'Alleen Chinezen willen investeren in ons land'

Wat merken gezinnen in Europa van de huidige economische tegenslag? Trouw volgt het dagelijks leven van zes families in zes landen. Vandaag: Portugal

"Het huis is afbetaald", zegt José Pereira (58), "en dat is een grote opluchting." Vijfentwintig jaar geleden kochten hij en zijn vrouw een vrijstaand huis in Cascais, Portugal. Een bouwval dat ze zelf opknapten en waar ze nog steeds wonen met hun beide dochters.

"We hebben een dak boven ons hoofd, eten en vooral elkaar", zegt hij achterover gezeten in een leren stoel. Op de tafel naast hem ligt de afstandsbediening van de televisie. Er staat voetbal op.

Toch ligt José steeds vaker wakker. Zijn gezin komt elke maand maar net rond. Een jaar geleden moest hij de deuren van zijn garage voor de reparatie van auto's en motoren sluiten. Klanten bleven weg door de crisis, bij de bank kreeg hij geen geld meer.

José vermaakt zich prima thuis, vooral dankzij de acht maanden oude baby waar zijn vrouw vijf dagen per week op past. Maar hij wil graag weer aan het werk. Het arbeidsbureau zegt dat ze zijn profiel blijven koppelen aan voor hem geschikte banen. Het afgelopen jaar is geen enkele match gevonden. José volgt daarom sinds kort een cursus Engels, via het arbeidsbureau.

Hij hoopt dat bedrijven die nog mensen aannemen niet alleen maar voor, goedkopere, jongeren gaan. "Ik heb ervaring. Dat is ook waardevol voor ondernemers." Hij moet nog een kleine tien jaar werken tot aan zijn pensioen.

"Als ik slaag voor de cursus Engels, heb ik officieel mijn middelbare schooldiploma gehaald. Dat maakt solliciteren misschien makkelijker." Zijn huiswerk voor deze week is het opschrijven van z'n eigen levensverhaal. Het gaat hem redelijk goed af.

José groeide grotendeels op in Luanda, de hoofdstad van Angola dat destijds nog een Portugese kolonie was. Zijn vader, een militair, was daar gestationeerd vanwege wat in Portugal heet: de Koloniale Oorlog. Ondanks de gespannen situatie tussen de Portugezen en Angolezen destijds heeft José goede herinneringen aan het land. "Het eten was heerlijk, het weer goed." En hij leerde er zijn vrouw Margaride kennen, die toen nog als apotheker werkte.

Om het journaal te zien, moest hij in die tijd naar de bioscoop gaan. "Pas drie dagen na de Anjerrevolutie hoorden wij wat er gebeurd was." Deze geweldsloze militaire staatsgreep in Portugal maakte een einde aan de dictatuur van António Salazar en zijn opvolger Marcello Caetano. En een einde aan de kolonisatie. José en zijn vrouw gingen terug naar Portugal.

"Het doet wel pijn om te zien dat we na al die jaren van democratie er economisch net zo slecht voorstaan als in 1974. Toen had ook niemand geld en was er geen werk. Angola staat er economisch veel beter voor. Iedereen wil daar nu heen." Sinds de crisis verlaten met name jongeren Portugal, op zoek naar een beter bestaan in landen als Angola en Brazilië. Ook de vrienden van zijn dochters doen dat.

José is verre van positief over de toekomst van zijn land, zeker nu er sterke aanwijzingen zijn dat Portugal voor een tweede noodlening moet aankloppen bij het Internationaal Monetair Fonds en de Europese Unie. De werkloosheid neemt alleen maar toe, alles wordt duurder. En behalve de Chinezen wil niemand in zijn land investeren, zegt hij. "Maar het is zoals het is. Ik kan wel toe met een klein pensioen maar hoop vooral op een goed leven voor mijn twee dochters."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden