig elkaars grote rivalen in de Formule 1, de hoogste raceklasse. Een groter contrast tussen twee personen was haast niet denkbaar. Hunt gold als een echte playboy; flamboyant, aantrekkelijk en als Engelsman was hij niet wars van een feestje. Het was geen wonder dat zijn levensstijl ten koste ging van zijn prestaties op de baan, waar hij vooral op zijn onmiskenbare talent leunde.

Nee, dan Niki Lauda. De Oostenrijker stond bekend om zijn beroepsernst, kille zakelijkheid en kleine vriendenkring. Hij leefde puur en alleen voor de sport. Waarbij een overwinning niet meer dan het startsein was voor het bereiken van een volgend doel, terwijl Hunt zich na een zege laafde aan flessen champagne.

Bijna levend verbrand
In 'Rush', een film van Ron Howard, volgen we het tweetal vanaf het moment dat Hunt (Chris Hemsworth) en Lauda (Daniel Brühl) voor het eerst tegen elkaar racen in de Formule 3, begin jaren zeventig. Meteen worden de karakters neergezet. Hunt verschijnt met een schone blondine en een glaasje champagne ten tonele, de single Lauda bekommert zich liever om zijn materiaal. Beiden stappen niet veel later over naar de Formule 1. De rivaliteit tussen de twee tegenpolen nadert zijn hoogtepunt in het seizoen 1976.

Cruciaal is de race op de Nürburgring, bijgenaamd 'de groene hel' omdat er in het verleden veel dodelijke slachtoffers zijn gevallen, onder wie de Nederlandse coureur Carel Godin de Beaufort. Een aantal rijders maakt zich zorgen over de slechte weersomstandigheden. Lauda pleit op een door hem georganiseerde bijeenkomst ervoor de race af te gelasten. Tevergeefs. Want tijdens de stemming blijkt wie er meer vrienden heeft in het rennersveld: James Hunt, die bovendien aan een inhaalrace bezig is in de strijd om de wereldtitel.

Die beslissing heeft verstrekkende gevolgen. Lauda schiet in de vangrails, waarna zijn auto vlam vat en hij levend dreigt te verbranden. Collega's kunnen hem ternauwernood bevrijden uit de vlammenzee. Even wordt er gevreesd voor het leven van drievoudig wereldkampioen Lauda.

Hoewel artsen somber zijn over zijn toekomstperspectief staat Lauda zes weken na het incident weer op de startlijst bij een Formule 1-wedstrijd. Zijn motivatie? Hunt. Want er was geen beter medicijn dan vanuit zijn ziekenhuisbed te moeten toezien hoe Hunt race na race wint en langzaam maar zeker de wereldtitel weer in het oog krijgt. Hun wederzijdse haat wakkert hun prestatiedrift aan tot ongekende hoogten. Uiteindelijk slinkt de voorsprong van Lauda tot vier punten met nog één race te gaan, de Grand Prix van Japan.

De hele wereld ziet daarna het duel der giganten: James Hunt en Niki Lauda. Maar het noodweer in Japan roept bij Lauda ongetwijfeld de Nürnburgring in herinnering, want al vroeg in de race rijdt hij zijn auto de pitstraat in en staakt de strijd. Alsof hij lijkt te kiezen voor het leven. Hunt racete door en werd uiteindelijk, wereldkampioen in 1976.

Geromantiseerd
De vraag is natuurlijk: is 'Rush', gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, een goede weergave van de werkelijkheid? Daar lijkt het wel op, al zijn de personages van Hunt en Lauda hier en daar wat stevig aangezet en hun levensverhalen enigszins geromantiseerd. Feit is dat hier twee werelden botsten. En dat is fraai uitgewerkt. De 'oude' Formule 1 van Hunt, het domein der playboys, en aan de andere kant de 'nieuwe' Formule 1; de zakelijke, professionele benadering van Lauda die met geleend geld zijn eerste stoeltje kocht in de Formule 1. Net als dit seizoen de Nederlander Giedo van der Garde deed (à tien miljoen euro).

En hoewel Hunt en Lauda elkaar niet bepaald lagen, was er wel een soort wederzijds respect. Zoals Lauda het mooi zegt in de film hoopte hij dat Hunt hem zou blijven uitdagen, zodat Lauda het maximale van zichzelf moest vragen. Want, zo zegt hij, ze zijn immers allebei gekken, die hun leven geven voor de Formule 1. Wie is er zo stom om te spelen met de dood?

Na 1976, het ultieme moment of fame van Hunt, lijkt de Engelsman zich voorgoed te verliezen in de wereld van seks, drugs en rock 'n roll. Twee jaar later stopt hij met de racerij en wordt hij commentator bij de BBC. Op 45-jarige leeftijd overlijdt hij aan een hartaanval. Lauda (64), met dezelfde beroepsernst als weleer, is nog altijd werkzaam in de Formule 1. Dit jaar als adviseur bij Mercedes.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden