Alleen het puntenklassement telt!

Mijn sportzomer zit er wel zo'n beetje op, ook al zijn ze weer hard aan het fietsen. Dat ik ooit nog, als kind, een paar jaar lang hartstochtelijk fan van dat fietsen ben geweest...

We woonden dicht bij België. Bij kennissen van mijn ouders stond een televisietoestel dat de Belgische zender kon ontvangen. Het apparaat moest eerst van zijn plaats worden geschoven, een stekkertje diende te worden verwisseld en dan kon je op 'De Belg' de Tour de France zien.

Je had er deskundige uitleggers bij. Dank zij het wiebelig zwart-wit beeld werd je fantasie nog niet volledig aangetast. Reden de renners door de Alpen en dan dook daar ineens Ab Geldermans uit een wolk. Als de donder ging hij naar beneden en altijd was ik weer verbaasd dat er geen doden vielen. Konden we een keertje niet bij de kennissen van mijn ouders terecht, dan luisterden we thuis naar de distributie-radio. Jan Cottaar deed alleen de finish. Je vormde je zelf een idee hoe smerig de renners er uit zagen. De kauwgomplaatjes hielpen in dat proces. Als was hij Sinterklaas, zo droeg Cottaar de uitslag voor. Het ging op z'n minst van 1 tot 40. Was Huub Zilverberg als 23ste over de lijn gekomen, dan kon je daar zeer tevreden mee zijn. Huub was de vorige dag immers 94ste, met 21 minuten en 48 seconden achterstand op de onberekenbare Fransman Henri Anglade. Fijn was ook dat Jan Cottaar later op de dag nog even terugkwam. Hij had vaak goed nieuws: onze landgenoten Bas Maliepaard, Dick Enthoven en Jo de Roo waren alsnog binnengekomen!

Aangenaam was dat de kennissen van mijn ouders katholiek waren. Om die reden lazen zij niet De Rotterdammer, Het Zeeuws Dagblad of Trouw, maar het Brabants Dagblad. Dat was mijn favoriete krant, in juli. Want alleen deze krant publiceerde dagelijks de volledige uitslag. Alles van de renners stond er bij: naam, voornaam, land, ploeg, plaats. Het voordeel was dat je op die manier ook precies de strijd om de groene trui kon bijhouden. De gele trui interesseerde me niets -die zou één van onze jongens nooit winnen. Het ging om groen, want Jan Janssen kon sprinten als de beste. Alles hield ik bij in een plakboek.

Precies 39 jaar na dato haal ik mijn eerste Tour de France-plakboek uit een kast. De Belg Eddy Pauwels wint de eerste etappe, van Parijs naar Epernay. Federico Bahamontes wordt die dag als de strijdlustigste renner aangewezen (zal Eddy Pauwels dan minder strijdlustig zijn geweest?) Omdat het niemand heeft tegengezeten, is de prijs voor de ongelukkigste renner dit keer niet uitgereikt. Maar belangrijker nog dan dit alles is het centrale thema van het plakboek: de groene trui. In een keurig kadertje leg ik de spelregels uit. Wie een etappe wint krijgt 25 punten, nummer twee 20, de vijftiende plaats is goed voor 1 puntje. Jan Janssen? Mooi 15 punten in Limoges, 12 in Jambes, 5 in Rouen -en ga zo maar door. Helaas ontbreekt in het plakboek de afloop. Daar zal de vakantieweek in het jeugdkamp te Oisterwijk wel mee te maken hebben. In rechte letters sluit ik het boek af met een eigen nieuwsbericht: 'De 20ste en 21ste etappe staan niet in dit boek, maar deze Tour de France is gewonnen door de Fransman Jacques Anquetil. Op de tweede plaats eindigde de Spanjaard Federico Bahamontes en derde was een andere Spanjaard, Perez-Frances. De laatste etappe werd gewonnen door de Belg Rik van Looy, die daarmee ook het puntenklassement won.'

Een wonder is het niet, dat ik deze Tour niet helemaal heb afgemaakt. In de tiende etappe, van Pau naar Bagnères de Bigorre, is Jan Janssen zwaar gevallen. Heupfractuur. Toen zat ook mijn Tour er op.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden