Recensie

Alles op de schop in een hedendaags heksenbrouwsel van Cervantes

Patricia Guerrero in D. Quixote Beeld Eric van Nieuwland
Patricia Guerrero in D. QuixoteBeeld Eric van Nieuwland

Flamenco Biënnale
D. Quixote
Andrés Marín
★★★☆☆

Aan het slot van de flamenco-opera ‘D. Quixote' smeert Sancho Panza het piemelnaakte lichaam van Don Quichot in met zwarte olie en verdwijnt zijn baas met vuurstralen uit zijn helm de onderwereld in. Het is een even absurd als bloedmooi spookbeeld dat duidelijk maakt dat titelvertolker Andrés Marín geen traditionele flamencodanser is, maar een man die van de onconventionele aanpak houdt.

Een verrassende aftrap van de Flamenco Biënnale die graag de grenzen van de flamencotraditie opzoekt. In de programmering vind je flamencoartiesten die gaan voor hun eigen artistieke ontwikkeling. In de conservatieve wereld van de flamenco is dat nog zo vanzelfsprekend niet.

Kennelijk heeft Andrés Marín een enorme noodzaak gevoeld de flamencopurist een schop onder het denkbeeldige hol te geven. Want niets uit Cervantes' oorspronkelijke klassieke roman over de gekke ridder die tegen windmolens vecht, is overeind gebleven. Geen dor Castiliaans landschap als plaats van handeling, maar een jongerencamping met een lichtgewicht tentje aan de voet van een skatehelling. De tragische ridder rijdt hier met zijn hoverboard in plaats van op zijn paard Rocinante en zijn onbereikbare love interests worden gerepresenteerd door tientallen vrouwengezichten die vanaf reclamebillboards op hem neerkijken.

Bokshandschoenen en voetbalkicks dwingen ook de andere uitvoerders uitgekookt met hun dansmateriaal om te gaan. Bewegingen uit de sport zetten het voetenwerk uit de flamenco kracht bij. Het is knap hoe Marín van de oude dans- en muziekvorm uit het Spaanse Andalusië met dat soort ingrepen een hedendaags heksenbrouwsel maakt. In de compositie voor elektrische gitaar, cello en luit is geen tamboerijntringeltje te horen en flamencozangeres Rosario La Tremendita zingt met haar half afgeschoren haren ook intens hartbrekend in horizontale toestand.

Impact

In zijn radicale vernieuwingsdrift wil Marín vooral impact maken. Alles moet op de schop. Sancho Panza (Abel Harana) danst in een dichtgeritste slaapzak of moet met gevaar voor eigen leven op een skateboard manoeuvreren. Dulcinella (geweldige Patricia Guerrero) zwaait als een soort Emma Peel uit 'De Wrekers' met een pistool. In D. Quixote worden dergelijke details en verwijzingen als kanonskogels op de toeschouwer afgevuurd, zonder dat het duidelijk is waar ze - hoe geestig ook - vandaan komen.

Het zijn dan ook de 'kleine', intieme solo's van Marín zelf die de meeste indruk maken. Blinddoek voor, koptelefoon op, in zijn eigen wereld. Zijn roffelende voeten schieten als bliksemschichtjes over het toneel. Niet voor niets heeft hij nummer tien op zijn rug getatoeëerd. Hij laat zich, net als Don Quichot, door niemand iets vertellen. Dat statement staat als een huis.

Flamenco Biënnale is t/m 10 februari te zien in tien steden.

Kijk voor meer theaterrecensies op trouw.nl/theaterrecensies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden