Review

Alles is blues voor Sandy Dillon

Onafhankelijk was Sandy Dillon altijd al, maar sinds haar muzikale echtgenoot Steve Bywater overleed staat ze er alleen voor. 'Nobody's Sweetheart' heet haar nieuwe cd.

In juli 2000 speelde Sandy Dillon in de tent op Rock Werchter. Het was het weekend waarin Pearl Jam niet naar dit Belgische festival kwam vanwege de dodelijke slachtoffers bij hun concert in Roskilde. En waarin ze zelf met haar band een concert gaf dat wild was, zo herinnert ze zich. In een excentriek kostuum bewoog ze uitgelaten over het podium. Het was zo'n optreden waarbij monden openvallen.

Die tournee rond het album 'Electric Chair' staat in haar geheugen gegrift als een geweldige tijd. Niet alleen doordat de band goed en gelukkig was, maar vooral doordat haar gitarist en echtgenoot Steve Bywater in de volgende herfst aan een hartkwaal overleed, op 43-jarige leeftijd. ,,We begonnen juist aan kinderen te denken, erg verdrietig. De muzikanten die je op het festival zag waren echte vrienden, ze trokken bij me in, zodat ik niet alleen was.'' Het tweede album was net af en het stel ging weer optreden. ,,Dat viel niet mee nu Steve's plek op het podium leeg was. Maar ik probeerde positief te blijven: ik had een gelukkig huwelijk en veel mensen maken zo'n liefde nooit mee.'' Bywater was producer en schreef mee aan Dillon's nummers. Muziek en leven liepen door elkaar. ,,Ons appartement in Londen was ook opnamestudio, de mengtafel stond naast het fornuis. Ik ben er blijven wonen, omdat we het samen hebben opgebouwd.'' Het recente 'Nobody's Sweetheart' is het eerste album dat ze er zonder hem opnam. Het bestaat uit stem, Fender Rhodes en drumcomputer, en klinkt ingetogen.

Sandy Dillon is mager en oogt wat verwaaid, haar stem is verkleurd door het roken, al is ze geminderd van twintig naar vijf sigaretten per dag. Pas enkele jaren bereikt die stem de buitenwereld, maar Dillon was altijd al muzikant. ,,Niet in de spotlights, maar ik heb altijd live gespeeld en nooit een bijbaan gehad. Ik kan niks anders, als dokter was ik vast levensgevaarlijk en als ober een kluns.''

Op haar zesde, in de jaren zestig, in Cohasset in de V.S. begon Dillon met pianospelen. Ze werd in Boston opgeleid tot klassiek pianiste en vertrok naar New York om jazz te spelen in gelegenheden. Midden jaren tachtig nam ze twee platen op, maar haar platenlabel Elecktra weigerde die uit te brengen. Ze waren 'te raar'. Dillon weet niet wie de opnames nu bezit en heeft het materiaal mentaal losgelaten. ,,Het was gewoon een collectie liedjes, ik maak er zoveel. Sommige waren goed, maar wie continu schrijft beschouwt zijn laatste als het beste. Liedjes zijn als kleine vogeltjes in je nest, na een tijdje schop je ze eruit.''

Tien jaar later pas debuteerde Dillon met 'Skating', dat nu niet meer te verkijgen is. 'Electric Chair' (1999) verscheen vervolgens bij One Little Indian, het label van Björk, en er kwamen lovende recensies. In Dillon's geluid werd de rokerige wanhoop van Janis Joplin herkend, de gruizige klank van Tom Waits en de thematiek van PJHarvey.

Het respect is aangenaam en vergroot haar publiek. Maar Dillon's sociale wereld is gelijk gebleven. ,,Ik kende altijd al veel muzikanten, Ronnie Wood, de Stones. Het publiek kende me niet, maar toch voel ik me een gevestigde artiest.'' Heather Nova zingt even mee op 'Nobody's Sweetheart'. ,,Een geweldige popzangeres. Omdat we in stem en uitstraling zo tegenovergesteld zijn, werkten we samen. Maar ik heb niemand nodig om te zijn wie ik al ben.''

Vooral moeilijke tijden bepalen iemands identiteit. ,,We hebben allemaal problemen, het is alleen de vraag of je bij de pakken neerzit. Drank, heroïne, cocaïne, wie heeft er niet gebruikt in de muziekindustrie. Maar wie het in dit vak wil volhouden, trekt zichzelf uit die ellende. Kijk naar Nick Cave, hij is nu een familieman maar zijn ruigere verleden geeft hem wel een zeker perspectief op de dingen. Tom Waits drinkt ook niet meer. Een verslaafde schrijft niets reflectiefs maar denkt alleen aan de volgende dosis. Als ik zou gebruiken, zou dit album nooit verschijnen. Mijn punt is, iedereen maakt het mee, maar het kan niet eindeloos doorgaan. Bovendien is het saai, een dronkaard is een uurtje leuk, dan herhaalt hij zichzelf.''

Creativiteit is belangrijk voor Dillon, maar tegelijk zegt ze dat niets origineel is, en alles uit blues voortkomt. Of beter, alles komt voort uit het volk en de verhalen van gewone mensen. ,,Zelfs klassieke muziek. Beethoven is blues, en overigens ook zeer geschikt om het huis schoon te maken. Probeer het eens, stofzuig op Beethoven, met zo'n militaire discipline, en zie hoe schoon het wordt!''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden