Review

Allen waren terminaal ziek

Politiechef Hazel Micallef wordt door niemand serieus genomen. Zeker niet door haar baas in de grote stad Toronto, die de regionale corpsen – zoals die van Hazel – vooral gebruikt om op te bezuinigen. Vacatures worden niet opgevuld, naar nieuwe spullen kan ze fluiten.

En dan is er thuis nog moeder Emily, die sinds Hazels scheiding bij haar inwoont en vindt dat haar dochter weer aan de man moet. Om dat doel te bereiken moet Hazel afvallen en krijgt ze waterige gezondheidsdingen te eten.

Hazel trekt zich er niets van aan. Na het ontbijt thuis tuft ze in haar oude dienstwagen naar het bureau in het kleine stadje, waar ze de ochtend begint met een smakelijk vet ontbijt in de plaatselijke kroeg. Ze is tevreden met haar mensen, met wie ze de plaatselijke criminaliteit – diefstal, jeugdvandalisme, snelheidsovertredingen, vergunningengezeur – redelijk goed afkan. Zware criminaliteit – geweld, moord – komt een enkele keer voor, in de vorm van een burenruzie, een echtelijke doodslag of iemand die zijn zaken regelt met een jachtgeweer. Allemaal nog overzichtelijk.

Tot op een dag het verminkte lijk wordt gevonden van Delia Chandler. Hazel kent haar, zoals ze de meeste inwoners van haar stadje kent, en is diep getroffen.

Wie Delia heeft vermoord is een raadsel.

Door toeval ontdekken Hazel en haar mensen dat deze moord niet op zichzelf staat. Ze openen de jacht op de vermoedelijke seriemoordenaar en stuiten, door heel Canada, op het ene verdachte geval na het andere. De slachtoffers hebben een ding gemeen: ze zijn terminaal ziek, op sterven na dood, op het moment dat ze worden vermoord. En ze hebben allemaal hun moordenaar zelf binnengelaten.

Van haar zwakte maakt Hazel haar kracht. Ze doet haar eigen onderzoek, niet gestoord door strakke regels, de pers, bemoeizuchtige superieuren of de Mounties, de federale politie in Canada. Het komt haar duur te staan.

’De Roeping’ is een modelthriller: gruwelen, krachtige hoofdpersonen, en met grote vaart en goed gedoseerde humor geschreven. En dan ook nog een interessant achterliggend vraagstuk: als mensen die op sterven liggen op eigen verzoek worden gedood, is er dan nog sprake van moord? Inger Ash Wolfe is een onbekende naam, en volgens de flaptekst het pseudoniem van een bekende Amerikaanse schrijver. Een duit in het zakje: het zou Margaret Atwood kunnen zijn. Niet dat het er toe doet, wie het ook is, Inger Ash Wolfe is een aanwinst.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden