Alles is pure sensational

Hoewel de Amerikaanse televisiemaatschappij NBC thans de stormvlag heeft gehesen en de grote sponsors hun dure geld terug willen omdat er veel minder mensen olympisch geïnteresseerd bleken dan de marketeers hen deden geloven, blijven de Olympische Spelen een heerlijk object voor televisiekijkers.

Ik maak het dagelijks aan den lijve mee: hier werken betekent dat je van vele sporten niets meekrijgt, dat je op de ochtendkrant aangewezen bent voor de uitslagen en dat je vervolgens weer een olympische dag binnenstapt waarin je eigen horizon zeer beperkt is tot het onderdeel waar je naartoe gaat.

De Australiërs zijn erin geslaagd redelijk betrouwbare televisie te maken, zonder al te veel snufjes of sensationele camera-instellingen.

Natuurlijk, de wegwedstrijd voor (met name) de mannen bij het wielrennen werd een draakachtig slechte vertoning waarin de complete crew van de Spaanse televisie faalde. Groot protest van alle 'afnemers' werd hautain terzijde gelegd, dit was een andere wedstrijd dan een klassieker of een Vuelta-etappe. Hier kon een motor met camera niet te dicht bij de renners blijven en hier behoefde men geen gegevens over voorsprong of samenstelling van een kopgroep te geven. Vreemd, maar waar.

Andere uitglijders waren er ook. Duitsers klaagden over de coverage bij de paardensport, de Britten wilden meer overzicht bij de atletiek en de Amerikanen deden het allemaal zelf en zonden het dus 18 uur (Los Angeles) later uit.

NBC maakte de grootste vergissing van deze nog jonge eeuw. In sport geïnteresseerden 'keken' via internet en luisterden naar de radio, terwijl de sportzender ESPN voortdurend en zeer up-to-date de resultaten door het beeld liet lopen. Vervolgens kwam de logge NBC en was het Amerikaanse publiek al afgehaakt: oud nieuws.

De Aussies zelf deden hun best. Ze zorgden voor opvallende beelden bij het zeilen (een sport die bijna bij traditie niet te volgen is) waardoor men nu, na al die jaren, ineens zag wat er zich op het water afspeelde. De onderwaterbeelden bij zwemmen en waterpolo waren goed en leverden een nieuwe blik op die sporten op, terwijl de liftcamera bij het schoonspringen prachtig gebruikt werd, na de introductie van vier jaar geleden in Atlanta.

Minder gelukkig was men bij het hockey, honkbal (traag) en volleybal, maar ach, dit is een volk dat graag met water bezig is en precies in die sporten ook mooie televisie maakte.

Kijken naar de Australische televisie leverde bij tijden kriebels op: de commentatoren vonden alles splendid of zelfs pure sensational en hielden die hoge toon tot het einde vol. Een struikelende atleet had toch een wonderful race afgeleverd, de met 7-1 verslagen Kiwi's hadden a great game gespeeld.

De thuiszender, Channel 7, zorgde in Australië voor overdonderende kijkcijfers. Ze haalden 75,2% aan kijkdichtheid en bliezen de (vier) andere nationale zenders van het net. Vanaf maandag zal alles weer normaal worden en zal Channel 7 weer naar ongeveer 24% terugvallen.

Best bekeken onderdelen in Australië waren de race van Cathy Freeman, het polsstokgespring van Tatiana Grigorieva, de openingsceremonie en de sluitingsceremonie van morgen mag je daar uiteraard bijvoegen. Op zondag zal de Australische televisie de wereld laten zien wat er mogelijk is met het in beeld brengen van het grootste sportfeest ooit. Met Midnight Oil en duizenden swingende atleten. In Holland 'live' te zien, in Amerika vijftien tot achttien uur later.

Maandag overigens heeft heel Sydney een geweldige kater.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden