Review

Allenige en dromerige puberteit

„Ik weet niet de juiste dingen”, concludeert de twaalfjarige Stella in ’Stella’. Ze weet alles van voetbal, van variété, van baby’s en seks, maar Cocteau en Balzac kent ze niet. Stella groeit op in de jaren zeventig in een café in Parijs waar haar ouders veel drinken, veel ruzie maken en zich weinig aan Stella gelegen laten liggen. In de brugklas van het Parijse lyceum is Stella een buitenstaander, totdat ze bevriend raakt met Gladys, en via haar nieuwe vriendinnetje Balzac en Duras ontdekt. „Het is alsof ze voor mij spreekt”, zegt ze over de laatste. „Ik ben niet meer alleen.” In ’Stella’ keert de Franse regisseuse Sylvie Verheyde terug naar de bier -en koffiegeuren van haar jeugd, naar de posters van Alain Delon, de blokhakken en soulbroeken en naar ’Ti amo’ van Umberto Tozzi. Het is een typisch Frans genre geworden, de terugblik op de tienerjaren, en het schitterend gevoelige ’Stella’ raakt de puberteit precies in allenigheid, dromerigheid en plezier. (JR)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden